บทที่ 57 ปล่อยพั้นช์นะ

      “ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย นั่งเฉย ๆ น่า ถ้าดิ้นมาก มือของฉันอาจขยับเข้าไปโดนตรงนั้นของเธอเหมือนวันนั้นก็ได้นะ”

สาวน้อยนั่งเกร็งตัวค้าง ไม่กล้าขยับตัวดิ้นหนีเขาอีก ปล่อยให้เขาลูบ ๆ คลำ ๆ ต้นขาของเธอจนกว่าเขาจะพอใจ

“ชอบไหม”

“มะ ไม่ค่ะ”

“ไม่เหรอ”

มือใหญ่ลากเลื้อยไปยังบั้นท้ายงอนงาม บีบขยำเบา ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ