บทที่ 3 สถานที่ความทรงจำ

 โรงเรียน

เมื่อวานที่ขับรถผ่านหน้าโรงเรียนนานาบอกว่าอยากแวะมาเยี่ยมเยียนโรงเรียนสมัยมัธยมและวันนี้เมื่อมีโอกาสและว่างจากการขายก๋วยเตี๋ยวช่วยป๊าม๊า คอปเตอร์ก็พานานาแวะมาทบทวนความทรงจำสมัยเด็กๆ สักหน่อย

"คอปเตอร์นายเห็นนั้นไหมที่เมื่อวานเราบอกว่าชิงช้าไม้แต่ก่อนมันเป็นยางรถยนต์แต่ตอนนี้ถูกเปลี่ยนไปตามกาลเวลาแต่นั่งอีกทีก็ยังรู้สึกเป็นเด็กเหมือนเดิม"นานานั้งชิงช้าพร้อมกับโยกเเกว่งไปมารอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตทีไรก็ใจฟูทุกที

"เห็นนานามีความสุขเราก็ดีใจ"คอปเตอร์ที่ยืนแกว่งชิงช้าให้นานานึกย้อนวนกลับไปเขาก็ยังคงทำหน้าที่ช่วยเเกว่งชิงช้าให้นานานั่งเช่นเคย

ย้อนกลับไปในอดีต

"คอปเตอร์แกว่งชิงช้าให้เราหน่อยเราอยากนั่งแต่อย่าแกว่งแรงมากนะกลัวตก"เด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมต้นมัดผมรวบทรงสูงที่กุลีกูจอรีบปีนขึ้นนั่งบนยางในรถยนต์ขนาดใหญ่ที่ถูกนำมาทำเป็นชิงช้าใว้ให้เด็กเล่น

"ไม่ต้องกลัวมีคอปเตอร์อยู่ทั้งคนรับรองปลอดภัยเชื่อเราได้แต่ถ้ากลัวตกเดี๋ยวเรารอรับเองจะแกว่งล่ะนะ"

เสียงหัวเราะพร้อมกับชิงช้าที่แกว่งไปมารอยยิ้มหวานประทับบนใบหน้าเสียงกรีดร้องบางครั้งที่เพื่อนชายเผลอแกว่งแรงไปบ้างเพื่ออยากแกล้งมันเป็นความสุขที่นานาจำไม่มีวันลืม

ปัจจุบัน

เสียงหัวเราะคิกคักในยามที่ชิงช้าไกวขึ้นลงรอยยิ้มหวานประทับบนใบหน้าสวยคอปเตอร์ทำหน้าที่แกว่งเหมือนอย่างเคยสายตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเพื่อนสาวที่ฉีกยิ้มกว้างเวลาเธอมีความสุขมันทำให้เขาเผลอแอบยิ้มตามเธอทุกครั้งโดยไม่รู้ตัว

"พอใจหรือยัง จะแวะตรงไหนอีกไหม"

"เราอยากขึ้นไปดูบนห้องเรียนไปกันไหมห้องที่เราเคยเรียนด้วยกัน"วันนี้เป็นวันเสาร์โรงเรียนปิดมันจึงดูเงียบมากเป็นพิเศษ

"อืม วันนี้มาแล้วเอาให้คุ้ม"

"อ๊ะ!"

นานาที่ลุกโดยไม่ทันระวังเกือบหน้าคะมำลงบนพื้นถ้าไม่ถูกคอปเตอร์ที่รีบมารับตัวใว้ซะก่อนป่านนี้คงหน้าทิ้มไปแล้วหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำในยามที่เผลอใกล้ชิดแต่ก็ต้องเก็บอาการเอาใว้กลัวจะทำให้อีกคนรับรู้

"ระวังหน่อยสิซุ่มซ่ามจริงๆ เลย ไม่ว่าตอนนี้หรือสมัยว่าเด็กๆ อย่างนี้แหละเราถึงไม่อยากปล่อยให้นานาไปไหนคนเดียวชอบไม่ระมัดระวังเดี๋ยวก็แข่งขาช้ำเป็นรอยอีก"

ในความตัวติดกันตลอดความใส่ใจและดูแลเธอดีเป็นพิเศษมันทำให้เพื่อนๆ ต่างล้อและคิดว่าทั้งสองแอบคบกันและทุกครั้งที่ทำคอปเตอร์ทำอาจจะไม่ได้คิดอะไรแต่ว่าเพื่อนอีกคนกลับใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะอยู่ข้างเดียว

"สงสัยไม่ได้นั่งนานแกร็งไปหน่อยเราไม่เป็นไรแล้วขอบใจนะ"มือเรียวที่กอดรัดเอวคอดใว้ถูกคลายออกก่อนที่นานาจะนำเดินหน้าขึ้นไปยังห้องเรียน

"เห็นนี้ไหมโต๊ะประจำของนายรอยขีดขวนบนโต๊ะเราจำได้ รอยแกะสลักตัวหนังสือรูปตัวK มันยังอยู่เหมือนเดิมเลย แล้วนี้รูปหัวใจตรงกลางแกะสลักคำว่าN ทำไมแต่ก่อนเราไม่เห็นของเตอร์ไหม" หญิงสาวถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเฝ้ารอคำตอบ

"ไม่รู้สิ ช่างเถอะอย่าไปสนใจเลย"

ใบหน้าหวานสลดลงเล็กน้อยในความรู้สึกลึกๆ เธออยากได้ยินคำตอบออกมาจากปากของเขาว่ายังไงกันนะ อืม! ใช่อย่างนี้หรอ ซึ่งตัวNภาษาอังกฤษมันย่อมาจากชื่อของเธอก็คือ น. นี้เรากำลังคาดหวังอะไรกัน

"อืม! ก็คงอาจจะเป็นน.น้ำก็ได้สาวๆ นายก็เยอะเหมือนตอนนี้ด้วย" ใบหน้าหวานยิ้มแหย๋ๆ เล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อน

"จะดูอะไรอีกไหมหรือจะกลับเผื่อป๊าของนานาอยากจะใช้ให้ไปซื้อของ" น้ำเสียงแปลกไปจากเดิมเมื่อเอ่ยชื่อของใครบางคน

"อืมกลับก็ได้ขอโทษที่เผลอเอ่ยชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมา"

อักษร น.ที่มันเหมือนชื่อของเธอ ผู้หญิงคนนั้นที่คอปเตอร์แอบชอบแต่สุดท้ายพอลองคบกันกับไปกันไม่รอดแถมลับหลังยังนินทาคอปเตอร์ต่างๆ นาๆ หาว่าเขาจืดชืดเป็นเด็กเอ๋อแว่นหนาเตอะและยังใส่ร้ายเพื่อนสนิทของเขาอย่างนานาสารพัดจนเขาทนไม่ไหวขอตัดขาดและห้ามยุ่งต่อกัน ตั้งแต่นั้นมาคอปเตอร์ก็ไม่เคยคบใครจริงจัง แม่สื่อแม่ชักที่เขาขอให้สแกนช่วยเวลาจีบสาวคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนานา

คอปเตอร์เดินนำหน้าเธอไปหญิงสาวที่เดินตามหลังมาขาแทบพันกันจากเดินกลายเป็นวิ่ง "คอปเตอร์รอด้วยสิรู้หรอกน่าว่านายขายาวเราเดินตามไม่ทันรู้ไหมเดินช้าหน่อยไม่ได้หรือไง"

กึก!!!

นานาที่เดินตามไม่ทันรีบวิ่งมาดักหน้าของเขาเอาใว้ทำให้คอปเตอร์ที่รีบเดินหยุดชะงักไม่ทัน แผงอกแน่นชนเข้าที่ร่างของหญิงสาวจนเกือบหงายหลัง มือแกร่งรีบประครองร่างของเธอเอาใว้เอวคอดถูกสวมกอดเอาใว้แน่น

"อ๊ะ! อึก"

ใบหน้าหวานซบเข้าที่แผงอกแกร่งความอบอุ่นแทรกผ่านเธออยากอยู่แบบนี้นานๆ อยากถูกเขาสวมกอด อยากได้ไออุ่นแบบนี้จากเขา แต่ก็ต้องปิดบังเอาใว้เพราะกลัวว่าเพื่อนชายรู้แล้วรับไม่ได้ กลัวว่าวันหนึ่งเธอจะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดเขา ถ้าเป็นแบบนั้นเธออยู่แบบนี้ดีกว่าอยู่ในสถานะแอบรักเขาข้างเดียว

"ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกถ้าเกิดเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง"

"~_~"

"ข...ขอโทษนะ ก็คอปเตอร์เดินไม่รอเรา ถ้านายไม่ชอบทีหลังเราจะไม่ทำอีก" ใบหน้าหวานสลดลงรู้สึกผิดที่ถูกเพื่อนชายดุ ตั้งแต่ที่เป็นเพื่อนกันมาเธอยังไม่เคยเห็นเขาโกรธเธอขนาดนี้มาก่อน ตอนนี้ที่โกรธเพราะเธอกอดเขาหรือเขาโกรธที่เผลอเอ่ยชื่อแฟนเก่าของเขาออกมา

"อืม งั้นก็ตามมาที่รถ"

นานาเดินตามหลังคอปเตอร์ไปเงียบๆ โดยที่ไม่ได้เอ่ยถามอะไรอีกจนทั้งสองขับรถออกไปจากโรงเรียนสถานที่แห่งความทรงจำในสมัยวัยเยาว์ เพื่อมุ่งสู่บ้านครอบครัวที่แสนอบอุ่น

จะเป็นแบบไหนกันนะ ถ้าเกิดวันหนึ่งเขารู้ความจริง เพื่อนที่เขาสนิท เธอกำลังแอบชอบ แอบรักเขาอยู่ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไงแต่นานาก็พร้อมจะยอมรับและขออยู่ใกล้ๆ เขาแบบนี้ก็พอ... " อย่าผลักไสเราเลยนะถ้าวันหนึ่งนายเกิดรู้ความจริง งั้นตอนนี้เราขอเป็นได้แค่นี้แค่คนแอบรักก็พอใจแล้ว..."

เพื่อนสนิทที่ได้แค่อยู่ข้างกาย .... แต่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 💔