บทที่ 11 EP. 05｜รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม! (2/2)
“เพิ่งจะหลับไปเอง ฉันไม่รู้นี่น่าว่าแกจะมา วันนี้มีไปที่ไหนต่อไหมอยู่ทานข้าวรอหลานตื่นก็ได้นะ” สารภาพตามตรงว่าตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกแปลกประหลาดใจกับท่าทางของยัยนี่มาก เหมือนว่านางกำลังมีเรื่องปิดบังฉันอยู่
เพราะเวลาที่นางกำลังโกหกอะไรสักอย่างอยู่นางจะมีท่าทีแปลกไป
ตอนแรกตกใจที่ฉันมาและระหว่างที่นั่งคุยก็ดูเหมือนว่าจะมีสีหน้ากังวลตลอดเวลา แถมตอนนี้ปากเอ่ยชวนฉันก็จริงแต่สีหน้านี่ดูไม่ได้เลยเอาแต่มองหาอะไรอยู่ก็ไม่รู้ มันต้องมีอะไรแน่
“ก็ไม่มีหรอก แกเถอะชีวิตคู่เป็นยังไงบ้าง” ที่ฉันถามแบบนี้ออกไปเพราะกลัวว่านางกำลังจะมีปัญหากับชีวิตคู่หรือเปล่า ? หรือว่าน้องดีนแอบมีใครงั้นเหรอ ? ทำไมยัยน้ำถึงได้ทำตัวแปลกแบบนี้
“ดี ดีมาก ๆ เลยละ”
“แน่ใจ ?” ฉันถามย้ำมันอีกรอบเพราะยังไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไร
“ทำไมอะ หน้าฉันมันดูเหมือนคนโกหกงั้นเหรอ” นางพูดออกมาพร้อมกับทำหน้างุนงงเล็กน้อย
“แกดูเหมือนคนมีเรื่องปิดบัง”
“หา! ฉันเนี่ยนะ?!” แล้วมันก็ชี้ไปที่ตัวเอง
“หรือไม่ใช่ ? มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าเล่าให้ฉันฟังได้นะถ้าแกยังคิดว่าฉันเป็นเพื่อนแกอยู่” ฉันเริ่มเล่นละครบทเพื่อนน่าสงสารขึ้นมา เพราะไม่สามารถทนความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองได้
“ไม่มีอะไรหรอกครับ น้ำก็แค่งอนที่ผมไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเท่าไรในช่วงนี้” ไม่ใช่เสียงของยัยน้ำที่ตอบกลับมา แต่เป็นเสียงของสามีเธอที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องรับแขกนั่นแหละ
“ดีน...” แล้วนางก็เอ่ยเรียกชื่อสามีตัวเองขึ้นมาพร้อมกับทำหน้าเหมือนประหนึ่งว่ากำลังดีใจและโล่งใจมากอะไรอย่างไงอย่างงั้น
“จริงเหรอยัยน้ำ ?” ฉันทำเป็นกระซิบกระซาบกับมันระหว่างที่ผัวนาง เอ๊ย! สามีนางกำลังเดินเข้ามาใกล้กว่านี้
“อ่าใช่ ใช่ ๆ ฉันงอนดีนน่ะที่ไม่ค่อยมีเวลาให้เลย” เอาเถอะ ในเมื่อไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดมันก็ดีแล้ว
เพราะการที่ต้องมาจับได้ว่าแฟนที่ตัวเองรักกำลังไปมีคนอื่นต่อหน้าต่อตาหรือจะลับหลังนี่มันโคตรจะเจ็บเลย
ติ๊ด ~
เสียงแจ้งเตือนของมือถือดังขึ้นมาเรียกความสนใจของฉันให้ก้มหน้าลงไปจ้องมองยังหน้าจอโทรศัพท์ที่วางไว้อยู่บนหน้าตัก และเมื่อเห็นแล้วว่าคนที่ส่งเข้ามาเป็นใคร
ก็อดทำให้ฉันรู้สึกเสียดายไม่น้อย
“ฉันคงอยู่ต่อไม่ได้แล้วละ อุตส่าห์จะมาดูหน้าหลานแท้ ๆ ให้ตายเถอะ” ฉันถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปพูดคุยกับยัยน้ำและน้องดีนต่อ
“อ้าวงานเหรอ ?”
“อืม ไว้เจอกันนะแกแล้วก็น้องดีนอย่าลืมหาเวลาให้ยัยน้ำด้วยล่ะ!” ฉันพูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกจากบ้านของมันไปโดยที่ไม่รอให้เจ้าของบ้านทั้งสองได้พูดอะไรต่อ
เพราะข้อความที่ถูกส่งเข้ามาก็สำคัญพอที่จะไม่สามารถทำให้ฉันนิ่งเฉยได้เหมือนกัน
**สีน้ำ **Talk
ฉันนั่งมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ หายไปของยัยเพื่อนรักอย่างลุลาที่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะมีเรื่องร้อนใจขึ้นมา หลังจากที่ได้อ่านอะไรสักอย่างในมือถือของเธอ
แต่ก็คงจะเป็นเรื่องงานอย่างที่ลุลาบอกนั้นแหละเธอถึงได้ดูรีบร้อนแบบนั้น ลุลาในอดีตกับลุลาในตอนนี้ช่างแตกต่างกันมากเสียจริง
“น้ำไม่อยากโกหกลุลาเลย” ฉันหันไปพูดพร้อมกับมองหน้าสามีของตัวเอง
“เพราะผมรู้ว่าคุณโกหกเพื่อนตัวเองไม่ได้ แต่เพื่อความปลอดภัยเราจำเป็นที่จะต้องทำนะ” ดีนพูดพร้อมกับใช้มือของเขาแตะลงมาบนหัวของฉันด้วยความเอ็นดู
“แต่น้ำก็สงสารลุลานะ ถ้าเกิดกลับกันกลายเป็นเราขึ้นมาดีนจะไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ” ถ้าทุกอย่างมันกลับมาเป็นเราขึ้นมาฉันไม่รู้เลยว่าจะแกร่งพอเหมือนที่ยัยลุลาเป็นอยู่ไหม
“คนที่น่าสงสารไม่ได้มีแค่ลุลาหรอกนะคุณก็รู้” ดีนพูดอย่างใจเย็นพร้อมกับมองเข้ามาในนัยน์ตาของฉัน เป็นสายตาที่อบอุ่นเหมือนเดิม เหมือนกับตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกันมาไม่เปลี่ยนไปเลย
“นั้นสินะ” ฉันพูดจบก็หันหน้าไปมองอีกฝั่งของบ้านที่เป็นมุมลับตาคนและแสงไม่กระทบสาดส่องเข้ามา ถ้าไม่สังเกตดูให้ดีคงจะไม่มีใครได้เห็นหรอกว่าตอนนี้กำลังมีใครบางคนยืนอยู่
และต่อให้ตรงนั้นจะมืดจนมองไม่เห็นแค่ไหน แต่ใบหน้าที่กำลังแสดงถึงความเจ็บปวดออกมาความมืดมิดก็ยังไม่สามารถช่วยปกปิดอาการเหล่านั้นไปได้เลย
**ลุ****ลา **Talk
**
**“นานะขอโทษนะคะที่ไม่สามารถช่วยอะไรคุณลุลาได้เลย” นานะพูดออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แสดงออกว่าเธอกำลังรู้สึกผิดมาก
