บทที่ 14 .

“หมานั่งรถเมล์เป็นด้วยเหรอ”

“นี่แกล้งโง่หรือโง่จริงๆ” เขาพูดสวนกลับมาทันควัน เมื่อถูกฉันย้อนถามด้วยประโยคนั้น

“ใครจะไปรู้ ก็ฉันไม่ใช่หมา” ฉันพูดพลางทำลอยหน้าลอยตาเพื่อกวนประสาทเขา ผิดหรือไงที่ฉันไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นหมาอย่างที่เขาว่าน่ะ

หมับ!

“ทำไมกลับมืด ไปไหนมา” ฝ่ามือหนาตะปบเข้าที่ข้อมือของฉัน พ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ