บทที่ 14 สามสิงห์แห่งเมืองกระทิงดุ

“ปานนี้ตื่นรึยังนะ”

ลีอันโดรพึมพำถึงสาวน้อยที่อยู่เมืองไทยพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเหลือบสายตาไปมองเวลาที่แสดงอยู่หน้าจอมือถือเป็นเวลาเกือบจะสี่ทุ่มเข้าแล้ว เนื่องจากเวลาที่ไทยกับสเปนห่างกันถึงสิบชั่วโมง เขาจึงคำนวนแล้วว่าเธอน่าจะตื่นแล้วหรืออาจจะนอนขี้เซาเหมือนตอนที่อยู่หอพัก ตอนนั้นน่ะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ