บทที่ 30 โดนแล้วล่ะ 2

อย่ากดดันฉันน

“เอ่อ...” ฉันมองหน้าเฮียและหน้าจอที่มีสายเรียกเข้าสลับกันไปมาอย่างคิดหนัก คนโทรมาก็ตื้อจัง วางไปได้แล้ว

แต่เมื่อยังโทรมาไม่หยุดอยู่แบบนี้ ประกอบกับเฮียที่กดดัน ฉันจึงแตะนิ้วสไลด์หน้าจอเพื่อรับสาย ให้ตายเถอะ แบตช่วยหมดไปตอนนี้เลยได้ไหม

“ฮัลโหล” ฉันเป็นฝ่ายที่ออกเสียงเพื่อเปิดบทสนทนาก่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ