บทที่ 9 ระวังหน่อยสิ ยัยเตี้ย
“ระวังหน่อยสิ ยัยเตี้ย หาอะไรเนี่ย ทำไมไม่เอาเก้าอี้มาปีนดู รู้ไหมว่าขวดซีอิ๊วมันจะหล่นลงมาใส่หัวอยู่แล้ว”
สาวน้อยหดมือกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วรีบหันหน้ากลับไป ไม่กล้าสบตาคมกริบวาววับของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำคร่อมจังหวะที่เขากอดเอวของเธอเอาไว้ไม่ปล่อยจนทำให้ร่างกายของเขาแนบชิดกับเรือนกายบอบบางของเธอแทบทุกสัดส่วน
เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่หลายอึก แค่ขี้เกียจยกเก้าอี้มาตั้ง ก็โดนด่าว่ายัยเตี้ยแต่เช้า เธอก็ไม่ได้เตี้ยอะไรขนาดนั้นเสียหน่อย ออกจะสูงเพรียวตามสมัยนิยมด้วยซ้ำ แค่ตู้มันอยู่สูงเกินไป และเขามันสูงเกินผู้เกินคนราวกับดารานายแบบ แค่นั้นเอง
“ขอโทษค่ะ หนูหาปลากระป๋องค่ะ”
เขาคลายมือที่กอดรัดเอวบางของเธอออก แล้วมองหาปลากระป๋องที่อยู่มุมด้านในสุดของตู้ จึงหยิบออกมาให้เธอถึง 2 กระป๋อง
“เอาไป 2 กระป๋องเลย ต่อไปก็อย่าขี้เกียจ ยกเก้าอี้มาปีนหา ฉันขี้เกียจเย็บแผลให้ถ้าโดนขวดซีอิ๊วตกลงมาฟาดหัว เข้าใจไหม”
“เข้าใจค่ะ หนูขอโทษค่ะหมอ”
“อืม แล้วนี่เอาปลากระป๋องไปทำอะไร”
“หนูอยากกินยำปลากระป๋องค่ะ”
“ของกินดีๆ มีเต็มบ้าน จะกินปลากระป๋อง ฉันเลี้ยงเธอให้อยู่อย่างอดๆ อยากๆ หรือไงกันนะ ถึงชอบกินแต่ของไม่มีประโยชน์ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีกอย่าง อย่าเห็นว่าต้มกินอีกนะ จะลงโทษให้ถูบ้านทั้งหลังเลย”
คนสวยก้มหน้างุด แค่อยากกินอะไรแซ่บๆ แต่ประโยชน์น้อยหน่อยก็ไม่ได้ ลำบากจริงๆ เลย อยู่กับคนเป็นหมอเนี่ย ตั้งแต่ที่เธออาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้มาเกือบปี เธอโดนเขาบ่นเรื่องของกินถูกปากที่ไม่มีประโยชน์นี่หลายรอบจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกทีจะมีป้าณิชาของเธอคอยช่วยชีวิตเอาไว้ เพราะเป็นสาวๆ เหมือนกัน ย่อมเข้าใจอาการก่อนวันนั้นของเดือนดี ว่ามักจะอยากกินอะไรที่มันแปลกๆ หรือแซ่บๆ ขนาดไหน
“ค่ะ”
“ทำไมทำหน้าแบบนั้น แค่ไม่อยากให้กินของไม่มีประโยชน์ มันฝืนใจขนาดนั้นเชียวหรือ กินแต่ของแบบนี้ไง ถึงเตี้ยแบบนี้ ปลาร้าอีกอย่าง อย่าให้เห็นว่าชวนกันกินกับแม่ฉันอีกนะ..”
“บ่นอะไรแต่เช้าหมอน่าน”
เสียงระฆังช่วยชีวิตของเธอดังขึ้น คนตัวบางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงชอบเข้มงวดและกดดันเธอนัก ทุกอย่างต้องค่อนข้างมีระเบียบแบบแผน ทั้งๆ ที่พอตกกลางคืน เขาใช้ชีวิตในโหมดคุณหมอ Hot Nerd ที่เข้าไปช่วยเหนือเมฆดูแลผับ ชีวิตเขาก็ถูกรายล้อมไปด้วยสาวๆ มากหน้าหลายตา มีความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด ใช้ชีวิตสนุกสุดเหวี่ยง ไม่เห็นว่าจะดูมีแบบแผนและเข้มงวดอะไรขนาดนี้เลย
“ก็หลานสาวแม่สิครับ เกือบโดนขวดซีอิ๊วหล่นฟาดหัว อยากจะกินยำปลากระป๋อง ชอบนัก ของไม่มีประโยชน์”
“น่านอย่าไปเข้มงวดกับน้องนักเลย สาวๆ ก็อยากจะกินอะไรแซ่บๆ ทั้งนั้น ไม่ได้กินทุกมื้อซะหน่อย ทำเผื่อป้าด้วยนะมะลิ กำลังอยากกินอะไรเผ็ดๆ เปรี้ยวๆ อยู่พอดี”
เป็นงั้นไป ทุกครั้งที่เขาบ่นเด็กในปกครอง ถ้าไม่พ่อ ก็แม่ที่คอยมาห้าม บางทีก็ไอ้ฝาแฝดของเขา ชอบคอยมาสกัดดาวรุ่งอยู่เรื่อย
“ได้ค่ะ คุณป้า”
หมอหนุ่มที่ตอนนี้กำลังจะโดนรุม เลยปลีกตัวขึ้นไปอาบน้ำ เพื่อเตรียมตัวลงมากินยำปลากระป๋องก่อนไปทำงาน อยากรู้นักว่ามันจะอร่อยขนาดไหน
“หืม ยำปลากระป๋องนี่แซ่บมากเลยลูก ป้าชอบมาก วันหลังทำอีกนะ นี่ดูสิใส่มะม่วงเปรี้ยวด้วย ต้นที่มะลิเอามาปลูกเมื่อหลายเดือนก่อนหรือเปล่า”
“ใช่ค่ะคุณป้า มะม่วงน้ำดอกไม้ดิบค่ะ หนูซื้อกิ่งตอนมา แป๊บเดียวออกลูกเต็มต้นเลยค่ะ”
“พอดีเลย ต้นเดิมที่ป้าเราเคยปลูกมันสูงใหญ่จนจะถึงสายไฟ ลุงเลยสั่งตัดจนเหลือแต่ตอ ว่าจะซื้อมาปลูกให้ป้าเขาใหม่ก็ลืมทุกที”
“คราวนี้ณิชาไม่ง้อพี่ปราณต์แล้วค่ะ ณิชากับมะลิเพิ่งสั่งทำแปลงผักสวนครัวเพิ่ม แถมซื้อผลไม้มาปลูกอีกหลายอย่างเลยค่ะ มีต้นมะละกอด้วยนะ ณิชามีเพื่อนกินส้มตำแซ่บๆ แล้ว”
“จ้ะๆ พี่ดีใจนะ ที่ณิชาจะไม่เหงาแล้ว ตั้งแต่มะลิมาอยู่ที่นี่ ป้าเขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลยลูก ขอบใจนะ ที่มาอยู่เป็นเพื่อนสุดที่รักของลุง”
ความหวานเรี่ยราดโต๊ะอาหารแทบทุกมื้อ และเธอจะรู้สึกอบอุ่นในหัวใจทุกครั้งที่เห็นผู้มีพระคุณแสดงความรักต่อกันแบบนี้
เธอเองก็เคยฝันอยากจะมีครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้า และมีสามีที่รักใคร่คอยดูแลเอาใจใส่เธอแบบนี้เหมือนกัน
เมื่อทุกคนกำลังมัวแต่สนใจแม่ของเขาที่กำลังเขินที่ถูกคนเป็นพ่อหยอดคำหวานแต่เช้า เขาจึงรีบจ้วงยำปลากระป๋องสีสันน่ากินจานนั้นเข้าปากคำโต
ทั้งเผ็ด ทั้งเปรี้ยว ทั้งกลมกล่อม เนื้อปลากระป๋องหวานมันอร่อยลิ้น จนเขาต้องแอบตักมาใส่จานอีกคำใหญ่ ก็รู้อยู่หรอก ว่าเด็กในปกครองของเขาคนนี้ทำกับข้าวเก่ง เพราะตั้งแต่ที่เธอมาอยู่ด้วยกัน เธอมักจะชอบเข้ามาช่วยในครัวและได้แสดงฝีมือทำอาหารขึ้นโต๊ะอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งอาหารหน้าตาน่ากินฝีมือเธอก็จะได้รับคำชมเสมอ เพราะรสชาติอร่อยถูกปากคนทั้งบ้านเป็นอย่างมาก
