บทที่ 79 แยกกันนอน

"กูบอกแล้วไงว่าอย่าให้ใครมารบกวน!"

เท้าเล็กที่ค่อยๆ เดินย่องอย่างเงียบเชียบที่สุดหยุดชะงักทันควัน พลางขมวดคิ้วอย่างแปลกใจเขาจะรู้ได้ไงว่ามีคนมา ก็เขานั่งหันหลังยกแก้วกระดกน้ำสีอำพันลงคออยู่นี่นา

"ก็บอกแล้วไงว่า..."

เสียงดุห้วนของลีอันโดรถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ ก็มีเรียวแขนเล็กเอื้อมมากอดรอบคอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ