บทที่ 61 รีบเรียนให้จบนะ พี่จะรอไม่ไหวแล้ว

ร่างใหญ่เปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วเดินไปปิดไฟกลางห้อง ก่อนกลับขึ้นมาแทรกตัวในผ้าห่มผืนเดียวกัน มือใหญ่เอื้อมประคองให้เธอหันหน้ากลับมาหา

“มากอดพี่เร็ว” เสียงทุ้มนุ่มนวลร้องสั่ง

“มะ ไม่ค่ะ” แต่เธอกลับปฏิเสธทันควัน ไม่ได้อยากดื้อ แต่เข้าหน้าเขาไม่ติดต่างหาก

“ยังไม่ทันไรเลย ดื้อกับพี่อีกแล้วเหรอ หรือพั้นช...