บทที่ 11 EP. 03｜บุรุษอันธพาล (3/3)
“ป้าคะ เอาสุกี้น้ำหมูค่ะ” เมื่อมาถึงโรงอาหารฉันก็เดินมาต่อแถวร้านโปรดของตัวเองที่กินเป็นประจำ แล้วก็สั่งเหมือนเดิมกับป้าคนเดิมที่ทำงานที่นี่มาหลายปีแล้ว
“นี่จ้าหนูวาริสคนสวยของป้า” ใช้เวลาไม่นานป้าก็ส่งถ้วยมาให้ ที่ได้ไวแบบนี้ก็เพราะว่าป้าเขาได้จัดเตรียมพวกผักเนื้อสัตว์ลงถ้วยรอไว้แล้วก็เลยรวดเร็ว มหา’ลัยฉันคนเยอะ ถ้าไม่ทำแบบนี้แถวก็จะยาวมาก และช้าอาจจะมีคนคอมเพลนได้
ฉันจัดการจ่ายเงินแล้วก็หันมามองหาที่นั่งต่อ ยังถือว่าโชคดีที่มีที่ว่างเหลือพอดีตรงมุมของโรงอาหาร รีบไปดีกว่าก่อนที่จะโดนแย่งไป
ฉันรีบสาวเท้าไปอย่างรวดเร็ว ภายในใจก็ภาวนาไปว่าอย่าได้มีคนมาแย่งเลย... และแล้วในที่สุดฉันก็ได้มานั่งโต๊ะนี้อย่างสบายใจ
“ถ้ากินเสร็จก็น่าจะมีเวลาไปห้องสมุดอยู่” ฉันพูดกับตัวเองเบา ๆ พลางจับนาฬิกาข้อมือดูไปด้วย ฉันชอบการอ่านหนังสือมาก มันทำให้ฉันรู้สึกสงบดี ไม่จำเป็นต้องเป็นหนังสือเรียนอย่างเดียวหรอกนะ ฉันสามารถอ่านได้หมดเลยล่ะ
“…” ในระหว่างที่ฉันกำลังเพลิดเพลินไปกับการกินอยู่นั้น ตรงหน้าฉันก็มีจานข้าวพูน ๆ ถูกวางไว้ ตามด้วยการก้าวขาเข้ามานั่งของใครบางคนที่ฉันจะต้องเงยหน้าขึ้นไปดูก่อน ถึงจะบอกได้ว่าคือใคร
“เอ่อ...” พอเงยหน้าขึ้นไปดูฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด เพราะคนที่มานั่งตรงหน้าฉันคือแบล็ค
“โต๊ะเต็ม” เขาคงเห็นสายตาฉันละมั้งถึงได้พูดออกมาเลยทั้งที่ฉันยังไม่ได้พูดอะไร ฉันหันไปมองรอบข้างก็เห็นว่าโต๊ะมันเต็มจริง ๆ ด้วย
“งะ...งั้นขอตั-“
“แค่นั่งกินด้วยกันมันจะตายหรือไง? หรือว่ารังเกียจ?” ฉันที่ยังพูดไม่ทันจบแบล็คเขาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน แล้วจ้องมองฉันด้วยสายตานิ่ง
“เปล่า ไม่ได้รังเกียจสักหน่อย แค่... แค่จะไปซื้อน้ำ” ฉันพูดโกหกออกไปเรื่องที่จะไปซื้อน้ำมากิน แต่เรื่องรังเกียจอะไรนั่นฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด
“จะเอาน้ำอะไร” ฉันที่กำลังจะลุกขึ้นอีกรอบก็ต้องชะงักแล้วนั่งลงที่เดิม เมื่อแบล็คพยักหน้ามาแล้วเอ่ยถามฉัน
“น้ำเปล่าน่ะ แบล็คจะเอาน้ำด้วยไหม จะได้ซื้อมาให้” ฉันพยายามคุมเสียงให้เป็นปกติไม่สั่น และก็แสดงความมีน้ำใจออกไป
“ไม่ต้อง” แบล็คพูดตอบกลับมาแล้วก็วางช้อนซ้อมที่ถืออยู่ลงไว้ในจานดังเดิม
“…” ฉันนั่งมองเขาที่อยู่ดี ๆ ก็ยืนลุกขึ้นยืนโดยที่ข้าวในจานเขายังไม่ทันได้กินมันสักคำ นี่เขาจะไปแล้วงั้นเหรอ ฉันไม่ได้ไล่เลยนะ ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย
“เดี๋ยวไปซื้อให้” อ่า...แบบนี้นี่เอง ดูแล้วเขาก็มีน้ำใจเหมือนกันนะ ถ้าตัดในเรื่องเถื่อนออกไปก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้นเลยนี่นา
“…” ฉันจึงพยักหน้าให้เป็นการตอบแทน
ใช้เวลาไม่ถึงนาทีแบล็คก็กลับมาพร้อมกับ...
“โวะ! อะไรของพี่วะเนี่ย ฉันจะไปหายัยด้านะโว้ย!” เสียงของผู้หญิงร่างเล็กน่ารักตัวขาวถูกแบล็คลากเดินมาทางโต๊ะของฉัน เธอคนนั้นมีท่าทางที่หงุดหงิดมาก จนกระทั่งเธอมานั่งแล้ว เหมือนกับว่าเธอไม่ได้สังเกตเห็นฉันนะ นี่เราดูเป็นอากาศขนาดนั้นเลยเหรอ เศร้าใจจัง
เอาเป็นว่าอย่าไปสนใจเลย รีบรับน้ำจากแบล็คดีกว่า ดูเหมือนเขาจะถือขวดน้ำสองขวดในมือเดียวด้วย เพราะอีกมือก็กำลังจับแขนเธอคนนั้นอยู่
“เอ่อ...คือว่า...” ฉันจึงหันไปพูดกับแบล็คแทนด้วยการชี้นิ้วไปที่ขวดน้ำนั้น จึงทำให้เธอคนนั้นหันมาสนใจฉันจนได้
“อะ” แบล็คที่เข้าใจความหมายจึงยื่นขวดน้ำที่ซื้อมาให้ จากนั้นฉันก็เอาเหรียญที่เตรียมไว้ยื่นไปให้เขาโดยที่เขายังไม่รู้ตัว เพราะมัวพูดคุย (ทะเลาะ) กับผู้หญิงคนนั้นอยู่ ฉันไม่อยากสนใจอะไรก็เลยเลือกที่จะนั่งกินข้าวเงียบ ๆ แทน คงทะเลาะกันตามประสาแฟนกันแหละ รู้สึกตัวเองเป็น ก ข ค ยังไงไม่รู้
