บทที่ 2 EP. 01｜รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม! (1/2)

บทที่ 1

“คุณลุลาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ!?” ฉันมองไปยังต้นเสียงที่ดังขึ้นมาจากอีกด้านของห้อง ก็เห็นว่าเป็นนานะเลขาคนสนิทของฉันเอง ท่าทางจากที่เห็นแล้วคาดว่าเธอคงกำลังนั่งจัดแจงเอกสารอยู่

เดี๋ยวนะ... ก่อนหน้านี้ฉันจำได้ว่ากำลังนั่งทำงานอยู่ที่ห้องทำงานนี่น่า แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มาอยู่ที่นี่แทนกัน

“คุณลุลา…” เสียงของนานะดังขึ้นมาอีกครั้งเพราะคงเห็นว่าฉันเอาแต่นั่งทำหน้าเหวอและไม่ตอบเธอ

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไงนานะ”

“ก่อนหน้านี้คุณลุลาเป็นลมไปค่ะ” ฉันพยักหน้าพร้อมกับล้มตัวลงนอนต่อ ไม่แปลกใจว่าทำไมตัวเองถึงได้เป็นลมไป หลายวันมานี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับเลย โหมงานอย่างหนักเพราะคิดว่าถ้าเหนื่อยก็คงจะหลับไปเอง

แต่ไม่คาดคิดเลยว่ามันจะส่งผลให้ฉันเป็นลมไปแทนแบบนี้ สุขภาพเราย่ำแย่ไปมากแล้วนะเนี่ย

“ดันเต้นี่ใครเหรอคะคุณลุลา ?” นานะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย และนั้นก็เป็นฉันเองที่หันไปมองเธอด้วยสายตาตกใจเล็กน้อย

ทำไมเธอถึงถามแบบนี้กัน ?

“ว่ายังไงนะ” ฉันสวนเธอกลับไป เพราะได้ยินไม่ถนัดและคิดไปเองด้วยว่าตัวเองคงหูฝาดแทน

“เอ่อ... คือเมื่อกี้คุณลุลาตะโกนเรียกชื่อนี้ออกมาดังมากเลยค่ะ” นานะรีบอธิบายออกมาพร้อมกับทำหน้าตาหวาดกลัวเล็กน้อยแบบที่เธอชอบทำ

ฉันเป็นพวกชอบเสียงดังและดูเหมือนหงุดหงิดตลอดเวลา เลยทำให้นานะที่กลัวฉันเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็รีบอธิบายออกมา

ทั้งที่เธอทำงานกับฉันมานานแล้วเธอก็ยังคงไม่สามารถชินกับฉันได้เลย

อันที่จริงฉันไม่ได้ดุด่าว่าเธอเลยนะเหมือนกับว่าตัวของฉันที่แสดงออกมาเธอจะกลัวตรงนั้นมากกว่า

“ฉันพูดออกมาแบบนั้นเหรอ ?” ฉันนั่งครุ่นคิดสักพักก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวขึ้นมา ก่อนหน้านี้จำได้ราง ๆ ว่า ตัวเองฝันถึงอดีต อดีตที่ผ่านมานานหลายปีแล้วแต่มันก็ไม่เคยจางหายไปจากความคิดฉันเลย

แม้จะจำได้คร่าว ๆ แต่ความเจ็บปวดกลับรู้สึกถึงมันได้อย่างเต็มที่ ฝันซ้อนฝันเป็นอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกทั้งดีและแย่ไปพร้อมกันเลย

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก รบกวนนานะไปคุยกับคุณหมอทีฉันจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้เลยได้ไหม” เพราะมันเป็นอดีตที่เจ็บปวดฉันเลยไม่อยากพูดถึงมันสักเท่าไร

“ค่ะคุณลุลา” นานะตอบรับกลับมาพร้อมกับเดินออกจากห้องไป

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ ลุลา หลายคนที่อ่านมาถึงตรงนี้อาจจะเคยได้ยินชื่อนี้ผ่านหูผ่านตามาบ้างแล้วจากเรื่อง ***Cherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า ? ***ฉันคนนั้นก็คือคนคนเดียวกันนี่แหละค่ะ

และคนที่เพิ่งจะเดินออกไปชื่อ นานะ เธอเป็นเลขาฉันมาสักพักแล้ว แม้เธอจะเพิ่งเข้ามาได้สักพักแล้วก็จริง แต่เป็นเด็กที่หัวไวและมีความรับผิดชอบสูงมาก

ตั้งแต่มีนานะเข้ามาช่วยงานฉันก็เริ่มมีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น เด็กสมัยนี้เก่งกันเป็นอย่างมากแถมยังทำงานอย่างขยันขันแข็งอีกด้วย

ถนนข้างทาง

“วันนี้ช่วงเย็นคุณลุลามีประชุมกับทีมโปรดิวเซอร์ข่าวนะคะ นอกเหนือเวลาหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเพิ่มเติมแล้วค่ะ” ระหว่างที่เราสองคนกำลังเดินไปตามถนนเรื่อย ๆ นานะก็คอยรายงานตารางเวลาของวันนี้ไปด้วย

“อืม” ฉันขานรับในลำคอพร้อมกับมองทางด้านหน้าที่เต็มไปด้วยฝูงชน นักท่องเที่ยวและพนักงาน ตอนนี้เป็นเวลาพักของหลายบริษัท ไม่แปลกที่พื้นที่แถวนี้จะเต็มไปด้วยพนักงานมากมาย

“คุณหมออนุญาตให้กลับได้แล้วก็จริง แต่คุณลุลาก็ควรพักต่ออีกหน่อยก็ได้นี่คะ กว่าจะประชุมก็ยังเหลือเวลาอยู่มากเลย นานะกลัวว่าคุณลุ-”

“เอาน่านานะ นี่ก็พักอยู่ไงมาเดินเล่นแล้ว” ฉันยกมือขึ้นเพื่อให้เธอหยุดพูดหยุดเป็นห่วงฉัน มันก็จริงของเธอที่ว่าฉันควรพักต่ออีกหน่อย แต่มันออกจะน่าเบื่อไปอะ ถ้าจะให้นอนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแบบนั้นเป็นชั่วโมง

มีหวังเน่าตายก่อนพอดี

อืม...ระหว่างนี้ไปไหนดีนะ หรือจะไปหายัยสีน้ำดี เฮ้อไม่สิ ตอนนี้ยัยสีน้ำคงกำลังยุ่งอยู่แน่เลย เอาเป็นว่าเดินไปก่อนแล้วกันคิดได้เมื่อไรก็ค่อยไปดีกว่า

“นานะตอนนี้ไม่มีงานอะไรแล้วเธอก็กลับบ้านไปก่อนเถอะ ค่อยมาเจอกันอีกทีตอนช่วงประชุมก็ได้” ฉันหยุดเดินพร้อมกับหันไปมองเด็กสาวหน้าตาน่ารักแบบฉบับคนญี่ปุ่น ที่กำลังทำหน้าทำตาเป็นห่วงและมองทุกการกระทำว่าฉันจะเป็นอะไรไปอีกไหมอยู่