บทที่ 27 ตอนที่ 26 แก้เหงา

               “คะ...คือ” ฉันอ้ำอึ้งทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หลุบตาลงมองหน้าอกของพี่คินทร์แทนในยามที่เขามองจ้องมา

“จิ้มไรนักหนา รู้ไหมคนกำลังนอน!” เสียงเข้มแกมดุดันถูกส่งผ่านออกมาจากลำคอแกร่ง

“นะ...น้ำตื่นแล้ว น้ำก็แค่จะลุกไปแปรงฟัน” ฉันช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างหวาดๆ พร้อมกับพูดเสียงอู้อี้ในลำคอ

“ก็ลุกไปสิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ