บทที่ 17 .

ผมขยับเท้าเข้าไปใกล้อีกนิดหนึ่งเพื่อให้ได้ยินประโยคนั้นชัดๆ โดยไม่ลืมที่จะเบี่ยงตัวเข้าไปหลบในซอกหลืบ

ผมไม่ได้กลัวว่ามันจะหันมาเห็น แต่กลัวว่ามันจะรู้ตัวจนพานทำให้ผมพลาดอะไรเด็ดๆ ต่างหาก

“ยาที่มึงบอกจะเอามาให้กูจะเก็บไว้ใช้โอกาสหน้าละกัน วันนี้คงไม่สะดวก”

“...”

“กูไม่ได้กลัวเว้ย แต่วันนี้มันเสี่ยงเก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ