บทที่ 4 EP. 01｜บุรุษอันธพาล (3/4)
“ทะ...ทำไมคนเยอะแบบนี้อะพี่ ตอนวาริสเดินไปเข้าห้องน้ำยังไม่เห็นมีใครสักคนมาเลย” ฉันหันไปถามพี่มดด้วยท่าทางงง ๆ ก่อนหน้านี้ฉันอุตส่าห์ดีใจ เพราะงานเริ่มได้ไม่นานแต่ระหว่างที่ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำไม่เห็นมีใครเข้ามาดูสักคน แต่ทำไมตอนนี้...
“มันเป็นการแข่งมวยเถื่อน พวกคนที่มาเชียร์ก็ต้องไปเข้าอีกทางสิจ๊ะหนู ช่างไม่รู้อะไรเลยนะเด็กน้อย” ฉันจึงพยักหน้าเข้าใจไป เพราะแข่งเถื่อนจึงต้องตรวจเข้มสินะ
“เห็นว่าวันนี้มีคนเข้าท้าชิงหน้าใหม่ด้วย สงสัยอยากจะมาลองของ” คนท้าชิงใหม่งั้นเหรอ
“ไม่ได้มีแต่คนระดับเซียน ๆ แข่งกันเหรอคะ” พอฉันพูดจบพี่มดก็หลุดขำออกมา
“คนสวย นี่มันมวยเถื่อน เพราะงั้นคนที่มาแข่งก็มีแต่พวกป่าเถื่อนทั้งนั้น ไม่ได้มีระดงระดับอะไรกันมากมายหรอก ก็มาแข่งเอาเงินรางวัลทั้งนั้นแหละ แต่แค่การแข่งมันแบบ...” อยู่ดี ๆ พี่มดก็เงียบลงไปแล้วทำหน้าตาขยะแขยงแทน
แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะถามต่อพิธีกรก็เริ่มงานขึ้นแล้ว ฉันจึงต้องเดินไปอีกจุดกับทีมงานแล้วก็เพื่อนร่วมงานอีกคนแทน เธอดูสวยและเซ็กซี่มาก เราสองคนไม่ได้คุยอะไรกันเท่าไหร่ เพราะต่างคนต่างรอทำหน้าที่ของตัวเอง
สามชั่วโมงผ่านไป
งานดำเนินไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็มาถึงรอบสุดท้ายว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่มดถึงทำหน้าแบบนั้นพอได้มาเห็นกับตาตัวเองแล้ว... มันน่ากลัวเหลือเกิน บนเวทีมีแต่รอยคราบเลือดที่ฉันต้องเดินเหยียบมันบ่อยครั้งเวลาที่ต้องขึ้นไปชูป้าย
และ ‘หน้าใหม่’ ที่พี่มดพูดก็คือเพื่อนร่วมห้องของฉันเองไม่แปลกใจว่าทำไมหน้าใหม่แบบเขาถึงมายังรอบชิงได้ เพราะตอนอยู่ที่มหา’ลัยเขาเองก็ได้ฉายาว่าเป็นบุคคลอันตรายที่สุดอยู่แล้ว ดูเขาตอนนี้สิ บนใบหน้ามีเพียงรอยแตกที่มุมปากเพียงเท่านั้น แต่คู่ชกกลับมีแผลมากกว่าเขาหลายเท่า ท่าทางเขาคงชนะขาดลอยแน่นอน
“หล่อดีเนอะคนนั้นอะ” ‘มะนาว’ เพื่อนร่วมงานของฉันพูดขึ้น เธอก็คือคนที่ฉันชมในตอนแรกนั้นแหละ ก่อนหน้านี้พวกเราสองคนเริ่มพูดคุยกับบ้างแล้วเพราะยืนกันอยู่แค่สองคน มะนาวคงเหงาถึงได้มาชวนฉันคุย
“น่ากลัวออก” ฉันพูดออกไปตามความจริงทุกครั้งที่ฉันต้องขึ้นเวทีเพื่อไปชูป้าย ส่วนนักชกก็กลับเข้ามุมไปนั่งพัก ฉันลุ้นแทบแย่ว่าเขาจะสังเกตเห็นหรือจำฉันได้ไหม แต่ท้ายที่สุดก็ผ่านไปได้ด้วยดี เขาจำฉันไม่ได้ ซึ่งมันก็ดีมากแล้ว แต่ว่านะตอนเรียนด้วยกันฉันก็ไม่ค่อยจะมีตัวตนอยู่แล้วในห้อง ไม่แปลกที่เขาจะจำไม่ได้ว่าฉันคือใคร
“ก็มีส่วน แต่เถื่อนดี ฉันชอบ” ฉันได้แต่หันไปยิ้มให้มะนาวที่ยืนกอดอกมอง ‘แบล็ค’ เพื่อนรวมห้องของฉันที่สุดแสนจะอันธพาลและน่ากลัว ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องมาชกเพื่อเอาเงิน ถ้าจำไม่ผิดบ้านเขาก็มีหน้ามีตาทางสังคมพอ ๆ กับพี่นพีเลยนะ
แบล็ค Talk
“มึงต้องล้มมันให้ได้นะไอ้แบล็ค!” เสียงเพื่อนของผมพูดขึ้นขณะที่มันกำลังนั่งนวดไหล่ให้ผมอยู่ ผมนั่งหอบหายใจมองฝ่ายตรงข้ามด้วยหน้าตายิ้มเยาะ เพื่อกวนตีนอีกฝ่ายให้หัวร้อนเล่น และดูเหมือนมันจะได้ผล เพราะอีกฝ่ายมองผมด้วยสายตาโมโหแล้ว
“มึงคอยดูเลยไอ้ม่อน มึงก็รู้ว่ากูใคร หึ!” ผมพูดออกไปพร้อมกับนำฟันยางขึ้นมาใส่ แล้วจัดการเดินเข้าสนามเพื่อชกต่อไป
“ห่าเอ๊ย! มึงแม่งเท่วะ!” เสียงไอ้ม่อนพูดไล่ตามหลัง แต่ผมไม่ได้สนใจ แค่อยากจะรีบจัดการไอ้คนตรงหน้าให้มันจบ ๆ แล้วรับเงินสักที
สงสัยกันใช่ไหมว่าทำไมผมจะต้องมาขึ้นชกเพื่อหวังเอาเงิน ถ้าจะให้เล่าก็คงต้องย้อนไปเมื่อสองวันก่อน แต่ว่า! ก่อนที่ผมจะพาพวกคุณย้อนไปผมขอมาแนะนำตัวเองก่อนแล้วกัน ผมชื่อ ‘แบล็ค’ ฉลาด หล่อ บ้านรวย ดีกรีผู้ดี (มั้ง) ผมมันไม่ชอบทำตัวเป็นผู้ดีให้เข้ากับตระกูลตัวเองสักเท่าไหร่ด้วยสิ จะโดนตัดออกจากกองมรดกตอนไหนก็ไม่รู้
ก็นั่นแหละครับ แต่เห็นแบบนี้ผมอยู่มหา’ลัยอันดับต้น ๆ ของประเทศไทยนะครับ ถึงจะพ่วงด้วยฉายาบ้าบอนั่นก็เถอะ ‘อันธพาล’ คิดแล้วก็ตลกดี คนเราก็ช่างสรรหาคำเนาะ กะอีกแค่ผมไปมีเรื่องกับพวกเด็กวิ’ลัยใกล้ ๆ มอตัวเองแค่นี้ แค่ 1 ต่อ 5 แล้วผมชนะ เพียงแค่นี้ก็ได้ฉายาห่านี่มาแบบงง ๆ พร้อมกับผู้คนที่ต่างตีตัวออกห่างเพราะกลัวผม ยกเว้นเพื่อนสนิทอย่าง ‘ไอ้โลคา’ นะ ไอ้นี่มันก็ไม่ต่างจากผมเท่าไหร่ แต่แค่มันไม่แสดงออกมาก็เท่านั้น มันเลยได้รับความฮอตหญิงติดตรึมมากกว่าผมไป
ผมไม่ได้เตะต่อยเก่งมาตั้งแต่เด็ก แต่เพราะ ‘อดีต’ มันสอนให้ผมต้องสู้คน นั่นจึงทำให้ผมเปลี่ยนไปมากถ้าเทียบกับแต่ก่อน อดีตก็คืออดีต เพราะงั้นอย่าไปพูดถึงมันดีกว่า
