บทที่ 16 ละเลย

      “มีอะไรหรือเปล่าคะคุณพีท”

“ไม่มี แค่ตามมาดูว่าเธอจะอยู่คนเดียวได้ไหม กลัวหรือเปล่า”

ดวงตาคมกริบที่มีแววดุดันและไม่พอใจเธอเสมอ บัดนี้มันดูอ่อนโยนจนหัวใจดวงน้อยเต้นแรงด้วยความประหม่า

“พั้นช์หายกลัวแล้วค่ะ”

“ดีแล้ว เธออาจต้องเจออะไรที่มากกว่านี้ เพราะฉะนั้นต้องทำตัวให้เข้มแข็งเข้าไว้”

“ค่ะ”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ