บทที่ 8 Chapter 8 ความจริงจากปากของฟีน่า
ฟีฟ่าขึ้นไปบนรถด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์สุดๆ เขาต่อยพวงมาลัยอย่างหงุดหงิดที่ต้องมาเห็นลูกของแพรหวานกับคนอื่น ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะรีบขับรถออกไปทำงานและหาที่ระบายกับตัวต้นเรื่อง
"แพรหวาน!ฉันจัดการเธอแน่"
เขาขับรถตรงไปยังบริษัทและเมื่อมาถึงก็รีบวิ่งขึ้นไปยังห้องทำงานของตัวเอง แพรหวานในชุดทำงานกำลังเตรียมแฟ้มเอกสารให้ท่านรองประธานบริษัท และเมื่อเขามาถึงเธอก็ยกมือไหว้ทักทายทันที
"สวัสดีค่ะท่านรอง"
"เธอเอาลูกเธอไปที่บ้านฉันทำไมไม่ทราบ ไปรับกลับออกไปไกลๆเลยนะ"
"ท่านรองเจอน้องฟีน่าแล้วเหรอคะ"
หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นที่พ่อลูกได้เจอกันแล้ว เธอพยายามให้ลูกดูรูปของพี่ฟีฟ่าเพื่อที่เวลาเจอกันเด็กน้อยจะได้จำได้
"เจอแล้วและไม่อยากเห็นหน้า รีบไปรับแล้วเอาออกไปให้ไกลเลยนะเข้าใจมั้ย"
"แต่ว่า..."
"รีบไปสิเอาไปเลี้ยงเองไม่ต้องให้พ่อกับแม่ฉันเลี้ยง อย่าให้เห็นอีกนะไม่งั้นอย่าหาว่าฉันใจร้าย"
แพรหวานอึ้งไปไม่คิดว่าเขาจะเกลียดลูกมากขนาดนั้น เด็กคนเดียวต้องทำถึงขนาดนั้นเลยหรือยังไงแค่เพราะว่าฟีน่าเป็นลูกของเธอเขาต้องเกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ
"แพรทำไม่ได้หรอกค่ะท่านประธานเค้าขอไปเลี้ยงเองถ้าท่านรองไม่สะดวกก็ไม่ต้องมองสิคะ"
"อะไรนะนี่เธอ.... กล้ามากนะที่พูดแบบนี้ก็ตามใจอย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน หึ"
เขาเอ่ยข่มขู่หญิงสาวให้เกรงกลัวแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล แพรหวานถอนหายใจใส่ชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยใจ
"แพรต้องทำยังไงท่านรองถึงจะไม่ไล่น้องฟีน่าคะ"
"ก็ต้องดูข้อเสนอว่ามีอะไรมาแลก"
ฟีฟ่าขยับเข้าไปใกล้หญิงสาวมือหนาเกลี่ยแก้มนวลเนียนอย่างแกล้งก่อนจะเชยคางเธอขึ้นมามองสบตากับเขา
"ท่านรองต้องการอะไรคะแพรจะทำให้แต่ขอร้องอย่าไล่น้องฟีน่าเลยค่ะ"
"ชีวิตเธอมีอะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ เมื่อก่อนก็มีแต่ตัวมาแลกเงินตอนนี้จะเอาอะไรมาแลกล่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าราคาตกเพราะไม่สดไม่ซิงแล้ว"
"ก็ท่านรองไม่ใช่เหรอคะที่ทำให้แพรราคาตก"
"หึ... แต่ก็เอาเถอะถ้าเธอทำให้ฉันพอใจจะรับพิจารณาแล้วกัน"
เขามองหญิงสาวอย่างสำรวจเรือนร่างยังสวยเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนทั้งที่มีลูกมาแล้วหนึ่งคน เขาจะมีอะไรกับเธอเพราะความสวยเท่านั้นมันจะไม่มีความรักความใคร่เข้ามาเด็ดขาด
"ถ้าอยากนอนกับแพรต้องจ่ายเงินค่ะ"
"หึ... ยัยผู้หญิงหน้าเงิน"
"จะด่าแพรยังไงก็ได้แต่แพรจำเป็นต้องใช้เงิน ถ้าพี่ฟีฟ่าจ่ายมากพอแพรก็ยอมได้ทุกอย่างค่ะ"
เธอเงยหน้ามองสบตากับชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เงินเท่านั้นที่จะยื้อชีวิตลูกสาวของเธอไว้และจุดประสงค์ในการกลับมาที่นี่ก็เพราะว่าต้องการเงินไปรักษาลูก ถ้าต้องเอาตัวเข้าแลกเหมือนที่เคยทำแล้วมันจะได้เงินจากเขาเธอก็ยอม
"คืนนี้มั้ยล่ะ... ฉันพร้อมโอนนะอยู่ที่ว่าพอใจมากน้อยแค่ไหน"
"ได้ค่ะแพรจะทำ"
"ดี... คืนนี้ไปหาที่คอนโดแล้วกัน"
"ได้ค่ะ"
ฟีฟ่ายักไหล่เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นทันที แพรหวานมองตามชายหนุ่มไปก่อนจะเข่าทรุดนั่งลงกับเก้าอี้ เธอจะต้องถูกเขารังแกแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนและเมื่อไหร่ที่เขาจะเชื่อใจเธอและยอมรับลูกสักที
ทางด้านของฟาโรห์และภรรยาหลังจากกินข้าวเสร็จพวกเขาก็กุมมือฟีน่าไปนั่งเล่นในสวน ผลไม้ของว่างเต็มโต๊ะและมีสมุดให้เด็กน้อยระบายสีเล่นด้วย
"ฟีน่าทำไมหนูถึงเรียกคุณลุงคนนั้นว่าคุณพ่อคะ"
เบบี๋เกิดความสงสัยว่าทำไมฟีน่าถึงเรียกลูกชายของเธอว่าพ่อ เด็กปกติจะไม่เรียกใครมั่วซั่วยกเว้นแต่ว่าเธอจะรู้อะไรมา
"ลุงคงไหนคะ"
"คนนี้ไงคะ"
เธอเปิดโทรศัพท์เปิดรูปลูกชายให้เด็กน้อยดู ฟีน่ายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะจิ้มลงไปบนโทรศัพท์
"คงนี้คุงพ่อของฟีน่าค่ะ คุงแม่เอารูปให้ดูทุกวันเลยค่ะ"
"อะไรนะคะ... รูปเหรอ"
"ช่ายค่ะคุงแม่บอกว่าคงนี้คือคุงพ่อ"
เบบี๋เงยหน้ามองสามีอย่างรู้สึกสับสน นี่มันคืออะไรกันแน่และเด็กไม่มีทางพูดโกหก แล้วทำไมแพรหวานถึงเอารูปฟีฟ่าให้ลูกตัวเองดูแถมใบหน้าของทั้งคู่ยังละม้ายคล้ายกันอีก
"มันเรื่องอะไรกันคะคุณทำไม..."
"ผมสงสัยตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วทำไมพอบอกว่าฟีน่าเป็นลูกของหนูแพรเจ้านั่นถึงได้แสดงท่าทีเกลียดเด็กขนาดนั้น"
"แล้วตัวเองจะทำยังไง"
ฟาโรห์หยิบโทรศัพท์กดโทรไปหาผู้ช่วยของเขาทั้งสองคนและสั่งให้ไปสืบเรื่องบางอย่างให้หน่อย และเป็นเรื่องง่ายในการสืบเพียงแป๊บเดียวก็ได้ข้อมูลมาแล้ว
"ว่าไงราม"
(สองคนเคยคบกันมาก่อน... อยู่ๆแพรก็หายไปเลยประมาณสามปีกว่าได้มั่งครับ อันนี้เพื่อนสนิทของคุณฟีฟ่าบอกมาครับ คุณฟีฟ่ารักแพรมากเลยตามจีบหลายปีเลยครับ)
ฟาโรห์เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่างหันไปมองหน้าฟีน่าก่อนจะลูบผมเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู
"หนูฟีน่าคนสวยอายุเท่าไหร่แล้วน้า"
"จองขวบแปดเดือนแย้วค่ะ"
"งั้นเหรอคะ โตเร็วจังเลยนะเนี่ย"
ฟาโรห์ยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะกลับมาคุยโทรศัพท์กับผู้ช่วยคนสนิทและเขาจะต้องรู้เรื่องนี้ด้วยตัวเอง
"รามฉันมีเรื่องให้แกทำหน่อย"
(สั่งมาได้เลยครับเจ้านายเดี๋ยวจัดการให้)
"มาหาฉันที่บ้านนะ เอาผมของฟีฟ่าไปตรวจDNAให้หน่อย"
(ตรวจDNAกับใคร)
"หนูฟีน่า... ลูกสาวของแพรหวานไง"
แพรหวานเคาะประตูหน้าห้องทำงานของท่านรองประธานก่อนจะเดินเข้าไปแล้ววางเอกสารทุกอย่างลงบนโต๊ะของเขา
"ฝ่ายบุคคลต้องการเอกสารด่วนค่ะยังไงท่านรองช่วยเซ็นอนุมัติให้ด้วยนะคะ ก่อนเที่ยงแพรจะเอาไปส่ง"
"ให้ทางบุคคลมาเอาเองทำไมต้องไปส่ง จะไปอ่อยผู้ชายในนั้นเหรอไง ถ้าอยากได้เงินต้องนอนกับฉันคนเดียวแต่ถ้าไปอ่อยไม่เลือกเธอจะไม่ได้อะไรจากฉันเข้าใจใช่มั้ย"
ฟีฟ่าข่มขู่หญิงสาวไม่หยุดและเขาจะไม่ยอมให้เธอไปอ่อยผู้ชายคนไหนแน่ ถึงแม้ว่าเขาจะเอาเธอแค่สนุกแต่ไม่ได้หมายความว่าจะเอาพร้อมคนอื่นได้
"ท่านรองดูถูกแพรเกินไปรึเปล่าคะ"
"ไม่นี่... หรือเธอคิดว่าตัวเองมีค่าพอ.."
"แพรไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะสบายใจเถอะ ขอตัวนะคะมีงานต้องทำ"
หญิงสาวเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีปล่อยให้หมาบ้าอาละวาดคนเดียวอยู่ในห้องส่วนเธอออกมาสงบสติอารมณ์ดีกว่าไม่อยากเป็นบ้าตามเขา
"ผู้ชายอะไรปากจัดจริงๆ เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย"
