บทที่ 2 โคตรหล่อ
“ถึงไหนแล้ว ยัยหยา พวกฉันมาถึงกันหมดแล้วนะ”
อรกมล คุณแม่ลูกหนึ่ง ที่เป็นคนต้นคิดนัดรวมตัวเพื่อนรักทั้งสี่คนเพื่อจัดปาร์ตี้ฉลองสละโสดให้กับ กุสุมา ที่ประกาศแต่งงานอย่างกะทันหัน โทรตามเพื่อนรักที่ตอนนี้ยังค้างเติ่งอยู่บนคานแค่คนเดียวแล้ว
“ถึงแล้ว กำลังจอดรถอยู่”
ปั้นหยา ปัณยตา อธิพัฒน์โภคิน วนหาที่จอดรถในลานกว้างนึกอยากจะหยิกเพื่อนรักตัวต้นคิดให้แขนเขียว ปกติถ้านัดปาร์ตี้กัน ก็จะนัดเจอตามร้านอาหารหรือผับบาร์ทั่วไป แต่คราวนี้เกิดนึกครึ้มอะไร เจ้าหล่อนถึงขออนุญาตลูกและสามีมาจัดปาร์ตี้สละโลดให้กับเพื่อนรักอีกคนที่บาร์โฮสต์
“โอเค มาที่โต๊ะได้เลย โซนวีไอพี”
“อืม”
“ว่าไง ยัยหยาถึงไหนแล้ว”
พรพิชา คุณแม่ลูกสอง อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้กับการขออนุญาตลูกและสามีมาเที่ยวในสถานที่แปลกใหม่ ที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเฉียดกรายเข้าใกล้มาก่อนเลยในชีวิต
“ถึงแล้ว นางกำลังจอดรถอยู่”
“แล้วมันบ่นแกไหม ที่มาจัดปาร์ตี้ที่นี่ อุตส่าห์ถ่อสังขารมาจากภูเก็ต”
ว่าที่เจ้าสาวกลั้นขำกับความคิดแผลงๆ ของคนต้นเรื่อง ที่ชอบเป็นไม้เบื่อไม้เมากับเพื่อนสาวผู้ซึ่งยังโสดคนเดียวในกลุ่ม
“จะเหลือเหรอ แต่ก็ยอมมา เอาล่ะ ถือว่าประสบความสำเร็จ ได้ปาร์ตี้ แถมยังทำให้นางชีออกจากถ้ำหินงอกหินย้อยที่ภูเก็ตมาได้ ดูสิ พวกเราแต่งงานกันหมดแล้ว แต่นางยังไม่ยอมมีแฟนเลยสักคน บ้างานอันดับหนึ่ง เรื่องมากอันดับสอง พ่อและน้องชายหวงอันดับสาม จบกัน”
อรกมลเองก็มีเซอร์ไพรส์ให้เพื่อนรักคู่ปรับเหมือนกัน บางทีการออกมาเจอแสงสีและชายหนุ่มรูปหล่อบ้าง อาจกระตุ้นความอยากมีครอบครัวให้เพื่อนรักเปิดใจยอมรับผู้ชายสักคนเข้ามาในชีวิต
“เอาล่ะ งั้นเราสั่งเครื่องดื่มรอนางเลยแล้วกัน เหมือนเดิมนั่นแหละ”
อรกมลหันซ้ายหันขวาหาพนักงาน เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงศอกแถมยังปลดกระดุมลงมาเสียหลายเม็ดจนเห็นแผงอกแกร่งรำไรเดินผ่านมาพอดี
คุณแม่ลูกหนึ่งเบิกตาโต อ้าปากค้างในความหล่อของผู้ชายคนนั้น ทำให้เพื่อนรักทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของเธอ ก็เป็นอันต้องตกตะลึงในความหล่อเหลาแสนมีเสน่ห์ไปตามๆ กัน
“โห โคตรหล่อเลย ใครวะ โฮสต์ที่นี่หรือเปล่า”
ว่าที่เจ้าสาวพูดออกมาราวกับละเมอ เธอก็ว่า ว่าที่สามีสายฝอของเธอทั้งหล่อทั้งดูดี แต่ยังเทียบออร่าของผู้ชายคนนี้ไม่ติดเลย
“ไม่รู้ว่ะ แต่ตอนจองไม่มีรูปผู้ชายคนนี้”
อรกมลมองผู้ชายคนนั้นจนลับสายตา เอ่ยตอบเพื่อนราวกับละเมอเช่นกัน ตอนเธอติดต่อกับผู้จัดการร้านเพื่อนจองโต๊ะจัดปาร์ตี้สละโสดให้เพื่อน และขอจองโฮสต์เพื่อมาดูแลทุกคน เธอไม่เห็นรูปของผู้ชายคนนี้เลย ไม่อย่างนั้นไม่พลาดแน่ที่เธอจะเรียกตัวมาดูแลเพื่อนสาวที่ยังโสดสนิท เพื่อแกล้งให้เจ้าหล่อนหัวใจเต้นแรงเฉยๆ
“งั้นคงเป็นแขกมั้ง ที่นี่ไม่ใช่มีแต่ผู้หญิงเที่ยวเหรอ หรือเขาเป็น...”
พรพิชา คุณแม่ลูกสองออกความคิดเห็น เพราะที่นี่มีแต่โฮสต์ผู้ชายหล่อๆ ถ้าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นโฮสต์ แต่มาเที่ยวที่นี่ ก็แปลได้อย่างเดียวว่าเขาชอบผู้ชาย
“โห เสียดายความหล่ออะ ผู้หญิงเสียโอกาสมีแฟนหล่อๆ ไปอีกแล้วหนึ่ง”
“อ้าว นั่นไง ยัยหยามาถึงแล้ว”
ปัณยตา อธิพัฒน์โภคิน หรือ ปั้นหยา หลานสาวคนโตของตระกูลอธิพัฒน์โภคิน CEO สาวสวยผู้รับช่วงบริหารโรงแรมหรูรวมถึงรีสอร์ตที่กระบี่และภูเก็ตต่อจากผู้เป็นบิดามารดา เดินเข้ามายังโต๊ะวีไอพีด้วยท่วงท่างามสง่าราวนางหงส์
เรือนร่างบอบบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดง แหวกหลังลงลึกถึงบั้นเอว แน่นอนว่าด้านหน้าก็ต้องแหวกลึกโชว์หน้าอกกลมกลึงสมฉายาสาวแซ่บ
ใบหน้าเรียวรูปไข่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเพียงบางเบาเน้นความงามตามธรรมชาติ คิ้วเข้มถูกกันแต่งเป็นทรงสวย ดวงตากลมโตแสนหวานมีเสน่ห์ดึงดูด จมูกโด่งปลายเชิดรั้น รับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสด
แม้อายุจะย่างเข้าสู่เลขสามมาจะแปดปีแล้ว แต่ใบหน้าและผิวพรรณ รวมถึงทรวดทรงองค์เอวของเธอ ยังเหมือนกับสาววัยแรกรุ่นก็ไม่ปาน ไม่แน่ใจว่าเพราะการเป็นสาวโสดไม่มีเรื่องจุกจิกกวนใจหรือเปล่า ถึงทำให้เธอยังแช่แข็งความงามเอาไว้แค่วัยเพียงเลขสองเท่านั้น
สี่สาวกอดทักทายกันด้วยความคิดถึงเหมือนเดิม ก่อนจะนั่งลงดื่มเครื่องดื่มดีกรีแรงจนเลือดสูบฉีดไปทั่วร่างและพูดคุยกันอย่างออกรสอีกพักใหญ่
“ยินดีด้วยนะ ยัยมาร์ แต่งสายฟ้าแลบซะฉันตั้งตัวไม่ทันเลย”
ปัณยตากล่าวยินดีที่เพื่อนรักได้แต่งงานมีความสุข แต่ก็อดใจหายไม่ได้เหมือนกัน เมื่อเพื่อนรักที่เหลือค้างเติ่งบนคานเป็นเพื่อนเธอคนสุดท้าย ดันประกาศแต่งงานสายฟ้าแลบ ทิ้งให้เธอเดียวดายอยู่บนนั้นตามลำพัง ทั้งที่เพิ่งคบกับผู้ชายสายฝอคนนี้ได้เพียงไม่ถึงปีเท่านั้น
“ขอบใจมากเพื่อน ฉันก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าเขาจะขอแต่งงานเร็วขนาดนี้ เราก็อายุมากแล้วด้วย แกเองก็ควรพิจารณาใครแบบจริงจังบ้างแล้วนะ เหลือคนเดียวแล้วนะยัยหยา”
“โอ๊ย พวกแกก็รู้ ว่าผู้ชายไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับฉัน”
คนสวยโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เธอพูดออกมามันตรงกับใจ
“ย่ะ แค่เคยอกหักจากน้องชายข้างบ้านแค่ครั้งเดียว เข็ดผู้ชายไปชั่วชีวิตไม่ได้นะยะหล่อน”
อรกมลแซวแรง ตามประสาคู่กัด
“ใคร ใครเข็ด นี่ใครคะ นี่คุณหนูปั้นหยาแสนสวยเชียวนะ ที่โสดก็เพราะอยากให้ผู้ชายเสียดายเล่นหรอกย่ะ”
“หรือยะ นึกว่าป๊อดซะอีก ผู้ชายดีๆ โปรไฟล์เลิศๆ มาจีบตั้งหลายคน ก็ตั้งกำแพงซะสูงจนเขาปีนข้ามไม่ไหว จ้องมองกันไปจ้องมองกันมากับน้องชายข้างบ้านมาหลายปี ไม่มีใครจีบใคร สุดท้ายเขาก็โดนชะนีอื่นฉกไปกิน ถ้าแกยังไม่ยอมลดกำแพงลงมาอีก เดี๋ยวได้อยู่บนคานทองนิเวศน์อย่างเดียวดาย เราจะสี่สิบแล้วนะ หล่อนปอดแหกอะไรนักหนา ยัยหยา”
