บทที่ 22 22. ไอ้โปรดตายแน่ ตายแน่ไอ้โปรด

“ก็ตอนตื่นมาฉันจำอะไรไม่ได้ แล้วอยู่ ๆ คุณก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ฉันก็ตกใจไง”

ครามหันกลับมามองเธออีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาว เขาเข้าใจว่าเธอตกใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เจ็บสักหน่อยนี่ เจ็บมากจนหงุดหงิดไม่อยากเห็นหน้าแล้วเลยล่ะ

“ช่างเถอะ จะไปไหนก็ไป”

“ไม่ได้ดิ ฉันทำคุณเจ็บตัวก็ต้องรับผิดชอบ”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ