บทที่ 17 มีแค่สองทางเลือก

“คุณ..”

“ขนาดชื่อผัวคนแรก ก็ยังจำไม่ได้ มันไม่เกินไปหน่อยหรือ ปั้นหยา”

เขายังคงย่างสามขุมเข้าหาเธอ ก่อนค่อยๆ ถอดแมสก์ ถอดหมวก และถอดแว่นตากันแดดวางไว้ที่โต๊ะ จ้องมองเธอด้วยสายตาดุกร้าวน่ากลัว

“ทะ ที่รัก ทำไมฉันจะจำไม่ได้ แล้วคุณเข้ามาในห้องฉันทำไม เราไม่ได้มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันแล้ว ฉันรับเง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ