บทที่ 3 EP. 01｜บุรุษอันธพาล (2/4)
“ทำไมทำหน้างั้นล่ะลูก หนูต้องใส่กับชุดนี่แหละถึงจะสุดปัง!” ไม่ปงไม่ปังแล้ว ฉันนี่ที่จะปังปินาด ฮือ ไม่ใส่ได้ไหม รู้งี้ไม่น่ารับปากไลลาเลย
“พี่ผิงคะ วาริสขอใส่ชุดนั้นแทนไม่ได้เหรอคะ” ฉันชี้ไปยังชุดหนังขายาวแขนยาวสีแดงแทนเพราะมันดูไม่โป๊ดี จะว่าไม่โป๊ก็ไม่ได้ แต่คือมันโป๊น้อยกว่าชุดที่พี่ผิงเลือกอะ
“ไม่ได้จ้ะ มาเร็วรีบเปลี่ยนชุด ก่อนที่องค์แม่มดจะมา ไม่งั้นเราสองคนจะซวยไปด้วยกันนะ” ฉันจึงต้องจำใจเดินไปรับชุดจากพี่ผิงแล้วเดินเข้าม่านแต่งตัวไปในที่สุดเมื่อพี่ผิงพูดถึงพี่มด
ใช้เวลาหลายนาทีกว่าฉันจะทำใจออกมาโชว์ตัวให้พี่ผิงดู
“ปั๊วะสุด เริดสุด! เนินเป็นเนิน!” ฉันหน้าแดงเมื่อพี่ผิงพูดถึงเนินหน้าอกของฉัน
“พี่ผิงคะ มันแหวกขนาดนี้ถ้าวาริสเดินหรือก้มมันจะไม่เห็นเหรอคะ” ฉันพูดออกไปด้วยความกังวลเพราะฉันไม่ได้ใส่บราเลย ได้แต่ใช้แผ่นแปะตรงน้องนมของฉันไว้แทนตามที่พี่ผิงบอก
“อย่ากังวลไปจ้ะ พี่จะติดนี่เสริมเข้าไปอีกด้วย” พี่ผิงพูดขึ้นพร้อมกับยกแผ่นที่เหมือนกาวสองหน้าออกมา แล้วนำมาแปะลงใต้ปลายผ้าที่มันแหวกอยู่ จากนั้นพี่เขาก็กดมันลงนิดหน่อยให้กาวอีกด้านมาติดที่เนื้อหน้าอกของฉัน
มันเวิร์กมาก ฉันลองก้มลงและก็ยกแขนปลายผ้ามันก็ไม่เผยอให้เห็นเข้าไปถึงทรวงอกเลย แบบนี้หมดความกังวลหน่อย แต่ยังไงมันก็เห็นเนื้อหนังมังสาตรงกลางอกของฉันอยู่ดี
ผลักะ!
“เสร็จหรือยั- กรี๊สสสส!!!” ฉันแทบจะเอามืออุดหูไว้ไม่ทันเมื่อพี่มดเปิดประตูเข้ามา พูดยังไม่ทันจบก็ร้องกรี๊ดออกมาเสียงดัง พร้อมกับวิ่งเข้ามาหาพวกเราอย่างไว
“สวยมากอีผิง! อีห่า กูไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย พี่เกือบจะจำหนูไม่ได้แล้วลูก!” พี่มดที่พูดกับพี่ผิงอยู่ตอนแรกก็หันมาพูดกับฉันพร้อมกับจับฉันหมุนตัวไปมา
“อีผิงซะอย่างนะแม่!” และแล้วพวกพี่สองคนก็พากันพูดคุยกัน ระหว่างนั้นฉันก็เลยขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน เพราะด้วยความตื่นเต้นที่จะต้องขึ้นเวทีมันเลยทำให้ฉันรู้สึกปวดท้องขึ้นมา
ส่วนการขึ้นเวทีก็ไม่มีอะไรมาก พี่มดบอกว่าจะมีทีมงานค่อยส่งซิกบอกว่าเราจะขึ้นไปตอนไหน พอเขาส่งซิกมาแล้วก็แค่หยิบป้ายที่ทางทีมงานเตรียมไว้แล้วเดินขึ้นไปบนเวทีแทน โดยการเดินก็ไม่ยากเท่าไหร่ แค่เดินไปตรงมุมสองข้างที่หันไปทางคนดูแทน เพียงเท่านี้ก็จบแล้ว จะมีอีกคนที่เดินกับฉันด้วย แต่เธอแต่งตัวอยู่อีกห้อง ฉันกับเธอคนนั้นก็เดินสลับกันเอา
และส่วนท้ายสุด การชกจบลงเมื่อไหร่ตอนมอบรางวัลฉันก็ต้องขึ้นไปส่งเข็มขัดให้กับผู้ใหญ่ที่ทำหน้าที่มอบก็เพียงเท่านั้น จบ
“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าห้องน้ำไปทางไหนเหรอคะ?” ฉันเดินเข้าไปทักพี่ทีมงานที่ใส่เสื้อสีดำ พี่เขากำลังลากสายไฟเพื่อเตรียมสนามกันอยู่
“ห้องน้ำไปทางไหนเหรอคะ” แต่ว่าพี่เขากลับมองฉันตาค้าง กว่าจะเอ่ยออกมาได้ก็ตอนที่ฉันย้ำถามอีกรอบ
“อ้อ! ทางนั้นครับ ๆ” พี่เขาพูดด้วยความรวดเร็วแล้วชี้ไปทางอีกฝั่ง
“ขอบคุณนะคะ” ฉันยิ้มพร้อมกับก้มหัวนิดหน่อยให้พี่เขาไป แล้วจัดการหมุนตัวเดินออกมาเพื่อจะไปยังอีกจุด วันนี้แดดแรงมาก ฉันเดินไปก็มองแสงสะท้อนจากชุดตัวเองที่กำลังส่องแสงกระทบกันพื้นหินตามทางเดินไปด้วย จนในที่สุดก็มาถึงอีกฝั่ง
แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปตามป้ายที่บ่งบอกว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหนก็มาปะทะเข้ากับใครบางคนที่กำลังนั่งสูบบุรี่อยู่ไกล ๆ แทน คือทางเข้าห้องน้ำอะมันต้องผ่านจุดนั่งสูบบุหรี่ใช่ไหม แล้วทีนี้คนที่นั่งสูบอยู่ตรงนั้นถ้าฉันจำไม่ผิดเขาคือเพื่อนร่วมห้องของฉันเอง!
ห้องแต่งตัวของริงเกิร์ล
“มาพอดีเลยลูก ปะได้เวลาเริ่มงานแล้ว” ฉันกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องแต่พี่มดดันเปิดประตูออกมาพอดี พี่มดเลยจัดการพาฉันเดินลงไปทางใต้ดินแทน ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้เข้าห้องน้ำหรอก พอฉันเห็นว่าเจอเพื่อนร่วมห้องของตัวเองสติฉันก็ลนลานมากจนหันหลังวิ่งกลับออกมา
ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมาเจอเขาที่นี่ เขามาทำอะไรที่นี่กัน ฉันได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ภายในใจ เมื่อเดินลงมาแล้วสิ่งที่น่าสนใจมันกลับกลายเป็นเรื่องตรงหน้าแทน
พี่มดพาฉันเดินลัดเลาะตามทางไปหลังเวทีมวยที่มีพิธีกรพูดอยู่ ไม่เพียงเท่านั้นผู้คนที่มานั่งเชียร์ก็เยอะมาก ทั้งส่งเสียงและโห่ร้องไปตาม ๆ กัน
