บทที่ 2 เยือนถิ่นเก่า
2:เยือนถิ่นเก่า
รถกระบะสีแดงคันเก่าแก่ ฝาข้างสีถลอกไฟหน้ารถยุบเข้าไปเล็กน้อย แต่ก็ถือว่ายังใช้งานได้ปกติเป็นรถของป๊านานาถึงจะดูเก่ากึกโกโรโกโสคล้ำคลึกไปหน่อย แต่เมื่ออยู่ในสถานที่ชุมชนรถแบบนี้ถือว่ายังขับได้อยู่
รถกระบะสีแดงถูกบรรทุกของจากการจ่ายตลาดขับลัดเลาะตามแนวถนนผ่านทุ่งท้องนาที่เต็มไปด้วยป่าและถนนฝุ่นลูกรังที่ตลบอบอวนตามหลัง
เวลาที่รถขับแล่นผ่าน นานาชะเง้อมองตามเส้นทางที่เเสนคุ้นเคยเธอนั่งส่องชมนกชมไม้สูดกลิ่นอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์ถ้าไม่นับรวมฝุ่นที่ตลบตามหลังรถเวลาแล่นผ่านถือว่าอากาศนั้นดีกว่าในกรุงเทพเป็นไหนๆ รอยยิ้มสวยผุดขึ้นบนใบหน้าความทรงจำในวัยเด็กยังคงแล่นเข้าสู่สมอง
“คอปเตอร์นายดูนั้นสิยังจำได้ไหมดอกทองกราวที่นายเคยปีนป่ายขึ้นไปเอามาให้เราตอนนี้มันออกดอกสีส้มแสดสวยเชียว “นานาชี้ไปที่ต้นดอกทองกราวข้างทางที่ออกดอกเบ่งบานสะพรั่งสีส้มเต็มต้น
“ทำไม!นานาอยากได้หรอ เอาไหมเดี๋ยวเราปีนขึ้นไปเอาให้ “ สมัยเด็กนานาเคยเอาดอกเกสรมันมาเป่ามีเสียงดังก้องกังวานออกมาคลายเสียงเป่าปี่และเธอก็เอามาร้อยเป็นพวงมาลัยคล้องคอเวลาคนเฒ่าคนแก่ออกมาฟ้อนลำวงในงานประจำปีของหมู่บ้าน
“เอาใว้วันหลังดีกว่าป๊าน่าจะรอของนานแล้ว”
ใบหน้าหวานยังคงใช้มือเรียวสวยเกาะขอบหน้าต่างรถเพื่อดูวิวทิวทัศน์ที่แสนจะสดชื่นสบายตาอยู่ในกรุงเทพไม่มีให้ดูแบบนี้มีแต่จราจรติดขัดและรถยนต์มากมายที่อยู่บนท้องถนน
“เอ๊ะ!คอปเตอร์นายดูนั้นสิชิงช้าในโรงเรียนที่เราเคยนั่งไกวเล่นสมัยเด็กๆนี้มันยังอยู่อีกหรอแต่รู้สึกว่าน่าจะถูกเปลี่ยนจากยางรถยนต์เป็นไม้สีสันมันดูสดไสขึ้นกว่าเดิม”
ในยามที่รถแล่นผ่านทุกสิ่งรอบตัวล้วนเป็นความทรงจำเมื่อนึกถึงทีไรมันก็รู้สึกเหมือนย้อนกลับไปในอดีต
“ เอาใว้พรุ่งนี้เรากลับมาเเวะเยี่ยมชมโรงเรียนกันนะคอปเตอร์ “
“เอาสิเดี๋ยวเราพามา”
เพลงบนรถถูกเปิดบรรเลงร่วมกับบรรยากาศเก่าๆแค่คิดถึงช่วงเวลานั้นทีไรก็รู้สึกสุขใจทุกครั้ง
ร้านก๋วยเตี๋ยวป๋าแจ็ค
“ป๊า! นานากลับมาแล้วจ้า “เสียงตะโกนลั่นหน้าบ้านในยามที่รถกะบะจอดนิ่งเทียบข้างร้านค้า
“ซื้อมาครบ คอปเตอร์เป็นคนจัดการเองถ้าไม่ครบด่าคอปเตอร์ได้เลย ฮ่าๆ”
“อ่าว ทำไมเป็นงั้นอุตส่าห์ไปช่วย คุณลุงต้องชมสิถึงจะถูกใช่ไหมครับ “ไม่ว่าจะตอนเด็กหรือตอนโตคนที่ถูกในสายตาของป๊าก็ยังคงเป็นลูกนอกไส้อย่างคอปเตอร์เสมอแล้วคนที่ถูกบ่นหูชาก็ยังคงเป็น นานาเช่นเคย
“ไปซื้อของมาเหนื่อยๆหานงหาน้ำมาให้คอปเตอร์กินหน่อยสิลูก อย่ามัวทำตัวแป๋นแหล๋นวิ่งไปวิ่งมา “
“นี้ นานาลูกม๊านะ”
ใบหน้าสวยยู่ลงเล็กน้อยเธอเหล่ตามองยังคนถูกชมด้วยสายตาเอาเรื่องเวลาจะปรักปรำคอปเตอร์ทีไรผลสุดท้ายเหมือนพูดให้เขาแต่เข้าตัวเองตลอด
“หึ ! “
คอปเตอร์ยักไหล่อย่างผู้ชนะก่อนจะเดินเข้าไปนั่งตากเอาลมจากพัดลมเล็กตัวเก่า
“จะว่าไปวันมะรื่นนี้เราต้องไปงานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่าของโรงเรียนนิ เราตื่นเต้นจังไม่ได้เจอหน้าเพื่อนตั้งนาน “
“นาก็ตื่นเต้นทุกเรื่องนะแหละมีเรื่องไหนบ้างที่ไม่ตื่นเต้นระหว่างที่นาอยู่บ้าน “
“ชิ! รู้ดีจริง"
“นานามาช่วยเเม่เตรียมสำรับทำกับข้าวหน่อยลูก”
“จ้าม๊า! งั้นเดี๋ยวนายรอกินข้าวก่อนนะค่อยกับคงไม่มีธุระที่ต้องไปต่อใช่ไหม”
“ไม่มีหรอก เราไม่ได้จะไปไหน ขอกลับไปอาบน้ำก่อนได้ไหม ทำเสร็จแล้วเรียกนะเดี๋ยวเราจะไปบอกแม่ทำกับข้าวมาร่วมโต๊ะด้วย”
“อืม โอเคร”
ช่วงเย็น
ในเวลาพลบค่ำพระอาทิตย์อัสดงกำลังลับขอบฟ้า สองครอบครัวต่างร่วมวงนั่งกินข้าวเสียงสนทนาดังจ้อแจ้
“อยู่โน้นลูกป้าดื้อไหมหนูนานา ตาคอปเตอร์ทำเรื่องให้หนูเดือนร้อนหรือเปล่าคงไม่ได้แอบเอาสาวมาซุกใว้ที่ห้องหรอกนะ “ อรพูดด้วยท่าทีขบขัน
“ คอปเตอร์ไม่พาสาวขึ้นห้อง แต่น่าจะไปขึ้นห้องสาวมากกว่าคะ “ นานาพูดด้วยท่าทีขบขันแบบหลบสายตา " อยู่มหาลัยคอปเตอร์แอบดื้อให้หนูไปขอเบอร์สาวๆให้ นานาปวดหัวกับเพื่อนคนนี้มากเลยคะ “เมื่อได้ทีนานาก็ใส่ไฟชุดใหญ่ สารภาพแบบเกินจริงทั้งที่ความเป็นจริงแล้วแค่เขาอยู่เฉยๆก็มีแต่สาวๆเข้าหา
“จริงหรอลูก คอปเตอร์ไปใช้หนูนานาแบบนั้นได้ยังไงอยากได้เบอร์สาวก็ไปขอเองสิลูกหนูนานาคงลำบากใจแย่ “
“มากกก เลยคะคุณป้าอยากได้เบอร์เขาแต่ไม่มีปัญญาไปขอเองอันที่จริงคอปเตอร์ใช้หนูทำตั้งแต่มัธยมแล้วคะหนูพึ่งจะมาฟ้อง “ นานายักคิ้วหลิ่วตาใส่ทำหน้าเอ้อละเหยอย่างผู้ชนะที่ได้ใส่ไฟเขาสำเร็จ คอปเตอร์ที่เคี้ยวข้าวตุ้ยๆได้แต่เหล่ตามองไม่ปฏิเสธคำข้อกล่าวหา
“งั้น!ถ้าไม่อยากถูกให้ไปขอเบอร์สาวบ่อยๆทำไมหนูนานาไม่ลองคบกับคอปเตอร์ดูละลูก ก็เห็นสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ “
“แฮ็ก! แฮ็ก! “
เสียงลำลักน้ำของนานาที่กำลังกระดกขึ้นดื่ม ม๊าสีดาลูบหลังลูกสาวที่สำลักไอตัวโยกอย่างพัลวัน เมื่ออาการปกติ นานาก็ได้แต่อึ้งกับคำพูดคุณป้าอร เธอเม้มปากเเน่นไม่มีคำพูดเอื้อนเอ่ย แต่คอปเตอร์กับกดสายตามองนานาอย่างผู้ชนะ เขาอยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะพูดตอบกลับแม่เขายังไง
“เอ่อ....คือ นานากับคอปเตอร์เป็นเพื่อนกันคงไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้หรอกคะคุณป้าอร คอปเตอร์เขาก็ไม่ได้ชอบนานาสักหน่อย “รอยยิ้มแห้งผุดขึ้นใบบนหน้าหวานเธอหลุบสายตาลงมองพื้นเพราะกลัวว่าอีกคนจะรู้ความลับที่ปิดซ่อนใว้
“แต่ถ้าคบกันป้าก็ไม่ได้ว่า ดีซะอีกจะได้เป็นดองกันใช่ไหมแม่สีดาไม่ต้องไปหาลูกสะไภ้ไกลๆป้าก็รู้จักนิสัยใจคอหนูนานาดีอยู่แล้วแต่ถ้าไม่ได้ชอบพอกันป้าก็ไม่ได้บังคับ ไอ้ลูกตัวแสบ เลิกทำหนูนานาอึดอัดได้แล้ว”
“โอ๊ย!แม่ นี้คอปเตอร์ลูกชายแม่นะ”
อรบิดหูลูกชายตัวเเสบไม่แรงนักแต่คอปเตอร์ก็ทำหน้าเบ้เจ็บพร้อมกับเสียงร้องโอดโอยลูบหูตัวเองป้อยป้อยเมื่อถูกมือมารดาคลายมือออก
“แล้วลูกชายแม่มันแอบพกถุงยางด้วยใช่ไหมหนูนานา “นานาที่ยิ้มแห้งได้แต่ผงกหัวตอบรับ
“ยังดีนะที่รู้จักป้องกันถ้าเกิดไปทำลูกเขาท้องขึ้นมาแม่คงปวดหัวหนักมากกว่านี้ยังไงแม่ฝากดูคอปเตอร์ด้วยนะหนูนานาถ้าคอปเตอร์นอกลู่นอกทางกว่านี้บอกป้าได้เลยนะ “ นานาที่รู้สึกหน้าชาก็ได้แค่ยิ้มตอบรับ
“กินข้าวเถอะอาหารเย็นหมดแล้วเอาใว้ค่อยคุยกันวันหลัง “ป๊าแจ๊คเอ่ยพูดขึ้นหลังจากเห็นลูกสาวที่ทำตัวไม่ถูก นานาได้แต่นั่งนิ่งอยากจะฟ้องคุณป้าอรเยอะๆเธอหมั่นไส้และน้อยใจที่วันๆมีแต่สาวเข้าหาเขาจนทำตัวเธอเดือดร้อน แต่คนที่โดนฟ้องน่าจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร
