บทที่ 13 EP. 04｜บุรุษอันธพาล (2/3)
“ไม่ได้บังคับ จะไม่ทำก็ได้” เขาพูดเสริมเมื่อเห็นว่าฉันเงียบไป
“แล้วถ้าไม่ทำยังจะได้สร้อยคืนอยู่ไหม” ฉันถามออกไปหลังจากที่นั่งเงียบมาได้สักพัก
“ก็...ไม่” แบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับการบังคับกันเลยนี่
“สุดท้ายก็บังคับอยู่ดีนี่” ฉันพูดเสียงเบาเพื่อไม่ให้เขาได้ยิน แต่จะว่าไม่ได้ยินก็คงไม่ได้เพราะเขากำลังยิ้มมุมปากอยู่ เหมือนกับพอใจที่เห็นฉันกำลังหัวหมุน
“ค่อย ๆ คิดแล้วกัน ไม่รีบ ตัดสินใจได้เมื่อไหร่ก็โทรมา หรือถ้าไม่อยากโทรจะมาที่คอนโดเลยก็ได้ ไม่ว่า” พูดจบเขาก็เดินออกไปเลย สักแป๊บเท่านั้นแหละหลังจากที่ฉันกำลังจะพูดว่า จะให้โทรไปยังไงฉันไม่มีเบอร์เขา จบปุ๊บมือถือของฉันที่อยู่ในกระเป๋ากระโปรงนักศึกษาก็เกิดสั่น
พอเอาขึ้นมาเช็กก็กลับมีข้อความจากแหล่งที่ไม่รู้จัก โดยใช้รูปโปรไฟล์พื้นหลังสีดำ ตรงกลางมีตัวเลขสามสิบเอ็ดโชว์อยู่ ฉันไม่ได้สนใจตรงนั้น แต่สิ่งที่ฉันสนใจคือเนื้อความที่ถูกส่งเข้ามาเป็นหมายเลขเบอร์มือถือและ... พิกัดคอนโด
นี่เขารู้ไอดีฉันได้ยังไงกัน!
เลิกเรียน
“น้องวา”
“…” จะทำยังไงดี คำว่า ‘นอนกับผม’ มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉันไม่ไปไหนเลย นอนกับเขางั้นเหรอ โอ๊ยยย!!!
“วาครับ”
“…” แล้วแบบว่าผู้ชายกับผู้หญิงนอนด้วยกันทั้งที่ไม่รู้จักกันเนี่ยนะ เขาคิดได้ยังไงกัน
“วาครับ!!!”
“คะ!” ฉันตกใจจนเผลอขานรับเสียงดัง ตกอกตกใจหมดเลย ทำไมพี่นพีถึงได้ตะโกนเสียงดังแบบนั้นกัน
“พี่เรียกเราตั้งนานแล้ว มัวใจลอยไปไหน หืม?” พี่นพีพูดในขณะที่มือทั้งสองข้างยังคงจับอยู่ที่พวงมาลัย สายตาของพี่เขาก็จับจ้องอยู่บนท้องถนน
จริงสิ... ฉันเลิกเรียนแล้วนี่นา แล้วพี่นพีก็มารับนี่ ฉันใจลอยจนลืมตัวไปเลยว่าไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว
“แค่คิดเรื่องเรียนนิดหน่อยค่ะพี่นพี เปิดเทอมวันแรกก็เจออะไรที่ยากเลย” ฉันจงใจโกหกพี่เขาไป
“น้องวาของพี่เก่งอยู่แล้ว แต่ถ้าตรงไหนน้องวาไม่ได้เข้าจริง ๆ งั้นให้พี่ช่วยติวให้ดีไหม?”
“ขอบคุณมากเลยค่ะพี่นพี สงสัยน้องวาคงต้องรบกวนพี่นพีคนเก่งซะแล้ว” ฉันตอบพี่เขาไปแบบหยอกล้อ พี่นพีเองก็หัวเราะออกมาเช่นกันที่ได้ยินฉันพูดแบบนั้น
พี่นพีดูแลฉันดีมาตลอด และดีกับครอบครัวของฉันมาก ฉันไม่กล้าทรยศความจริงใจและความดีของพี่นพีได้หรอกนะ แต่ว่า... สร้อยเส้นนั้นมันก็สำคัญกับฉันมากเช่นกัน
แบล็ค Talk
Butterfire Fairy
เวลา 02.56 น.
“นี่กูตาฝาดไปเหรอที่เห็นมึงที่นี่อะไอ้แบล็ค” ผมมองผู้หญิงร่างเล็กที่อยู่ในชุดเกาะอกสีม่วงช่วงเนินนมขาวอวบ นั่งสูบบุหรี่อยู่ที่เก้าอี้ไม้หลังร้าน ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเห็นก็คงคิดว่าเซ็กซี่และน่าจับลากขึ้นเตียงสุด ๆ แต่นั่นไม่ใช่สำหรับผมที่รู้จักยัยนี่
ไม่แปลกที่มันจะทักแบบนี้ เพราะสถานที่แห่งนี้มันเอาไว้ซื้อผู้หญิงกินยังไงหล่ะ หรือคำง่าย ๆ ก็คงเป็นสถานที่บริการหรือขายตัวนั่นแหละ
“กูก็ไม่ได้อยากจะมาหรอกนะไอ้ไลลา ถ้ากูไม่มีเรื่องที่ต้องคุยกับมึง” มันมองหน้าผมอย่างต้องการคำตอบ อันที่จริงแล้วผมกับมันไม่ค่อยจะสนิทกัน และพูดคุยกันน้อยมาก ไม่แปลกที่มันจะทำหน้าแบบนั้น มันโยนบุหรี่ลงพื้นก่อนจะพ่นควันออกมา
“คุยกับกู?” ผมพยักหน้าตอบมันไป และไม่ได้พูดย้ำอีกรอบเพราะขี้เกียจพูด และมันเองก็น่าจะได้ยินเต็มสองรูหูแล้ว
“เรื่องเพื่อนของมึง” พอผมพูดจบก็ยิ่งทำให้มันขมวดคิ้วไปกันใหญ่
“มึงหมายถึงวาริสงั้นเหรอ” ผมเดินไปยืนพิงกำแพงใกล้ ๆ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปหยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาสูบ ผมคิดทบทวนหลายรอบแล้วว่าจะคุยกับไอ้ไลลาเรื่องนี้ดีไหม ใจจริงผมอยากจัดการเองเงียบ ๆ แต่ถ้าผมคนเดียวไม่มีทางทำได้
“ใช่” ไอ้ไลลาจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของผมในตอนนี้
“ทำไม วาริสไปทำอะไรให้มึงโกรธหรือไง” หึ ก็ไม่แปลกถ้ามันจะคิดแบบนี้ เพราะผมกับวาริสเราไม่เคยพูดคุยหรือมีปัญหากันเลยสักนิดตั้งแต่ปี 1 ยันปี 4 พวกเราใช้ชีวิตเป็นเพียงเพื่อนร่วมโลกกันเท่านั้น
นั่นคงเป็นความคิดของวาริสเพียงคนเดียว ที่ไม่ใช่กับผม
“มันอยู่ข้างในใช่ไหม?” ผมเลือกที่จะไม่ตอบคำถามก่อนหน้านี้ แต่เลือกที่จะพูดถึงหัวข้อใหม่แทน
