บทที่ 12 EP. 06｜รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม! (1/2)
บทที่ 6
หลังจากที่ได้รับข้อควานจากนานะเมื่อช่วงเช้าฉันก็ไม่รีรอที่จะรีบมาหาเธอถึงที่บ้าน ระหว่างทางที่มาฉันก็แอบมีหวังสักนิดว่ามันอาจจะมีเบาะแสอะไรขึ้นมาบ้าง
จนไม่ได้ดูในดีว่าข้อความที่นานะส่งเข้ามาตอนแรกเธอได้อธิบายทุกอย่างเอาไว้แล้ว
ตอนนี้นานะก็เลยคงจะรู้สึกไม่ดีมากแน่เมื่อได้เห็นถึงใบหน้าผิดหวังของฉันขึ้นมา ฉันไม่โทษใครหรอกเพียงแต่ว่าฉันแค่รู้สึกกำลังหมดหวังแล้วก็เท่านั้น
“ไม่เป็นไรหรอกนานะ ขนาดแบบผิดกฎหมายก็ยังไม่สามารถหาข้อมูลอะไรได้เลยงั้นเหรอ...” ฉันหันไปตบลงที่บ่าของเธออย่างเบามือเพื่อไม่ให้นานะรู้สึกผิดมากจนเกินไป และก็นั่งบ่นพึมพำกับตัวเองไปด้วย
เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมข้อมูลของคนธรรมดดาอย่างเขาถึงได้สืบเสาะหาได้ยากเย็นแบบนี้ เท่าที่เคยดูหนังมาก็ต้องเป็นพวกคนมีอิทธิพลใหญ่ ๆ ไม่ใช่เหรอหรือพวกทำอะไรผิดกฎหมาย
เท่าที่รู้หมอนั้นไม่เคยข้องเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นเลยนี่นา
“คนที่นานะรู้จักฝากให้มาบอกกับคุณลุลาด้วยว่า ทางที่ดีอย่าตามสืบข้อมูลต่อเลยจะดีกว่า” นานะพูดพร้อมกับกระชับมือของฉันอย่างเป็นห่วง
มันขนาดนั้นเลยเหรอ ?
“ทำไมล่ะ เขาได้บอกเหตุผลไหม ?” แอบรู้สึกหงุดหงิดนะที่มีคนมาพูดแบบนี้เขาคนนั้นรู้จักฉันกับดันเต้ดีมากแค่ไหนกันเชียว ถึงได้กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้
“…” นานะส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ
“แต่นานะเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันนะคะ ถ้าการที่เราสืบหาข้อมูลไม่ได้อะไรเลยแบบนี้มันคงต้องมาเบื้องลึกอะไรแน่และก็คงไม่พ้นเรื่องอันตรายใช่ไหมคะ นานะไม่อยากให้คุณลุลาเป็นอะไรไป” จากนั้นเธอก็พูดต่อพร้อมกับกระชับมือที่จับฉันเอาไว้แน่น และก็ส่งสายตาจริงจังมองเข้ามาตรงหน้าของฉันเพื่อบ่งบอกว่าเรื่องที่เธอกำลังพูดอยู่นั้น
มันเป็นเรื่องจริง
แต่ว่านะ ฉันหยุดไม่ได้หรอกเพราะทุกอย่างมันเกี่ยวข้องกับคนรอบตัวไปหมด ยิ่งหาข้อมูลไม่พบแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ฉันเป็นห่วงเขาเข้าไปกันใหญ่เลย
“…” ฉันหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเพื่อใช้ความคิดว่าจะเอายังไงต่อดีสืบหาจากฝั่งดันเต้ก็ไม่ได้อะไรเลย
เอ๋...จริงสิ! แล้วถ้าฉันสืบหาจากคนนั้นแทนล่ะ บางทีอาจจะได้ข้อมูลอะไรมาบ้างก็ได้นี่น่า
“ถ้าตามที่คนรู้จักนานะเตือนมาฉันก็แอบรู้สึกกลัว ๆ เหมือนกันนะ เอางี้ไหมหรือว่าจะลองสืบจากคนนั้นดูเป็นไงนานะ?!” ฉันแกล้งพูดไปตามน้ำก่อนเพราะยังคงอยากให้คนรู้จักของเธอช่วยสืบเรื่องของอีกคนที่ฉันคิดไว้ในหัวให้อยู่
“คนนั้น...?” เธอทำหน้างุนงงใส่ฉัน
“ก็คนที่หน้าตาเหมือนดันเต้นั้นไงที่เราเจอตรงร้า-”
“ไม่ได้นะคะ!” ฉันยังพูดไม่ทันจบเสียงของนานะก็แทรกขึ้นมาจนทำให้ฉันรู้สึกตกใจไม่น้อย เพราะเธอเล่นตะโกนเสียงดังในแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนและไม่คิดว่าเธอจะทำด้วย
“นะ...นานะเป็นอะไรหรือเปล่า ?” ฉันตกใจมากก็เลยรีบเรียกชื่อของเธอพร้อมกับจับไปที่แขนของเธอเอาไว้ เธอเป็นอะไรไป
“เอ่อ... ขะขอโทษคะคุณลุลา อย่าเลยค่ะ คนแบบนั้นดูน่ากลัวยิ่งกว่าเรื่องของคุณดันเต้ซะอีก”
“เธอรู้ได้ยังไงนานะ บางทีแค่ภายนอกที่เราเห็นมันดูน่ากลัวก็จริง แต่อาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้นะ” ฉันพยายามพูดเพื่อปลอบใจนานะและตัวเอง เพราะเขาคือคนสุดท้ายแล้วนะที่ฉันจะสามารถตามสืบเสาะหาเบาะแสเรื่องของพ่อและดันเต้
ฉันไม่อยากไปหาไอ้หมอนั้นเลยนะถ้าเรื่องทุกอย่างมันไม่สามารถตอบความสงสัยของฉันได้จริง ๆ ฉันไม่อยากไปขอความช่วยเหลือจากไอ้มิกซ์มันเลยนะ เพราะงั้นมันถึงไม่ได้มาอยู่ในตัวเลือกของฉันตั้งแต่แรกเลยยังไงเล่า
“นี่ค่ะ” เธอยื่นซองเอกสารบางอย่างมาให้กับฉัน
“นี่มันคืออะไรเหรอนานะ ?” ฉันรับซองเอกสารดังกล่าวมาด้วยความไม่เข้าใจพร้อมกับเอ่ยถามเธอต่อด้วยความสงสัย
“นานะคิดไว้อยู่แล้วว่าคุณลุลาจะต้องอยากให้นานะสืบเรื่องของคนน่ากลัวคนนั้นด้วย นานะก็เลยไปสืบมาแล้วและข้อมูลที่ค้นเจอก็มีเพียงเล็กน้อย แต่กลับ...” ในขณะที่เธอกำลังอธิบายอยู่เธอก็เลือกที่จะเงียบไปแทนการพูดต่อ
และสีหน้าของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไปรวมถึงอาการของเธอตอนนี้ด้วยที่ดูเหมือนว่ากำลังกลัวอะไรสักอย่างมาก มากจนมันทำให้เธอตัวสั่นขึ้นมาแบบไม่รู้ตัวเลย
“เป็นอะไรไปนานะ” ฉันวางซองเอกสารลงกับโต๊ะญี่ปุ่นขนาดเล็กตรงหน้าโซฟาที่นั่งอยู่ และขยับเข้าไปดูอาการของนานะแทนก่อน
“กับคนคนนี้นานะขอร้องเถอะค่ะ อย่าเข้าไปยุ่งเลยนะคะคุณลุลามันไม่คุ้ม...ไม่คุ้มที่จะเสี่ยงเลย” นานะพูดด้วยอาการหวาดกลัวเหมือนคนกำลังจะสติแตก
มันขนาดนั้นเลยเหรอ
นานะ...เธอเห็นอะไรในเอกสารนั้นกันแน่มันถึงได้ทำให้เธอเป็นแบบนี้ไปได้...
