บทที่ 10 PART 8 | นางทาส
PART 8 | นางทาส
รถยนต์คันหรูขับมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ภายในรถถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ระหว่างทางไม่มีคำพูดจาใดใดออกมาสักคำ ไอรินเปิดประตูลงจากรถอย่างไม่รอช้า ขายาวรีบก้าวตามไปส่งเธอที่หน้าบ้านและไม่ลืมหยิบเงินที่เตรียมเอาไว้ติดมือไปด้วย
ไทเกอร์ยัดเงินใส่ในกระเป๋าของไอรินอย่างถือวิสาสะ แววตาที่ยากเกินจะคาดเดายืนมองคนตัวเล็กแล้วบอกกับเธอว่า…
“เอาไว้ใช้ ถ้าจะให้ดีเลิกทำงานพิเศษซะ”
“รินเลิกทำไม่ได้หรอก ถ้าเลิกทำจะได้เงินที่ไหนมาคืนเกอร์”
ไอรินบอกไปตามตรง ไม่ใช่ว่าเธอจะยอมไทเกอร์ไปตลอดหรอกนะ ระหว่างนี้เธอจะหาเงินใช้เขาไปด้วย จะได้หมดสัญญาเร็วๆ
“ฉันบอกตอนไหนว่าจะเอาเงินคืน ฉันจะเอาเธอต่างหากหล่ะ!”
คนพูดก็พูดออกมาหน้าตาเฉย แต่คนฟังกลับเลิกลั่กมองซ้ายขวากลัวคนอื่นจะมายิน
“ถ้าไม่พอใช้ก็บอก”
มือหนายกขึ้นไปยีผมหญิงสาวด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนจะเดินไปขึ้นรถยนต์คันหรู แล้วขับเคลื่อนออกไปอย่างอารมณ์ดี
ต่างจากไอรินที่ว้าวุ่นใจไปหมด ก่อนหน้านี้เธอยังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เลยรับปากตกลงทำสัญญาบ้าๆ กับไทเกอร์ไปส่งๆ
เฮ้อ… ไม่น่าดื่มเลย ไอรินนึกโทษตัวเองขณะที่เดินเข้าบ้านด้วยท่าทางเหนื่อยล้า
หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จไอรินก็มานั่งงงและคิดทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วมองดูเงินจำนวนมากที่อยู่ในกระเป๋า เธอไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไงกับเงินจำนวนนี้ เพราะเธอไม่เคยมีหรือว่าเคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน คิดๆ ดูแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับการขายตัวเลยนะ เฮ้อ… ไอรินถอนหายใจออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยใจ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ขณะที่ไอรินกำลังหนักใจ อยู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาเสียก่อน ไอรินรีบเก็บเงินไว้ในตู้เสื้อผ้า แล้วเดินไปเปิดประตู
“มึงค้างที่บ้านไอ้เกอร์เหรอ”
คุณหนูนาเดียถามไอรินเพื่อนรักพร้อมกับก้าวเดินเข้ามาในห้องเล็กที่ต่างจากห้องของตัวเองเป็นอย่างมาก มาถึงก็ทิ้งตัวลงนอนที่เตียงของไอรินอย่างไม่นึกรังเกียจ ถึงเตียงจะเล็กแต่ความสะอาดนั้นที่หนึ่ง ไอรินเป็นคนที่มีระเบียบมาก ทำความสะอาดห้องทุกวัน ในห้องแทบจะไม่มีฝุ่นสักเม็ด
“ใช่ เมื่อคืนรินเมามาก” ไอรินพยายามตอบให้ดูปกติที่สุด
“รู้แล้วว่าเมา แล้วนอนห้องไหน”
ไอรินเสียอาการขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น ในหัวคิดหาทางออกจนปวดหัวไปหมด
“รินนอนที่… ที่ห้องข้างๆ ห้อง…” ห้องไหนดีๆ ไอรินประหม่าจนคิดอะไรไม่ออก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านใหม่ไทเกอร์มีกี่ห้อง
“โอ๊ย! ช่างเถอะ ไปทำอะไรให้กินแก้แฮงค์หน่อยดิ”
“แล้วเดียอยากกินอะไร”
ไอรินรู้สึกโล่งขึ้นมาทันที ตอนนี้ไม่ว่านาเดียอยากกินอะไรเธอก็ทำให้ได้หมดทุกอย่างแหละ แค่อย่าถามเรื่องเมื่อคืนก็พอ
“ยำผลไม้ ขอแบบครั้งก่อนนะ อร่อยมากเลย” นาเดียตอบแบบรวดเร็ว สงสัยจะติดใจรสชาติยำผลไม้ครั้งก่อนไม่น้อย
“ได้สิ เดี๋ยวรินทำให้”
“งั้นไปรอที่สวนหลังบ้านนะ”
พูดจบนาเดียก็เดินไปยังสวนหลังบ้านทันที ส่วนไอรินก็ตรงไปยังห้องครัวเพื่อที่จะทำยำผลไม้ไปให้เพื่อนรัก โดยมีสายตาหลายคู่ของพี่ๆ แม่บ้านจับจ้องมาที่เธอพร้อมเสียงซุบซิบนินทา
“เห็นเงียบๆ แบบนี้ก็แรงไม่เบานะ”
“อายุแค่นี้ก็ใจแตกไปค้างบ้านผู้ชายแล้ว”
“นั่นน่ะสิ! ดูท่าแล้วผู้ชายน่าจะรวยด้วยนะ”
“จริงเหรอ แล้วแกรู้ได้ยังไงอะ”
“ก็ฉันเห็นมากับตาน่ะสิ ถึงกล้าพูด มีรถคันหรูขับมาส่งถึงหน้าบ้านเลยนะมึง”
“อุ้ยตายแล้ว! ไม่อยากจะเชื่อเลย”
ไอรินทำหูทวนลมไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทาตั้งใจทำยำผลไม้ตามที่นาเดียอยากกินอย่างเร่งรีบ เพื่อที่จะได้ออกไปจากตรงนี้เร็วๆ
“เสร็จแล้วค่าาา”
ไอรินเดินมาพร้อมกับยำผลไม้จานใหญ่ เรียกได้ว่าจัดหนักจัดเต็มให้นาเดียได้กินจนหายแฮงค์
“รสชาติเหมือนเดิมป่ะ”
“ลองชิมดูสิ”
ไอรินวางจานยำผลไม้ลงบนโต๊ะ ก่อนจะยื่นจานกับช้อนที่เตรียมมาให้นาเดียได้ลองชิม เพราะดูท่าทางนาเดียคงจะอดใจไม่ไหวแล้ว เธอเองก็เหมือนกัน
“อื้อหื้อ!! แซ่บมาก มากแบบกอไก่ล้านตัวเลย”
“ชมเกินไปแล้ว”
ไอรินตอบไปอย่างถ่อมตัว ถ้าพูดถึงเรื่องอาหาร ไม่ว่าจะอาหารคาวหรือหวาน หรือจะอะไรก็แล้วแต่ ถ้าไอรินทำรับลองได้เลยว่าอร่อยทุกอย่าง เพราะเธอเติบโตและเรียนรู้การทำอาหารมาตั้งแต่เด็ก
สองสาวนั่งกินยำผลไม้กันไปคุยกันไปอย่างสนุกสนาน แต่อยู่ๆ สายตาของนาเดียก็สะดุดกับอะไรบางอย่าง
“คอไปโดนอะไรมา”
นาเดียถามพร้อมกับจ้องมองรอยจางๆ ที่อยู่บนคอของไอรินด้วยความสงสัย
“เอ่อ… คือว่า…” ไอรินเสียอาการขึ้นมาทันทีที่โดนทัก แล้วยังอ้ำอึ้งไม่รู้ว่าจะต้องตอบยังไง
“แพ้แอลกอฮอล์หรือเปล่า ทำไมคอถึงได้แดงแบบนั้น”
“ใช่ๆ รินคงจะแพ้แอลกอฮอล์แน่ๆ” ไอรินที่ไม่รู้จะตอบอะไรก็รีบพยักหน้ารัวๆ ตามน้ำไป
“ถ้าแพ้ก็บอก คราวหลังจะได้ไม่บอกให้ดื่มอีก” นาเดียแอบรู้สึกผิดไม่น้อย
สองสาวนั่งคุยกันไปสักพัก ก่อนที่ไอรินจะขอตัวออกมาโทรหาพี่รหัส เพราะช่วงบ่ายเธอมีนัดที่จะไปช่วยงานพี่รหัสที่มหาลัย แต่ดันผิดนัดซะได้
“สวัสดีค่ะพี่พิมพ์”
(มีอะไรเหรอจ๊ะริน)
“คือ… ว่า… วันนี้รินไม่ค่อยสบาย เลยไม่ได้เข้าไปช่วยที่มหาลัย รินต้องขอโทษพี่พิมพ์ด้วยนะคะ”
(จะขอโทษพี่ทำไมเรื่องแค่นี้เอง รินก็พักผ่อนให้มากๆ นะ แล้วก็อย่าทำงานหนักล่ะ)
“ค่ะ”
ไอรินตอบรับอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงนักก่อนจะกดวางสายจากพี่รหัส เพราะเธอไม่อยากจะออกไปเจอใครตอนนี้ ด้วยสภาพร่างกายที่ไม่ค่อยเอื้ออำนวยสักเท่าไหร่ ไหนจะรอยแดงตามคอที่เด่นชัด มีหวังใครเห็นต้องถามถึงที่มาของรอยนี้แน่ๆ
ด้วยสภาพร่างกายที่ไม่สู้ดีนักไอรินจึงลางานอีกหนึ่งวัน เพื่อนอนพักให้เต็มที่ และตื่นมาสู้งานในครัวอีกเช่นเคย และจะได้รับชีวิตอิสระก็ตอนไปมหาลัย
...เช้าวันจันทร์ที่แสนจะสดใส
“เร็วเดีย เดี๋ยวไม่ทันอาจารย์สอนนะ”
ไอรินหันไปเร่งนาเดียที่กำลังนั่งแต่งหน้าอยู่บนรถด้วยท่าทางเร่งรีบไม่ต่างกัน แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งแต่งไม่เสร็จสักที
“ก็รีบอยู่นี่ไง ลงไปรอเลยจะเสร็จแล้ว” พูดจบนาเดียก็บรรจงทาลิปสติกแบรนด์ดังลงบนริมฝีปากบางอย่างช่ำชอง
หลังจากที่นาเดียแต่งหน้าเสร็จ สองสาวก็รีบเดินตรงไปยังห้องเรียนทันที เพราะใกล้ถึงเวลาที่อาจารย์จะเข้าสอนแล้ว เพื่อนทุกคนก็เข้าไปรอในห้องกันจนหมด
“ช้าตลอดเลยนะ” ฮันน่าบ่นให้สองสาวที่เดินเข้ามา
นาเดียนั่งลงข้างฮันน่าโดยที่ไม่สนใจที่ฮันน่าบ่นเลยสักนิด ต่างจากไอรินที่ก้มหน้าก้มตาอย่างคนรู้สึกผิด
ไอรินนั่งรออาจารย์เข้ามาสอนตามปกติ แต่พอเจอสายตาที่ไทเกอร์มองมาเธอกลับทำตัวไม่ถูก ทุกครั้งที่ไทเกอร์มองมาเธอก็หลบสายตาเขาอยู่ตลอด ถึงแม้เพื่อนๆ จะคุยกัน แต่เธอก็เงียบและเลี่ยงที่จะไม่พูดอะไร
แม้กระทั่งที่นั่งไอรินก็นั่งห่างจากไทเกอร์ เธอพยายามทำตัวให้ปกติและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตามที่ตกลงกันไว้วันนั้น
ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาสั่งงานให้นักศึกษาจับกลุ่มกันทำ พอสั่งงานเสร็จอาจารย์ก็เดินออกจากห้องไปทันที
“กูว่าออกไปนั่งทำข้างนอกกันดีกว่า” กวินรีบเสนอความคิดขึ้นก่อนใคร เพราะยังไงก็ได้ทำงานกลุ่มด้วยกันอยู่แล้ว
“มึงจะหาเรื่องออกไปนั่งมองสาวๆ ล่ะสิ” ฮันน่าพูดขึ้นอย่างรู้ทัน
“รู้ทันกูตลอดเลยนะ”
ทุกคนต่างก็เดินออกมานั่งยังโต๊ะประจำตามที่กวินเสนอจะได้ทำงานกันสะดวกขึ้น ไอรินที่ไม่ได้ไอคิวสูงเหมือนเพื่อนก็ช่วยเท่าที่จะทำได้ โดยหน้าที่หลักของเธอก็คือ…
“ไปซื้อขนมมากินหน่อย”
“ซื้อน้ำมาให้กูด้วยนะ”
พูดจบนาเดียกับฮันน่าต่างก็หันไปมองหน้าไอรินอย่างพร้อมเพรียงกัน
“เดี๋ยวรินไปซื้อให้ ใครจะเอาอะไรบ้าง?”
ไอรินที่รับรู้หน้าที่รีบหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาจดสิ่งที่เพื่อนจะฝากซื้ออย่างเต็มใจ เพราะเธออยากสะสมแต้มที่เพื่อนๆ ไม่เอา เพื่อที่จะเอามาแลกของและใช้แทนเงินสด
“เอาน้ำอัดลม”
“เอาขนม”
“เอาน้ำเปล่ามาด้วย”
ไอรินไล่ถามเพื่อนในกลุ่มทุกคนพร้อมจดใส่กระดาษก่อนที่จะมาถึงคิวของ… ไทเกอร์
“เกอร์เอาอะไรมั้ย?” ไอรินพยายามถามด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่ปกติที่สุด
“เอาถุงยางอนามัย!”
ไทเกอร์เน้นคำพูดอย่างชัดเจน ทำเอาไอรินเสียอาการอย่างหนัก ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไปซื้อให้เพื่อน แต่ครั้งนี้ความรู้สึกกลับต่างออกไป
“สมกับเป็นไอ้เสือที่พร้อมจะล่าเหยื่ออยู่ตลอดเวลาจริงๆ เลยนะมึง”
กวินพูดแซวขึ้น ทำเอาไอรินที่มองหน้าไทเกอร์อยู่รีบหันไปมองทางอื่นทันที
“แน่นอน” ไทเกอร์ตอบอย่างภูมิใจในความเป็นเสือร้าย
“เอามาให้กูด้วยนะ หมดเหมือนกัน แล้วก็ฝากเติมน้ำมันด้วย” พูดจบกวินก็โยนกุญแจรถยนต์คันหรูและบัตรเงินสดให้ไอริน
“ได้สิ”
ไอรินตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่จะเดินตรงไปยังรถยนตร์คันหรูของกวินที่จอดในที่ประจำทันที ทำเอาสาวๆ ที่แอบชอบกวินรู้สึกอิจฉาไอรินขึ้นมา
…
รับบทนางทาสสาวแล้ว1
ไอรินผู้สู้ชีวิตและสู้กับความกวนของไอ้เสือ
ฝากคอมเมนท์เป็นกำลังให้หนูรินและหนูไรท์ด้วยนะ
ฝากนักอ่านกดไลก์ กดคอมเมนท์เพื่อพูดคุยและเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ หวังว่านิยายเรื่องนี้จะถูกใจนักอ่านนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
