บทที่ 6 โป๊ไปหน่อย
ในงานเลี้ยงแสดงความยินดีที่พิรัชย์ได้รับตำแหน่งประธานบริษัท จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม
ห้าดาวชื่อดัง ครอบครัวของเขาเดินทางมาถึงโรงแรมในช่วงเวลาจวนเจียนจะเริ่มงาน
สามสาวต่างวัยเดินเข้ามาในงานพร้อมกัน แต่สายตาของเขาดันจับจ้องอยู่ที่คนคนเดียวเหมือนกับมีแม่เหล็กดึงดูดให้ไม่อาจจะละสายตาได้ นั่นคือสาวสวยหุ่นสะโอดสะองในชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีน้ำเงินเข้มผ้ามันวาววับ ตัวเสื้อแหวกลึกเผยเนินอกอวบของวัยสาวที่เบียดกันจนชิด ลำคอระหงมีสร้อยเพชรเส้นเล็กน้ำงามที่แม่ของเขาซื้อให้ โดยมีเขาเป็นคนเลือกให้เองกับมือ
ช่างเข้ากันกับเธอเหลือเกินจริง ๆ
ใบหน้าที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางราคาแพงแต่บางเบาสไตล์เกาหลี ขับความงามของวัยสาวและผิวพรรณที่แท้จริงของเจ้าตัว ยิ่งใส่รองเท้าส้นสูงที่ค่อนข้างสูงกว่าที่เคยเห็นเธอใส่ในชีวิตประจำวัน ยิ่งทำให้ร่างงามดูเพรียวระหงยิ่งขึ้นไปอีกเท่าตัว
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนกระแอม
กลบเกลื่อนแล้วเลื่อนสายตาไปมองคนรักของตัวเอง ที่ก็สวยเซ็กซี่เป็นประจำแบบที่เขาเคยเห็นจนชินตา จึงไม่ได้ตื่นเต้นอะไร
“เป็นไง วันนี้น้องสวยไหม”
มารดาของเขาเอ่ยกระเซ้าเมื่อสังเกตเห็นสายตาของลูกชายที่มองสาวน้อยไม่วางตา
“ก็สวยดีครับ แต่ผมว่าโป๊ไปหน่อย เป็นเด็กเป็นเล็ก แต่งตัวเกินงาม”
“โป๊ตรงไหน ใคร ๆ เขาก็ใส่กัน ดูชัญญ่าสิ โป๊กว่ายัยพั้นช์ของแม่ตั้งเยอะ ไม่เห็นแกบ่น”
พิมพ์มาดาแอบจิกว่าที่ลูกสะใภ้เล็กน้อย ไม่ว่างานไหน หรือเสื้อผ้าที่ใส่ในชีวิตประจำวัน ถ้าไม่งัดตรงนั้น ก็แหวกตรงนี้ เว้าแหว่งขาดวิ่นวุ่นวายไปหมด ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนหัวโบราณอะไรเลย แต่บางทีก็รู้สึกว่ามันเกินงามไปหน่อยเท่านั้นเอง
“ชัญญ่าโตแล้วครับ แต่ลูกรักของแม่ยังไม่บรรลุ
นิติภาวะเลยนะ”
“น้องก็โตแล้ว ดูสิ น้องเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวขนาดนี้ เด็กตรงไหน”
นั่นสิ เธอเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวจริง ๆ แถมซ่อนรูปอีกต่างหาก เพราะพอเธอใส่ชุดแบบนี้แล้ว เห็นได้ชัดเจนเลยว่า
อกเป็นอกแถมใหญ่โตเกินตัวอีกต่างหาก เอวเป็นเอวแถมคอดกิ่วเสียน่ากลัวว่ามันจะหัก สะโพกเป็นสะโพก มันผายพองามรับกับบั้นท้ายกลมกลึงกำลังพอดีมือ ต้นขาเรียวเล็กไร้ไขมันส่วนเกิน
แถมผิวพรรณยังเปล่งปลั่งขาวนวลเนียนสว่างวาบจนตาแทบบอด
แค่ผ่านมาไม่กี่เดือน เธอโตเป็นสาวได้ขนาดนี้เชียวหรือ
ชัญญาภัคมองหน้าคนรักของตัวเองที่มองสำรวจเรือนร่างเด็กสาวซึ่งวันนี้สวยจัดด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรออกหน้าออกตามากไม่ได้ จึงยื่นมือเข้าไปควงแขนของเขาเพื่อ
เรียกสติ ว่าคนที่เขาควรมองคือเธอที่เป็นคนรัก...คนเดียวเท่านั้น
เมื่องานใกล้จะเริ่ม ประมุขของบ้านอย่าง พอล คลาร์ก บิดาของเขาที่บินตรงมาจากอเมริกาก็เดินทางมาถึงพอดี
“ยินดีด้วยนะลูก พ่อภูมิใจที่ลูกเติบโตจนมีวันนี้”
พอล ชายวัยกลางคน ผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีเทา รูปร่างสูงใหญ่มีกล้ามเนื้อหนั่นแน่นไม่ต่างจากหนุ่ม ๆ พูดกับลูกชายด้วยภาษาอังกฤษ เพราะเขาสื่อสารด้วยภาษาไทยได้น้อยมาก ก่อนตรงเข้าสวมกอดลูกชายคนโตด้วยความรัก
“ขอบคุณมากครับพ่อ”
เมื่อผละออกจากกัน พ่อของเขาก็หันไปหาภรรยาสุด
ที่รัก แล้วตรงเข้าสวมกอดกันด้วยความคิดถึงทันที
“ที่รัก ผมคิดถึงคุณที่สุด ช่วงนี้งานยุ่งมากจริง ๆ อยากจะมาหาคุณนานแล้วก็มีแต่เรื่องวุ่น ๆ ที่กาสิโน”
“ฉันก็คิดถึงคุณค่ะพอล ถ้าตาพีทอยู่ตัวแล้ว เราคงได้อยู่ด้วยกันมากขึ้นนะคะ”
“ดีจริง นี่ผมก็ตั้งใจมาอยู่กับคุณอีกนานเลย แต่ช่วงนี้เจ้าสองคนนั่นกำลังสอบนะ เลยมาด้วยไม่ได้ ยัยตัวเล็กของเราทำหน้างอทุกวันเพราะอยากจะมาแสดงความยินดีกับพี่ชาย”
“ไม่เป็นไรครับพ่อ ไว้สอบเสร็จค่อยกลับมาเที่ยวที่บ้านเราก็ได้”
เมื่อพูดกับลูกชายเสร็จก็ทักทายกับว่าที่ลูกสะใภ้
นิดหน่อย และหันไปหาสาวน้อยที่โตเป็นสาวสะพรั่งซึ่งยืนอยู่ด้านหลังภรรยาของตนเองทันที
“โอ้ พั้นช์ของลุง ไม่เจอกันปีเดียว โตเป็นสาวได้ขนาดนี้เชียวหรือ”
พาขวัญ ยกมือไหว้ลุงพอลผู้แสนใจดีอย่างงดงาม แล้วตรงเข้าสวมกอดกันอย่างที่เคยทำทุกครั้งที่ลุงพอลกับป้าพิมพ์มาเยี่ยมเยียนครอบครัวเธอถึงบ้าน
“สวัสดีค่ะ ลุงพอล พั้นช์คิดถึงจังเลยค่ะ”
เธอเอ่ยทักทายบิดาของเขาเป็นภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงเจ้าของภาษาที่แสนไพเราะ ไม่ทำให้เสียชื่อที่เป็นนักเรียนโรงเรียนนานาชาติมาตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย แถมยังมาต่อมหาวิทยาลัยในภาคอินเตอร์อีกต่างหาก
พิรัชย์อมยิ้มชอบใจ ก็ไม่รู้ว่าชอบใจอะไรเหมือนกันระหว่างสำเนียงภาษาอังกฤษที่แสนไพเราะของเธอ หรือความสนิทสนมที่เธอมีต่อพ่อแม่ของเขา หรือความเอื้อเอ็นดูที่พ่อของเขามีให้เธออย่างชัดเจน
“ลุงก็คิดถึงพั้นช์ ลุงเสียใจด้วยนะลูกเรื่องพ่อกับแม่
แต่ตอนนี้พั้นช์ก็มาเป็นลูกของลุงกับป้าแล้ว ต่อไปลุงกับป้าจะดูแลพั้นช์ให้ดีที่สุด ไม่ต้องกลัวว่าจะโดดเดี่ยว”
“ขอบคุณมากค่ะ ลุงพอล”
เธอยกมือไหว้ชายวัยกลางคนอย่างนอบน้อม พร้อมทั้งโผเข้ากอดกันอีกครั้งอย่างสนิทสนม ส่งผลให้ชัญญาภัคที่มองอยู่แอบเบ้ปากด้วยความอิจฉาอีกครั้ง ขนาดว่าตัวเองจะมาเป็นสะใภ้ของบ้านนี้แท้ ๆ แต่พ่อกับแม่ของเขายังไม่เคยให้ความสนิทสนมและเอื้อเอ็นดูเธอเท่าเด็กกาฝากนี่เลย
“เอาล่ะลูก พิธีการบนเวทีจะเริ่มแล้ว พีทไปเตรียมตัวดีกว่า เสร็จแล้วค่อยมานั่งกับพ่อแม่นะ”
“ครับแม่”
แต่แล้วเมื่อพิธีการแถลงวิสัยทัศน์และนโยบายของเขาเสร็จสิ้นลง กลับมาถึงโต๊ะก็อดที่จะรู้สึกไม่พอใจเด็กที่เริ่มเป็นสาวนี่ไม่ได้ เมื่อเห็นเธอนั่งคุยอยู่กับผู้ชายคนที่ชอบมารับส่งเธอไปติวหนังสือหรือไปเที่ยวกันในวันหยุดตามประสาหนุ่มสาวอย่างสนิทสนมเป็นประจำ
แถมที่โต๊ะนั่นยังมีผู้ถือหุ้นและคณะกรรมการซึ่งเป็นพ่อแม่ของชายหนุ่มรูปหล่อคนนั้น กำลังนั่งพูดคุยกับเธออย่างออกรสอีกต่างหาก
รู้สึกว่าเธอจะเข้ากับผู้ใหญ่และพวกผู้ชายได้เก่งเหลือเกินทักษะการออดอ้อนของเธอมันชั้นครู ใคร ๆ ก็ต่างหลงเสน่ห์และเอื้อเอ็นดูเธอเสมอ ยกเว้นเพียงคนเดียวที่เธอไม่ยอมใช้เสน่ห์นั่นด้วยคือเขา
อย่าว่าแต่เธอจะใช้เสน่ห์ให้เขาหลงเอื้อเอ็นดูเลย แค่เธอจะมองหน้าเขาให้เต็มตาหรือสบตากับเขาเกินสามวินาทียังยาก
เธอชอบทำเหมือนกับว่ารังเกียจหรือเกรงกลัวเขาเสียเต็มประดา ทั้งที่เขาไม่ใช่ยักษ์มารที่ไหน แบบนี้จะไม่ให้เขาหงุดหงิดได้อย่างไร
ดวงตาคมกริบจ้องมองหนุ่มหล่อสาวสวยรุ่นราวคราวเดียวกัน เดินพูดคุยและตักอาหารที่จัดไว้ตามซุ้มต่าง ๆ อย่างสนุกสนาน ก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจเธอและชายหนุ่มคนนั้นจนใครก็เข้าหน้าไม่ติด
“พีทคะ เป็นอะไรคะ ทำไมทำหน้ายุ่งแบบนั้น”
ชัญญาภัคที่สังเกตอาการของคนรักหนุ่มมาสักพักก็ต้องถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะเท่าที่สังเกต เขามักจะมองไปรอบ ๆ งาน แล้วทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนกับไม่พอใจใครอย่างไรอย่างนั้น
“ผมคงจะเหนื่อยน่ะชัญญ่า หกเดือนมานี้ผมยังไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เลยจริง ๆ สักคืน”
เธอยื่นหน้าไปกระซิบแผ่วเบาชิดใบหูขาวให้ได้ยินกันแค่สองคน
“งั้นคืนนี้ ให้ชัญญ่าดูแลคุณนะคะ คุณจะได้หายเหนื่อยและหายเครียด”
เขารู้ดีว่าเธอต้องการอะไร เพราะตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เธอมาหาหรือมานอนค้างคืนกับเขา เธอจะร้องขอการร่วมรักแบบที่เธอกับเขาเคยทำด้วยกันบ่อย ๆ ในตอนที่ยังอยู่อเมริกาด้วยกัน แต่เขาก็ปฏิเสธเธอมาตลอด เพราะรู้สึกเหนื่อยจนไม่มีอารมณ์จริง ๆ
คืนนี้ยิ่งแล้วใหญ่ นอกจากจะไม่มีอารมณ์อย่างว่าแล้ว ยังมีอารมณ์โมโหมาแทนที่เสียอีก จนน่าจะเป็นเขาที่ทำให้เธอ
เสียอารมณ์อีกแล้ว
“ขอโทษทีชัญญ่า ผมเหนื่อยจริง ๆ ไม่มีอารมณ์เลย
ถ้าคุณไม่ว่าอะไร คืนนี้คุณกลับไปนอนบ้านก่อนก็ได้นะ ไม่งั้นเดี๋ยวคุณก็จะเซ็งอีก ผมอยากพักผ่อนมากกว่า”
เธอชักสีหน้าใส่เขา นี่ขนาดเธอแต่งตัวโป๊จนแทบเห็นทุกอย่างในร่างกายขนาดนี้ เขายังไม่มีอารมณ์อยากจะจับเธอปล้ำอีกเหรอ มันต่างจากเมื่อก่อนมาก ที่เธอแค่เปิดนิดเปิดหน่อย
เขาก็จับเธอกินแทบทุกวัน
ถ้าการทุ่มเททำงานหนักมันทำให้เขาเหมือนเป็นตาแก่น่าเบื่อแบบนี้ สู้ไม่ต้องเป็นมันหรอกประธานบริษัท ถือหุ้นแล้วเป็นแค่กรรมการบริหาร ทำงานเบา ๆ รอรับผลกำไรก็พอแล้ว ร่ำรวยมหาศาลแบบนี้ จินตนาการไม่ออกเลยว่าจะเอาเงินไปใช้อะไรหมด
“ค่ะ งั้นเดี๋ยวชัญญ่าให้รถที่บ้านมารับ คุณก็พักผ่อนบ้างนะคะ ทำงานหนักขนาดนี้เสียสุขภาพหมด เราอายุแค่ยี่สิบห้าเองนะคะ อย่าทำตัวเหมือนคนสี่สิบกว่าสิ”
“คุณก็รู้ ว่าเรื่องนี้มันคือความรับผิดชอบในฐานะลูก
คนโต ผมจะทำให้บริษัทที่พ่อแม่ก่อตั้งมาเจ๊งหรือเสื่อมถอยลงในรุ่นผมบริหารไม่ได้ คุณเข้าใจไหมครับ”
“เข้าใจค่ะ แต่ชัญญ่าให้เวลาคุณแค่นี้นะคะ ถ้าคุณยังโหมงานจนละเลยชัญญ่าอีก ชัญญ่าจะงอนจริง ๆ ด้วย”
“โธ่ อย่างอนผมเลยนะ ผมไม่มีเวลาง้อ”
