บทที่ 7 ตอนที่ 6
HUSBAND - ตอนที่ 6
หลายวันต่อมา
ณ ลานกว้างของคณะบริหารธุรกิจ ไข่หวานและพะพายที่อยู่ในชุดนักศึกษาแบบถูกระเบียบของมหาวิทยาลัย กำลังนั่งรอกิมจิเพื่อนสนิทอีกคนที่ตอนนี้กำลังจะมาถึงมหาวิทยาลัยในไม่ช้า แต่ระหว่างที่กำลังนั่งรอเธออยู่
ไข่หวานก็หันมาพูดกับพะพายถึงเรื่องที่เธอกำลังเป็นกังวลในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องที่ว่านั้นก็คือ เรื่องการหาตัว 'พี่รหัส' ของพวกเธอนั่นเอง...
" เป็นไงล่ะ เหลืออีกตั้งหลายวันของแกอ่ะ วันนี้ทั้งวัน ไม่สิ! แทบจะทั้งสัปดาห์แล้ว ฉันยังหาไม่เจอเลยนะ ไอ่พี่รหัสเนี่ย! "ฉันมองยัยพะพายแล้วบ่นขึ้นมาอย่างไม่พอใจและร้อนใจ ที่ตอนนี้ฉันยังหาพี่รหัสของตัวเองไม่เจอสักที
ก็ตั้งแต่วันที่จับสายรหัสเมื่อหลายวันก่อน จนกระทั่งวันนี้ฉันยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของพี่รหัสที่ว่านั่นเลย ไม่รู้ว่าจะทำตัวลึกลับไปถึงไหน ฉันถึงไม่สามารถหาตัว เขา หรือ เธอ คนนั้นเจอสักที แล้วแบบนี้จะไม่ให้ฉันบ่นออกมาได้ยังไง ฉันไม่อยากโดนทำโทษนะ
แงงง ขอพาลใส่มันหน่อยเถอะ T^T
" เอาน่า เดี๋ยวก็เจอเองแหละ อย่าลืมสิ ถ้าหาไม่เจอจะโดนทำโทษทั้งคู่นะ ฉันว่าพี่แกคงไม่อยากโดนทำโทษกับพวกเราหรอกมั้ง "ยัยพะพายพยายามพูดปลอบฉัน แต่ได้ข่าวว่ามันเองก็ยังหาพี่รหัสตัวเองไม่เจอเลยป่ะ จะเอาอะไรมาห่วงฉัน ไปห่วงตัวเองก่อนเลยยัยบ้า!
" นี่ปลอบใจฉัน หรือปลอบใจตัวเอง? "ฉันเลิกคิ้วถามยัยพะพายกลับไป
" ทั้งสองอ่ะ ฮ่าๆ "ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก เดี๋ยวเถอะ ถ้าโดนทำโทษขึ้นมาเดี๋ยวจะได้อายแทนได้หัวเราะแน่ยัยบ้านี่!
" แล้วยังจะมาสบายใจเฉิบอยู่ได้ ถ้าเกิดพี่รหัสพวกเรามันไม่ปกติขึ้นมาจะทำยังไงฮะ นี่ไม่คิดเลยเหรอว่าจะโดนแกล้งต่อหน้าคนอื่นน่ะยัยบ้า! "ฉันกรอกสายตาใส่มัน
" แหม เดี๋ยวนี้พอสนิทก็เริ่มปากคอเราะร้ายเลยนะคะคุณไข่หวาน "
" แล้วมันน่าไหมล่ะ จะใจเย็นอะไรขนาดนั้นฮะ! "
" ไม่ได้ใจเย็นสักหน่อย นี่ก็ตัดออกไปหลายคนแล้วนะ "
" เหรอ? แล้วตอนนี้เหลือกี่คนอ่ะ "ฉันถามยัยพะพายด้วยน้ำเสียงเนือยๆ คือมันดูไม่ทุกข์ร้อนจริงๆนะ
" ก็ประมาณสิบห้าคนได้มั้ง "
พอได้ยินมันตอบออกมาแบบนั้นฉันก็รีบบ่นมันออกมาไม่หยุดไปอีกพักใหญ่ จนกระทั่งใครบางคนเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของยัยพะพายเงียบๆ โดยที่ยัยไม่ทันได้รู้ตัว ส่วนฉันที่เห็นว่ายัยกิมจิเดินมาแล้วฉันก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยทักทายมันออกไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
" ไง ตรงเวลาเหมือนเดิมเลยนะ "
"...."พอได้ยินคำทักทายจากฉันยัยกิมจิเลยพยักหน้ากลับมาเบาๆเพื่อเป็นการทักทายฉันกลับ จากนั้นมันก็นั่งลงข้างๆยัยพะพาย
" ทานอะไรมาหรือยัง "หลังจากที่ยัยกิมจินั่งลงเรียบร้อยแล้วยัยพะพายก็หันไปถามมันเพราะยังเหลือเวลาอีกเยอะกว่าเราจะเข้าเรียนกัน
แต่แทนที่ยัยกิมจิจะตอบคำถามของยัยพะพาย มันกลับเป็นฝ่ายตั้งคำถามกับพวกฉันขึ้นมาแทน
" ทำไมปล่อยให้พี่รหัสนั่งรอเก้อกันอยู่อย่างนั้นอ่ะ ไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ? "สิ้นเสียงพูดของยัยกิมจิฉันก็ถึงกับเบิกตากว้าง
" ฮะ? / ฮะ! "ฉันกับยัยพะพายถึงกับอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ
จากนั้นก็เหมือนฉันกับยัยพะพายก็หันมาสบตากันแบบอัตโนมัติ ก่อนที่เราทั้งคู่จะหันไปมองตามสายตาของยัยกิมจิด้วยความรวดเร็ว พอมองไปเธอและไข่หวานก็เห็นว่ามีรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะที่อยู่ห่างจากพวกเราไม่ไกลนักจริงๆด้วย
โอ้ย! แล้วคือแบบเมื่อกี้ฉันกับยัยพะพายพึ่งบ่นกันไปอยู่เลยอ่ะว่าหาพี่รหัสไม่เจอ นี่เขาคงไม่ได้ยินหรอกใช่ไหม
บ้าจริง แบบนี้นี่เรียกนินทาระยะเผาขนเลยมั้งเนี่ย! แงงงง T^T
" อ้าว ไม่ใช่ว่าพวกพี่เขารอพวกแกเดินเข้าไปหาเหรอ "ยัยกิมจิถามเสียงเรียบ
" กิมจิ.."ฉันเลยรีบหันกลับมาเรียกมองหน้ามันด้วยความตื่นเต้นแล้วก็ดีใจ จะไม่ต้องโทษทำโทษแล้วสินะ ฮื่อออ
" หือ? "
" คนไหนพี่รหัสฉันอ่ะ "ฉันกระซิบถามยัยกิมจิ ก่อนที่จะเหลือบสายตาไปมองกลุ่มรุ่นพี่ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะนั้นเป็นระยะๆ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีฉันไปก่อนที่ฉันจะเดินเข้าไปหา
" คนที่นั่งหันหลังให้แกนั่นแหละ ส่วนพี่รหัสเธอนั่งอยู่ริมสุดนั่นไงคนที่มองมานั่นแหละ "กิมจิตอบฉัน ก่อนที่จะหันไปพูดกับพะพายเพื่อบอกเธอว่า พี่รหัสของพวกเธอคือคนไหน
แล้วพอฉันรู้นะ ฉันก็รีบหันไปส่งซิกทางสายตากับยัยพะพายในทันที เพราะยังเหลือเวลาอีกประมาณสามสิบนาทีก่อนจะต้องไปเข้าเรียน
ส่งซิกส์เสร็จแล้วฉันก็หันไปกับยัยพะพายว่าจะจะไปหาพี่รหัสก่อน ยัยกิมจิเองก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ยัยนั่นเลยอาสาเฝ้าโต๊ะให้พวกเรา แล้วให้ทั้งฉันกับยัยพะพายเดินไปแนะนำตัวกับพี่รหัสของทั้งคู่เร็วๆ
" เดี๋ยวเราสองคนมานะ "ฉันพูดทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเคียงข้างนยัยพะพาย ไปยังโต๊ะที่รุ่นพี่ที่คาดว่าจะเป็นพี่รหัสของพวกเรานั่งอยู่ด้วยความรวดเร็ว
ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ
" สวัสดีค่ะ รุ่นพี่ "ฉันรีบเอ่ยทักรุ่นพี่ผู้ชายที่กำลังนั่งกดโทรศัพท์โดยไม่สนใจใคร พร้อมกับไม่ลืมที่จะยกมือไหว้และเอ่ยสวัสดีรุ่นพี่คนอื่นๆ ที่กำลังมองมาที่พวกเธออย่างมีมารยาท
" สวัสดีค่ะ " ยัยพะพายเองก็เลือกที่จะเดินไปยืนอยู่ข้างๆ พี่รหัสของมันแล้วยกมือสวัสดีอีกฝ่ายรวมถึงรุ่นพี่ที่นั่งรวมกันอยู่ที่โต๊ะด้วยท่าทีกล้าๆ กลัว
"...."สาเหตุก็มาจากใบหน้านิ่งๆ กับสายตาที่เขาใช้จ้องมาที่ฉันกับยัยพะพายนี่แหละ ที่ทำให้เราทั้งสองรู้สึกเกร็งขึ้นมา
"..."ส่วนฉันก็ยังคงจ้องหน้าพี่รหัสของตัวเองไม่เลิกเพราะเขาไม่มีทีท่าว่าจะเงยหน้าขึ้นมาคุยกับฉันเลยสักนิด อ้าวหยิ่งเหรอ เดี๋ยวเจอไข่หวานแล้วจะหยิ่งไม่ออกน๊าา
" เฮ้อ สวัสดีครับ พี่ชื่อ 'ลาวา' นะ "พอเพื่อนๆคนอื่นๆเอาแต่เงียบ พี่ที่ชื่อลาวาเลยเป็นฝ่ายพยักหน้าส่งยิ้มใจดีมาให้พวกฉันแทน เพราะบรรยากาศตอนนี้มันเงียบๆจริงๆ โห่เล่นตัวกันเก่งเว่อร์ๆ
" คะ ค่ะ อ่อ หนูชื่อพะพายค่ะ มาหา พี่รหัส ค่ะ "ยัยพะพายส่งยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่ายพร้อมกับย้ำคำว่าพี่รหัสเพื่อให้เจ้าตัวรู้ตัวสักทีว่าเธอตั้งใจเดินมาทักเขา
" ส่วนหนูๆ ชื่อไข่หวานค่ะ มาหาพี่รหัสเหมือนกันค่ะ อ่อ ว่าแต่พี่คนอื่นๆ จะไม่แนะนำตัวกันหน่อยเหรอคะ หรือกำลังวางมาดอยู่เลยแกล้งไม่สนใจพวกหนูอ่ะ "ฉันแกล้งยู่หน้าใส่พวกพี่ๆด้วยความงอน เอาสิ คิดว่าไข่หวานคนนี้จะยอมแพ้ง่ายๆเหรอ ไม่มีทางหรอก แบร่ P
" อุ้บ ฮ่าๆ น้องแม่ง โคตรตรง ฮ่าๆ พี่ชื่อ 'ปาร์เก้' ครับ ส่วนพี่รหัสน้องไข่หวาน ชื่อ 'คูเปอร์' พี่รหัสน้องพะพาย ชื่อ 'ไกด์' ครับ แล้วก็ไอ้นี่ชื่อ 'เธียร์เตอร์' ถ้าจำไม่ผิดมันน่าจะเป็นพี่รหัสน้องกิมจิ นะใช่ไหมวะ "พี่ปาร์เก้หันไปพดกับรุ่นพี่เธียร์เตอร์ที่เป็นพี่รหัสของยัยกิมจิ เอ่อ พี่คนนี้ชื่อเธียร์เตอร์สินะ
" มึงนี่ก็เสือx! อีกละ "พี่เธียร์เตอร์ส่งสายตาเหวี่ยงๆ ไปที่พี่ปาร์เก้ก่อนจะปรายตาไปมองยังที่ ที่น้องรหัสของเขาอย่างกิมจิ ที่นั่งเฝ้าโต๊ะอยู่เหมือนกับว่าพี่เขากำลังไม่พอใจที่ยัยนั่นไม่ยอมเข้ามาทักทายเขาอ่ะ
" เอาน่า สงสารน้องมัน "พี่ลาวาพูดขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้มๆเช่นเคย
" ไม่ไปเข้าเรียนเหรอ? "พี่ไกด์หันมาถามยัยพะพาย
" กำลังจะไปค่ะ แต่เข้ามาทักพี่ก่อน^^ "ยัยพะพายตอบกลับพี่เขาไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ
" อื้อ งั้นก็เอาไลน์มา ถ้ามีเลี้ยงสายจะได้ทักไป หรือไม่ ถ้ามีเรื่องให้ช่วยก็ทักมา..."
" ไอ้นี่ แล้วเมื่อกี้ก็ไปแกล้งน้องมัน "พี่ลาวามองเพื่อนสนิทของตัวเองแล้วได้แต่ส่ายหัวไปมา
"...."เออจริงฉันเห็นด้วย พี่พวกนี้ชอบแกล้งอ่ะ ว่าแต่พี่รหัสฉันนี่ยังไง จะไม่เปิดปากพูดกันหน่อยเหรอ อมเหรียญอยู่ไง๊!!
" ไม่ให้ได้ไหมคะ แม่บอกไม่ให้พูดกับคนแปลกหน้า "พอรู้ว่าโดนพี่รหัสตัวเองแกล้ง เหมือนยัยพะพายจะอยากแกล้งเขากลับไปบ้าง แต่แกล้งยังไงของมันถึงได้ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ที่พี่ไกด์ยื่นมา แล้วพิมพ์ไอดีของตัวเองลงไปอย่างว่าง่ายแบบนั้นวะ
" แสดงว่ะ "พี่ไกด์พูดก่อนจะยื่นมือไปรับโทรศัพท์ตัวเองคืนมา
" แร๊ง! คิกๆ "
" อะ..แฮ่ม ช่วย คุยกับน้องหน่อยค่ะคุณพี่รหัส "ฉันแกล้งกระแอมเสียงใส่พี่คูเปอร์พี่รหัสของฉัน จนพี่เขายอมเงยหน้าขึ้นมามองฉันจนได้ ฮุฮุ บอกแล้วไงว่าไขหวานไม่ยอมแพ้หรอก
" วอแวจริงวะ "พี่คูเปอร์มองมาที่ฉัน แต่คำพูดพี่แกนี่นะ
" โห พูดเหมือนหวานอยากมาวอแวนักอ่ะ ที่มาเพราะกิจกรรมเลยนะคะ แถมพี่หล่อเลยหวานเลยรีบมาทักไง ฮุฮุ "ฉันแกล้งพูดแล้วแน่นอนว่าระดับฉันพอเจอผู้ชายหล่อๆมีหรือที่ฉันจะปล่อยผ่าน ขอเต๊าะนิดนิงแหละ ฮ่าฮ่า
" ฮ่าฮ่า น้องแม่งจะมาขอมันเป็นพี่รหัสหรือจะมาจีบมันวะ เออพี่ชอบว่ะ "พี่ลาวาหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
"...."ส่วนพี่รหัสฉันนี่สะตั้นไปแล้วค่ะ นิ่งเลย ฮ่าฮ่า แอบสะใจอยู่
" สองอย่างแหละพี่ นานๆทีเห็นผู้ชายหล่อไง "ฉันแกล้งพูดติดตลก
" บ้าผู้ชาย "
" แร๊งเด้ ว่าแต่รับน้องเป็นน้องรหัวหน่อยนะคะคุณพี่คูเปอร์ขาาาา "
" อ่อยเก่ง เออๆ รับเสร็จแล้วก็รีบไปเลยป่ะ "
" ไล่อีกและ จะไม่เอาไลน์ ไอจี เฟส หรือเบอร์น้องมั้งไง๊! "
" ไม่เอา เปลืองพื้นที่โทรศัพท์ "
" จิ๊จ๊ะ นิดเดียวเองน่า เดี๋ยวไข่หวานพิมพ์ให้ค่ะ "
" เออๆ เสร็จแล้วก็รีบๆไปเลยนะ "
" ค่าๆ "ฉันรับคำเสียงใส่ก่อนจะกดยิงเบอร์ของพี่คูเปอร์เข้าเบอร์ของตัวเอง เผื่อว่ามีเรื่องอะไรจะได้ติดต่อเขาได้ เอาจริงมั้ย ฉันก็ขอไปงั้นอ่ะ ไม่โทรหรอก ทำพอเป็นพิธีเอา ส่วนไอจีฉันก็พิมพ์ให้พี่เขาด้วยนะ แต่ไม่ได้กดติดตามไป เอาไว้ถ้าพี่เขาอย่างติดตามเขาก็กดติดตามเองนั่นแหละ
" เสร็จแล้วก็เอาคืนมา "
" รู้แล้วค่ะ หวานไม่ขโมยหรอก ของหวานก็มี "ฉันแกล้งพูด
" เลอะเทอะ "พี่คูเปอร์เลยตวัดสายตามามองฉันแล้วโบกมือไล่พวกฉันให้กลับไปเรียน
ซึ่งฉันกับยัยพะพายก็พยักหน้ารับแล้วเดินออกมาอย่างว่าง่าย ก็หมดธุระแล้วจะอยู่ทำไมอ่ะ แต่ก่อนออกมาฉันก็ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้พวกพี่ๆเขานะ เด็กมีมารยาทก็งี้แหละ ฮุฮุๆ ไปเรียนดีกว่า
อีกด้าน
" ไอ้เปอร์ มึงจะไม่บอกน้องมัน เรื่องพี่รหัสมึงเหรอ? "ทันทีที่ไข่หวานและพะพายเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง ลาวาก็หันมาพูดกับคูเปอร์ด้วยความเป็นห่วง
" อื้อ "และคำตอบที่ได้กลับมาสั้นๆ แต่ได้ใจความของคูเปอร์ก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในกลุ่มพากันถอนหายใจออกมาพร้อมๆ กัน
เพราะในบรรดาอาจารย์หรือรุ่นพี่แต่ละชั้นปี ยังไม่เคยมีใครกล้าต่อกรกับพี่รหัสของคูเปอร์เลยสักคน คงไม่ต้องบอกหรอกใช่ไหมว่าอีกฝ่ายจะเป็น ตัวอันตราย ขนาดไหน....
นึกแล้วก็น่าเป็นห่วงจริงๆ
