บทที่ 28 รักเพื่อน...จนตัว(เกือบ)ตาย 2

พอฉันอ้ำอึ้งเขาเลยถามย้ำมาอีกทีด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นนิดหน่อย เหมือนเป็นการบังคับว่าฉันควรบอกเขาสักที

“โยธา...พาซูซี่มาหาเพื่อน เดี๋ยวรีบกลับไป เฮียรอก่อนนะ แค่นี้นะคะ” ฉันรัวใส่เขาแล้วรีบวางสายก่อนที่เขาจะได้ถามอะไรกลับทันที ค่อยเล่าทีหลังแล้ว ที่ฉันค่อนข้างกลัวเพราะครั้งที่แล้วก็เพราะ ‘โยธา’ นี่แหละ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ