บทที่ 11 ใส่ให้ฉันสิ
พาขวัญรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเช้าตรู่ เธอจึงรีบ
เก็บฟูกแล้วกลับห้องไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษา ก่อนจะรีบกลับไปที่ห้องคนป่วยเพื่อดูให้แน่ใจอีกครั้งว่าเขายังมีไข้หรือไม่ จะได้บอกกับป้าพิมพ์ของเธอถูก
แต่เมื่อเข้ามาถึงห้องของเขาก็ต้องแปลกใจ เมื่อคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงมาทั้งวันทั้งคืนไม่ได้อยู่บนนั้น เสียงน้ำจากฝักบัวที่ดังแว่วออกมาจากห้องน้ำทำให้รู้ว่าตอนนี้คนป่วยได้ลุกขึ้นมาอาบน้ำแล้ว
“อาบน้ำได้แล้ว คงหายป่วยแล้วสินะ”
เธอกำลังตัดสินใจจะออกจากห้องนี้ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน เมื่อประตูห้องน้ำเปิดออก เผยให้เห็นคนตัวโตที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำมาในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่มัดปมอย่างหมิ่นเหม่ ต่ำแสนต่ำจนแทบจะเห็นอะไรต่อมิอะไรหมดแล้ว
พาขวัญกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างกับภาพผู้ชายที่แสนสมบูรณ์แบบตรงหน้า ลำตัวหนาเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและซิกซ์แพ็กเป็นลอนสวย ผิวพรรณขาวจัดที่มีหยดน้ำเกราะพราวไปทั้งร่างยิ่งดูเซ็กซี่ ผมเปียกลู่ถูกเสยยกขึ้นเปิดเปลือยใบหน้าคมให้ยิ่งหล่อเหลามากขึ้นไปอีก
ภาพตรงหน้าทำเอาหัวใจสาวน้อยเต้นกระหน่ำคร่อมจังหวะ เขาหล่อเหลือเกิน ทั้งยังเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ นิสัยหยิ่งยโสวางตัวเหนือคนอื่นยิ่งทำให้เขาดูมีเสน่ห์ดึงดูดเข้าไปใหญ่
“อะ เอ่อ ขอโทษค่ะ พั้นช์คิดว่าคุณยังนอนอยู่ เลยจะเข้ามาดูก่อนไปเรียนค่ะ”
“เข้ามาก็ดีแล้ว เอาเสื้อผ้ามาใส่ให้ฉันหน่อย วันนี้ฉันจะไปเคลียร์งานสักนิด”
“คุณใส่เสื้อผ้าเองไม่ไหว แล้วจะไปทำงานได้ยังไงคะ”
คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความไม่พอใจที่เธอกล้าขัดใจ แล้วที่เขาต้องเป็นแบบนี้ ไม่ใช่เพราะเธอหรืออย่างไร ให้ทำแค่นี้ทำมาเป็นอิดออด
“ฉันสั่งอะไรก็ทำเถอะน่า นี่ไม่คิดจะรู้สึกผิดบ้างเลยหรือไง เพราะเธอกระทืบเท้าฉันจนเต็มแรง ทำให้ฉันเจ็บจนขึ้นบ้านไม่ไหว นอนตากแอร์จนป่วย ยังจะมาปัดความรับผิดชอบอีกเหรอ
ใช้แค่นี้ก็ทำให้ไม่ได้ ไหนบอกพร้อมจะตอบแทนผู้มีพระคุณไง”
ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นไปอีกเมื่อเขาเอ่ยออกมาอย่างนั้น เธอคิดว่าเขาเมามากจนจำอะไรไม่ได้ ที่ไหนได้ เขายังจำได้หรอกหรือว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นระหว่างเธอกับเขาบ้าง
แต่จะโทษเธอฝ่ายเดียวได้อย่างไร ถ้าเขาไม่เข้ามาทำรุ่มร่ามให้กลัว เธอคงไม่กระทืบเท้าเขาจนเจ็บแบบนั้น และเรื่องราวเหล่านี้ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณพีท คุณจำได้หรอคะ แต่พั้นช์ก็ไม่ได้ผิดคนเดียวซะหน่อย คุณมาลวนลามพั้นช์ก่อน”
“ฉันแค่แกล้งข่มขู่ให้เธอกลัวว่าถ้าเธอแต่งตัวโป๊ ๆ
เธอจะเจอผู้ชายแบบไหน ถ้าเป็นสถานการณ์ที่จะโดนลวนลามจริง ๆ เธออาจไม่โชคดีได้กระทืบเท้าไอ้หมอนั่นแล้วเอาตัวรอดไปได้แบบนี้”
ก็ว่าไปเรื่อย ความจริงก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำแบบนั้นกับเธอด้วยจุดประสงค์อะไร แค่รู้สึกไม่พอใจที่เธอแต่งตัวเปิดเผยเนื้อตัวให้ผู้ชายทั้งงานมองเหลียวหลัง มันหงุดหงิดจนต้องข่มขวัญเด็กดื้อเงียบเสียหน่อย ตอนนั้นเขาคิดแค่นั้นจริง ๆ
“ใครจะไปรู้ล่ะคะ คุณเมา พั้นช์กลัวว่าคุณจะ...”
“จะทำอะไร ปล้ำเธอน่ะเหรอ บอกตรง ๆ นะ ฉันทำไม่ลงหรอก แบบเธอไม่ใช่สเปก เด็กก็เด็ก ผอมกะหร่องดูขี้โรค ผิวก็
ขาวซีด ไม่เห็นมีอะไรดึงดูดสักอย่าง”
คนตัวเล็กเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจ รู้หรอก
ว่าไม่ใช่สเปก ไม่ได้สวยเซ็กซี่แบบแฟนของเขา แต่ก็ไม่เห็นต้องมา
ดูถูกกันขนาดนี้เลย
“ถึงพั้นช์จะไม่ใช่สเปกคุณ แต่ก็มีผู้ชายอีกมากที่ชอบแบบพั้นช์ ขอบคุณที่หวังดีนะคะ แต่พั้นช์ดูแลตัวเองได้ ถึงยังไง
วีก็ไม่ปล่อยให้พั้นช์โดนใครลากไปทำอะไรหรอกค่ะ”
นายปฐวีนั่นไม่ยอมให้ใครลากเธอไปทำอะไรหรอก เพราะหมอนั่นแหละที่จะลากเธอไปขย้ำจนเหลือแต่กระดูกเสียเอง ผู้ชายด้วยกันมันมองกันออก ว่าหมอนั่นชอบเธอขนาดไหน มองทีนี่แทบจะกลืนลงท้อง
นี่เด็กนี่ไม่รู้เรื่อง หรือว่ามีใจกับหมอนั่นกันแน่
“เป็นแฟนกันหรือไง เธอยังไม่ถึงสิบเก้าดี ใจแตกซะแล้วเหรอ นี่นะ เด็กดีของแม่”
เขาแค่นยิ้มหยัน ดวงตาคมกริบมองกวาดตั้งแต่หัวจรดเท้า เพิ่งผ่านมาไม่กี่เดือน แต่ทำไมเธอดูโตขึ้นกว่าแต่ก่อนรวดเร็วขนาดนี้ ทรวดทรงองค์เอวมันโค้งเว้าเร้าใจ เริ่มจะคอดจะผายจนน่าใจหาย
คนตัวโตกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อมองเร็ว ๆ กวาดไปทั่วร่างงามแล้วไปสะดุดกับหน้าอกอวบที่เมื่อคืนก่อนมันเบียดกันจนชิดภายใต้ชุดราตรีแสนสวยตัวนั้น
“จะเป็นอะไรกันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของพั้นช์ค่ะ ป้าพิมพ์อนุญาตให้พั้นช์มีแฟนได้”
“หึ แก่แดด”
“ค่ะ พั้นช์ขอตัวนะคะ จะรีบไปเรียน พอดีนัดกับวีเอาไว้”
“เดี๋ยว ฉันสั่งให้เธอไปเอาเสื้อผ้ามาใส่ให้ฉันไง ทำไม หรือเธอไม่เห็นหัวลูกชายผู้มีพระคุณของเธอแล้ว”
เธอจ้องเขาตาเขม็ง นี่แทบจะเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่เธอกล้ามองหน้าเขานาน ๆ แบบนี้โดยไม่ก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่มีเสน่ห์และน่าดึงดูดนั้น
“ค่ะ”
เธอเดินไปยังห้องแต่งตัวของเขาที่มีตู้เสื้อผ้าแบบติดผนังขนาดใหญ่ โดยมีเขาเดินตามเข้ามา ก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าก็ต้องชะงัก เมื่อในนั้นนอกจากเสื้อผ้าของเขาที่แขวนเรียงไล่สีแล้ว ยังมีเสื้อผ้าคนรักของเขาแขวนอยู่หลายตัวด้วย
“คุณจะใส่สีไหนคะ”
“เธอเลือกมาแล้วกัน”
เธอจึงเลือกชุดสูทสีเทาเข้มมาส่งให้ แต่เขากลับไม่ยอมรับ แถมยังยืนเอามือกอดอกมองเธออยู่แบบนั้น
ต้องใส่ให้จริง ๆ สินะ แค่เจ็บเท้า เป็นไข้ ไม่ได้เป็นง่อยเสียหน่อย ทำไมถึงต้องแกล้งเธอแบบนี้ด้วย
