บทที่ 47 นางบำเรอหวังสูง

      ปฐวีทิ้งกายซวนซบอย่างหมดเรี่ยวแรง จมูกโด่งพรมจูบแก้มนวลจนทั่วแล้วถอดถอนตัวตนออกมานอนเคียงข้างเธอ โดยที่เธอเองก็ขยับหันหลังหนีทันที แต่อย่าคิดว่าจะหนีรอด เมื่อเขาขยับตัวเข้าสวมกอดเธอจนแน่น

“ปล่อยนะ นายกลับบ้านไปได้แล้ว ฉันจะนอน เหนื่อยเต็มทีแล้ว”

“ฉันจะนอนที่นี่จนกว่าแม่บ้านของเธอจะกลับมา”

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ