บทที่ 9 EP. 04｜รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม! (2/2)
“เอ่อ...คือเขาหน้าตาเหมือนคนที่เราเคยเจอเลย คะ...คุณลุลาจำไม่ได้แล้วเหรอคะที่ร้านอาหารนั้นไง” นานะพูดพร้อมกับจ้องมองหน้าของฉัน
“จำได้” ฉันพยักหน้าตอบเธอไป เห็นไหมบอกแล้วว่าผู้ชายน่ากลัวคนนั้นเหมือนกับดันเต้แค่ไหน ขนาดนานะยังคิดเหมือนฉันเลย
“ถึงว่าตอนนั้นคุณลุลาถึงได้ดูตกใจแล้วรีบเดินเข้าไปหาคนนั้นทันที” นานะพูดพร้อมกับพยักหน้าเข้าใจและก้มลงไปจ้องมองที่รูปต่ออีกครั้ง
“ช่วยฉันหน่อยได้ไหมนานะ”
“นานะจะพยายามดูค่ะ ดันเต้...นี่ใช่คนที่คุณลุลาละเมอพูดออกมาตอนอยู่ที่โรงพยาบาลใช่ไหมคะ ?”
“อืม...ใช่คนนี้ละ” ฉันพยักหน้าตอบเธออกไปด้วยเสียงที่แผ่วเบา พลางลอบหันหน้าออกไปมองหน้าต่างของห้องแทนการสบตากับนานะ
**นานะ **Talk
คุณลุลาที่ฉันรู้จักมาตลอดหลายอาทิตย์เป็นคนที่น่านับถือและแข็งแกร่งอดทนในทุก ๆ เรื่องอย่างมาก ต่อให้ทั้งวันเธอจะทำงานหนักหรือเหนื่อยมากแค่ไหน
เธอก็ไม่เคยแสดงสีหน้าของอาการพวกนั้นออกมาให้พนักงานทุกคนได้เห็นเลย ขนาดฉันที่ทำงานตัวแทบจะติดกับคุณลุลาทุกวัน ก็ไม่เคยเห็นเลยว่าเธอจะแสดงสีหน้าเหมือนกับในตอนนี้ที่ฉันกำลังได้เห็นอยู่ออกมาสักนิด
ผู้ชายคนนี้คงจะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอมากแน่เลย
แต่ทำไมกันนะ เขาคนนี้ในรูปช่างดูเหมือนกับ...
“ฉันเคยให้คนสืบหาเกี่ยวกับดันเต้แล้ว แต่ก็...” เสียงของคุณลุลาเอ่ยออกมาพร้อมกับสีหน้าเป็นกังวล และก็ตามด้วยการส่ายหน้าไปมาเพื่อที่จะบอกเป็นนัย ๆ ว่ามันคงจะไม่เป็นไปตามที่เธอต้องการสักเท่าไร
“คนนี้เขาเป็นคนรักของคุณลุลาเหรอคะ ?” แม้จะดูออกว่าคำถามนี้มันเสียมารยาทไปหน่อย แต่มันก็ต้องถามเพื่อให้เรื่องราวของคนนี้ง่ายต่อการสืบมากขึ้น
เพราะการที่เธอขอร้องฉันออกมาให้สืบแบบผิดกฎหมายเลยโดยไม่ได้พูดถึงวิธีแบบถูกกฎหมายก็พอจะรู้ได้แล้วว่าวิธีแบบนั้นเธอก็คงลองมาแล้ว และก็คงไม่เป็นที่น่าพอใจสักเท่าไรเธอถึงได้เจาะจงวิธีแบบผิดกฎหมายมาเลยแบบนี้
“จ้ะ ในอดีตน่ะนะ” เธอยิ้มออกมาพร้อมกับหันหน้ามามองหน้าของฉัน ตอนนี้เธอแสดงสีหน้าเหมือนคนที่กำลังมีความสุขทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอมีสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนักก็ตาม
“เข้าใจแล้วค่ะ” อย่างที่อธิบายไปในตอนแรกแม้จะรู้จักเธอไม่ได้นานนับปีก็จริง แต่ด้วยนิสัยและหลายอย่างรอบตัวมันทำให้ฉันรู้สึกว่าอยากช่วยผู้หญิงตรงหน้าฉันอย่างสุดความสามารถ เพื่อตอบแทนกับทุก ๆ อย่างที่เธอมอบให้กับฉัน
ฉันก็พร้อมที่จะช่วยเธอเป็นอย่างมากโดยไม่มีข้อแม้อะไรเลยด้วยซ้ำ
“ขอบใจนะนานะ”
บ้านแถบชายเมือง
23.08
**
**หลังจากเลิกงานเสร็จ ฉันก็ใช้เวลาหลายชั่วโมงเพื่อเดินทางมายังบ้านหลังหนึ่งที่ฉันรู้จักกับเจ้าของบ้านหลังนี้เป็นอย่างดี
แม้จะไม่ได้มาหลายปีแล้วก็ตาม แต่ทุกส่วนของหน้าบ้านที่ฉันกำลังยืนรอเจ้าของบ้านมาต้อนรับอยู่นั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากสมัยก่อนเลย
แต่ที่ต้องกลับมายังสถานที่คุ้นชินแบบนี้ก็ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดนอกจากเรื่องของที่คุณลุลาฝากให้ช่วยจัดการนั้นแหละ
“ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ใช้เวลาไม่นานเจ้าของบ้านที่ฉันพูดถึงก็เปิดประตูพร้อมกับเอ่ยทักทายฉัน เสมือนว่าตัวเองทายถูกว่าคนที่มาไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นฉัน นานะคนนี้มากกว่า
**ลุ****ลา **Talk
เช้าของวันใหม่
“หลานฉันล่ะ ?” ฉันเอ่ยถามป้าแม่บ้านออกไปในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปด้านใน แต่เพราะจับสังเกตได้ว่าทุกทีที่มามักจะต้องได้ยินเสียงของเด็ก ๆ ตลอดแต่ตอนนี้กลับเงียบจนฉันผิดสังเกตไป
“คุณหนูตอนนี้ออกไปเรียนกันหมดแล้วค่ะคุณลุลา” ป้าแม่บ้านพูดพร้อมกับรับของในมือจากฉันไป
อืม...แบบนี้นี่เองลืมไปเลยว่าเด็ก ๆ ตอนนี้น่าจะโตพอที่เข้าโรงเรียนกันหมดแล้ว
ไม่ได้มานานก็ลืมไปเลยคิดว่าเจ้าเด็กพวกนั้นจะยังคงเหมือนกับวันแรกที่ฉันเจออยู่
พูดแบบนี้แล้วแอบรู้สึกว่าตัวเองแก่ไม่เบาเลย ฮ่า ๆ
“อ้าวลุลา! จะมาทำไมไม่บอกก่อนเล่า” ยัยเพื่อนตัวดีเมื่อเห็นว่าฉันมาก็รีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับเอ่ยต่อว่าทันที
ตอนนี้ฉันมาที่บ้านของยัยน้ำเพื่อนรักของฉันเอง นานหลายปีแล้วเหมือนกันที่ฉันไม่ค่อยได้มาหานางสักเท่าไรตั้งแต่ที่นางแต่งงานมีลูกไปนางก็ต้องอยู่กับสามีใช่ไหม
นั้นก็เลยทำให้ฉันไม่ค่อยอยากมารบกวนนางเท่าไร นาน ๆ ทีถึงจะมาหาไม่เหมือนแต่ก่อน ตอนที่เราสองคนยังเป็นวัยรุ่นอยู่
