บทที่ 12 EP. 04｜บุรุษอันธพาล (1/3)
ห้องสมุดของมหา’ลัย
หลังจากที่กินข้าวเสร็จฉันก็เปลี่ยนทิศทางมายังห้องสมุดแทน โดยมีแบล็คเดินตามมาด้วย ฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาตามฉันมาหรือเขาต้องการมาห้องสมุดจริง ๆ อีกอย่างฉันก็กำลังกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องของสร้อยด้วย หรือควรจะยอมรับดีแล้วก็ค่อยมาตกลงกับเขาถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น
“เอ๊ะ!” ฉันร้องตกใจออกมาเมื่อหน้าผากของตัวเองชนเข้ากับอะไรบางอย่าง เข้าพอมองดูดี ๆ เท่านั้นแหละ ก็...
“เหม่ออะไร” แบล็คพูดขึ้นพร้อมกับส่งสายตานิ่งมาให้ฉัน นี่ฉันคิดเรื่องนี้เพลินจนตัวเองเกือบจะชนเข้ากับเสาของอาคารห้องสมุดแล้วเหรอเนี่ย ถ้าไม่มีมือของแบล็คที่มารองหน้าผากฉันไว้มีหวังคงได้ปูดบวมน่าเกลียดจนไลลาต้องหัวเราะน้ำตาร่วงแน่เลย
“ขอบคุณนะ แบล็คเจ็บมือหรือเปล่า?” ฉันถามออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะแรงที่ฉันชนจนหลังมือเขากระแทกขนาดนั้นก็ไม่ใช่เบา ๆ เลยนะ
“ห่วงตัวเองก่อนเถอะ” แบล็คพูดจบเขาก็เดินนำฉันเข้าไปในห้องสมุดเลย สงสัยฉันจะคิดมากไปเองเรื่องที่คิดว่าเขาตามฉันมา เรานี่ก็หลงตัวเองชะมัด
ฉันใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดสักพักใหญ่ ๆ เลย เพราะอาจารย์ชั่วโมงต่อไปเขายกเลิกคลาส ทำให้ฉันมีเวลาในการอ่านหนังสือมากกว่าเดิม ส่วนแบล็คตั้งแต่เข้ามาฉันก็ไม่เห็นเขาเลยนะ สงสัยจะออกไปแล้วมั้ง
“แล้วทำไมเราต้องไปคิดถึงเขาด้วยล่ะ” ฉันพูดกับตัวเองเสียงเบาพลางยีหัวเล็กน้อยเมื่อเผลอไปคิดอะไรที่ไม่เข้าท่าเข้า หนังสือก็อ่านไม่รู้เรื่องเลย นี่ฉันเป็นบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย
“อ่านหนังสือเยอะจนเป็นบ้าไปแล้วเหรอ” ฉันเงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่เปิดอ่านอยู่ ก็เห็นเป็นแบล็คกำลังลากเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามกับฉัน โดยที่ใบหน้าของเขาแตกต่างจากก่อนหน้านี้ มุมปากเขาดูช้ำเล็กน้อย นี่เขาไปมีเรื่องมาอย่างนั้นเหรอ?
และดูเหมือนเขาจะรู้ตัวที่โดนฉันจ้อง เขาจึงเลือกที่จะก้มหน้าเล่นมือถือแทน ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะคิดว่าเขาคงไม่อยากจะให้ทักอะไร ก็เลือกที่จะหลบซะขนาดนั้น อีกอย่างมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันด้วยสิ
เอาเป็นว่าฉันควรคุยถึงเรื่องที่มันเกี่ยวข้องกับฉันโดยตรงดีกว่า
“แบล็ค คือว่า...” ฉันอ้ำอึ้งเรียกชื่อเขา ซึ่งเขาเองก็เงยหน้าขึ้นมามองฉันเพื่อรอว่าฉันจะพูดว่าอะไรด้วย
“อะไร” แบล็คเท้าคางมองฉันพร้อมกับพูดเสียงเรียบ แต่ท่าทางแบบนี้มันกลับยิ่งทำให้ฉันกดดันมากกว่าเดิมอีก
“ระ...เรื่องสร้อย คือว่า...” มุมปากของแบล็คกระตุกยิ้มเมื่อฉันพูดเรื่องนี้ออกมา แสดงว่าเขาคงมั่นใจอยู่แล้วสินะว่าสร้อยนั้นเป็นของฉัน
“สร้อยทำไม?” นี่เขาจะทำไขสือเรื่องนี้หรือยังไงกัน
“ขะ...ขอคืนได้ไหม” และแล้วฉันก็กลั้นใจพูดออกไปพร้อมกับจ้องมองเขาอย่างขอร้อง ส่วนแบล็คกลับเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วกอดอกมองฉันด้วยท่าทางสบาย ๆ แทน
“แล้วจะได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะ” แบล็คพูดพร้อมกับจ้องมองหน้าฉันอย่างจริงจัง เหมือนเขาพยายามจะสื่อว่าไม่ได้พูดเล่น ฉันได้แต่นั่งบีบมือตัวเอง ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรเป็นการตอบแทน แต่ไม่ว่าสิ่งที่เขาต้องการจะคืออะไรฉันก็คงปฏิเสธไม่ได้ เพราะสร้อยเส้นนั้นสำคัญกับฉันมากจริง ๆ
“แบล็คต้องการอะไร” ฉันพูดออกไปเสียงเบา และรอฟังคำตอบจากอีกคนเงียบ ๆ
“คบ” หืม? เขาว่าอะไรนะ
“แบล็คว่าไงนะ” ฉันถามย้ำอีกรอบ
“คบกัน นั่นคือสิ่งที่เธอต้องตอบแทน” ฉันนั่งสตั๊นไปหลายวิเลย คะ...คบกับเขาเนี่ยนะ! ฉันจะคบได้ยังไงเล่า
“มะ-“
“ถ้าปฏิเสธ... ก็คงยังให้สร้อยนี่คืนไม่ได้หรอกนะ” เขาพูดจบก็ชูมือที่กำลังถือสร้อยอยู่ขึ้นมาตรงหน้า พอให้ฉันได้มองเห็นชัด ๆ แม้เขาจะให้ฉันดูแค่แป๊บเดียว แต่ฉันก็จำได้แม่นว่านั้นคือสร้อยของฉันจริง ๆ
“แต่วามีคนที่คบด้วยแล้ว คงคบกับแบล็คไม่ได้ แบล็คไม่มีอย่างอื่นที่ต้องการแล้วเหรอ” ฉันพูดออกไปเสียงเบา ฉันมีคนที่คบอยู่ด้วยแล้วนั่นก็คือพี่นพี เพราะงั้นฉันจึงไม่สามารถตกลงข้อเสนอของเขาได้
“ก็มี”
“บอกมาได้เลย” ฉันส่งยิ้มดีใจให้กับเขาอย่างเผลอตัว ในที่สุดก็จะได้สร้อยคืนแล้ว
“นอนกับผมสิ”
“…” ฉันมองหน้าแบล็คด้วยสายตาที่ผิดหวัง ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าเขาก็ดูเป็นคนดีมีน้ำใจ แต่ตอนนี้มันกลับไม่ใช่แล้ว เขากำลังดูถูกฉัน และเห็นผู้หญิงเป็นเพียงของที่เอาไว้เล่นอย่างนั้นเหรอ
