บทที่ 3 EP. 01｜รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม! (2/2)
นานะ ชื่อก็บอกได้แล้วว่าเธอเป็นคนญี่ปุ่นที่มีความสามารถในเรื่องภาษาไทยที่ดีเยี่ยมจนเจ้าของภาษาอย่างฉันถึงกลับยกนิ้วยอมรับให้เลย
ถึงแม้เธอจะกลัวฉันก็จริงแต่ด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์ใจและนิสัยดีมันเลยทำให้เธอแยกแยะเรื่องที่กลัวกับเรื่องที่สมควรทำได้ออกมาแทน
ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองมีหน้าตาเหมือนยักษ์เหมือนมารขนาดที่อยู่กันมาสักพักแล้วยังคงกลัวฉันไม่หาย มันเป็นขนาดนั้นเลยหรือไงกัน
“ไม่เป็นไรค่ะ กลับไปนานะก็ไม่รู้จะทำอะไรดีเอาเป็นว่านานะอยู่กับคุณลุลาดีกว่า”
“แล้วอย่ามาหาว่าฉันใจร้ายใช้งานเธอหนักไปซะละ”
ฉันมองหน้าของนานะที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและมันช่างไม่ตรงกับคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอเลย ที่เธอไม่ยอมกลับก็คงเพราะกลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปอีกละซิท่า
“คุณลุลาใจดีจะตาย” นานะพูดออกมาด้วยเสียงร่าเริง
“…” ฉันได้แต่ส่ายหัวไปมา ใจดีงั้นเหรอ เธอยังกลัวฉันอยู่เลยนานะเอ่ย ~
“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจองไว้หรือเปล่าครับ ?”
“จองไว้”
ผลัก**!**
“ขอโทษค่ะคุณลุลา เป็นอะไรหรือเปล่าคะ! ปวดหัวหรือมึนหัวเหรอคะ?!” เสียงของนานะพูดออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับเข้ามาดูอาการฉัน หลังจากที่เห็นว่าฉันหยุดเดินกะทันหันแบบไม่บอกกล่าวอะไรเธอ
จนเธอเป็นฝ่ายเดินชนเข้าที่หลังของฉันเต็ม ๆ
“…” ฉันไม่ได้ตอบอะไรเธอกลับไปเพราะเอาแต่หันไปมองยังต้นเสียงของผู้ชายที่ยืนหันหลังให้ และดูเหมือนว่าเขาเองก็กำลังยืนคุยกับพนักงานอยู่ด้วย
เสียงของเขามันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน...
คือเขาใช่ไหม เขากลับมาแล้วงั้นเหรอ!
“เอ๊ะ! คุณลุลาจะไปไหนคะ!” นานะรีบเดินตามฉันมาติด ๆ เมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไรแถมยังตรงไปยังร้านดังกล่าวแทน
ใช่! ฉันจำได้ไม่ลืม ต่อให้เวลามันจะผ่านไปนานกี่ปีฉันก็จำได้แม่นยำว่าเสียงนี้คือเสียงของใคร
“ดันเต้!” และเมื่อถึงเป้าหมายฉันก็จับเข้าที่ท่อนแขนของชายดั่งกล่าวในชุดสูทสีดำเข้มเพื่อให้เขาคนนั้นหันกลับมา พร้อมกับเปล่งเสียงเรียกชื่อออกไปแบบที่ไม่เกรงกลัวเลยว่าฉันจะทักผิดคนหรือเปล่า
ฉันมั่นใจว่านี่คือเสียงของเขา
ดันเต้! ผู้ชายที่ฉันไม่สามารถลบชื่อและความรู้สึกที่มีต่อเขาออกไปจากหัวใจและความรู้สึกของตัวเองได้เลยสักครั้ง
“…” เขาหันกลับมาตามแรงที่ฉันดึงพร้อมกับมองหน้าของฉันด้วยสายตาเฉยชาและน่ากลัว บนใบหน้าของเขามีรอยสักขนาดเล็กที่ฉันไม่เข้าใจความหมายอยู่ที่หน้าผากริมด้านขวา
และหลังมือของเขาก็เต็มไปด้วยรอยสักที่ไม่ทราบถึงความหมาย บางอันก็เป็นลวดลายที่สง่างามตามแบบฉบับญี่ปุ่น
ฉันจำได้ว่าเขาเคยพูดว่าไม่ชอบการสักลายไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้...
ตุบ**!**
“!” ระหว่างที่ฉันมัวแต่ตกใจลุคที่ดูเปลี่ยนไปของดันเต้ไม่ใช่เพียงแค่ลุคเท่านั้นรวมถึงท่าทางท่าทีของเขาด้วย ก็มีชายปริศนาที่แต่งตัวคล้ายเขาเดินมากระชากและผลักฉันล้มลงไปกับพื้นอย่างรุนแรง
“คุณลุลา!” นานะรีบเข้ามาพยุงให้ฉันลุกขึ้นด้วยท่าทางที่ตกใจเป็นอย่างมาก ไม่ใช่แค่นานะหรอกที่ตกใจเพราะฉันเองที่ไม่ได้ตั้งตัวก็ตกใจมากไม่แพ้กัน
แต่ที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นเลยคือ ฉันทันที่จะมองเห็นพอดีว่าคนดังกล่าวนั้นกำลัง ‘พก’ บางสิ่งที่ไม่สมควรอยู่ด้วย
“เอ่อ...คุณลูกค้ามีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับ ?” พนักงานที่เริ่มเห็นเหตุการณ์ไม่ดีจึงรีบเข้ามาสอบถาม
“โยชิทากะ” ตอนนี้ทั้งฉันและพนักงานคนดังกล่าวต่างมีสีหน้าที่คลับคล้ายกัน นั้นก็คือการที่ไม่เข้าใจความหมายที่ดันเต้กำลังจะสื่อ
เขาหันไปพูดกับพนักงานคนนั้นและไม่เหลียวแลฉันเลยด้วยซ้ำว่ากำลังโดนชายหน้าตาน่ากลัวผลักอย่างรุนแรงจนล้มลงแบบนี้
แต่เขากลับเลือกที่จะหันไปพูดบ้าอะไรก็ไม่รู้ต่ออีก
“ครับ ?” พนักงานมองมาที่ฉันด้วยความเป็นห่วงสลับกับมองไปที่ชายที่ผลักฉันและมองไปที่ดันเต้ต่อ
“จองไว้ในชื่อโยชิทากะ”
“เอ่อคือ...คุณผู้หญิงเขา” พนักงานก็เริ่มอึดอัดกับสถานการณ์ดังกล่าวแล้ว
“จะพาไปที่โต๊ะได้หรือยัง ?” ดันเต้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งที่แทบจะน่ากลัวและหน้าที่นิ่งแบบไม่สนใจรอบข้างนั้นทำให้พนักงานสับสนว่าควรจะเอายังไงต่อดี
