บทที่ 90 อ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟ

      แต่คนเอาแต่ใจก็คือคนเอาแต่ใจอยู่วันยังค่ำ เมื่อเขาดึงมือเล็กออกจากปากแล้วฉกจูบเธออย่างร้อนแรงหิวกระหายจนคนตัวบางหายใจหอบกระเส่า อารมณ์เตลิดเปิดเปิงล่องลอยไปกับเขาอีกแล้ว

“ทำได้ไหมครับ”

เขาไถลปากซุกไซ้ซอกคอหอม กระซิบชิดใบหูขาว และนั่นก็ทำให้เธอได้สติ

“มะ ไม่ได้ค่ะ พอนะคะ”

“ทำไมครับ ไม่เกินห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ