บทที่ 21 เอาไม่หยุด(ตามหา)

ลีอันโดรกระชับแขนเพื่อกกกอดร่างเล็กเข้าหาตัว แต่ทว่าความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นก็ทำเอาเขาต้องสะดุ้งตื่นและเปิดเปลือกตาขึ้นมองไปทั่วทั้งห้อง ก่อนสายตาคมดุจะไปสะดุดเข้ากับร่างบอบบางของแม่เมียหมาดๆ กำลังย่องเดินออกจากห้องด้วยความเงียบเชียบราวกับกลัวทำเขาตื่นเพราะเสียงเดินของเธอ

"จะไปไหน!" เขาเค้นเสียงดุใส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ