บทที่ 8 ความแตก!
“อ่าา คุณลี อันโดรคะ มะ มี.. สาย ขะ เข้าค่ะ” พิรตาบอกเขาอีกรอบเสียงกระท่อนกระแท่น พลางรีบดึงสติตัวเองที่หลงเตลิดไปกับสัมผัสสุดวาบหวามของเขากลับมา
“โธ่เว้ยย!” ร่างสูงหยัดกายผละออกไปคว้าโทรศัพท์ที่โต๊ะเล็กข้างเตียงของเธอมากดรับสายอย่างหงุดหงิดจากอารมณ์ที่คลั่งค้าง!
“มีอะไร!” กระแทกเสียงดุห้วนใส่ด้วยความหงุดหงิดไม่พอใจ
(ขอโทษที่โทรมารบกวนเวลาพักผ่อนครับพี่ใหญ่)
“อืม มีอะไร” ทันทีที่ได้ยินเสียงของปลายสาย ชายหนุ่มจึงปรับโทนเสียงให้เป็นปกติ
(ไอ้เดรคมันโทรมาบอกผมว่าที่แอลคลับเมืองไทยเกิดเรื่อง แต่พี่ใหญ่จัดการไปแล้ว)
“อื้ม” ชายหนุ่มรับคำปลายสาย พลางใช้มือรองศีรษะของตัวเองเพื่อนอนคุยโทรศัพท์ แต่ทว่าสายตาของเขากลับมองไปยังหญิงสาวข้างกายที่ลุกขึ้นนั่งหันหลังติดกระดุมชุดนอนตัวสวยของเธอไม่วางตา
(พี่ใหญ่ไปทำอะไรที่เมืองไทยครับ แล้วทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม)
“พี่จัดการทุกอย่างแล้ว นายไม่ต้องห่วง” ลีอันโดรเลือกที่จะไม่ตอบน้องชายว่าเขามาทำอะไรที่เมืองไทย เพราะดูดีว่าน้องชายเพียงแค่ถามไปอย่างนั้นเอง
(ผมได้ยินว่าพี่ใหญ่สั่งเก็บลูกค้าที่มาคลับสามคน เกิดอะไรขึ้นครับ)
ลีออนยังไม่วายถามคำถามที่เขาไม่คิดอยากจะตอบหรือพูดให้ใครได้รู้ เพราะสาเหตุที่เขาทำทุกอย่างลงไปก็นั่งตัวสั่นอยู่ข้างเขานี่ไง จะถามมากทำไมก็ไม่รู้ ปกติลีออนไม่เห็นอยากจะรู้เรื่องของเขาเลยต้องมีใครไปรายงานมันแน่
“พี่ว่าคนที่รายงานนาย มันคงบอกทุกอย่างแล้ว พี่คงไม่จำเป็นต้องเล่าซ้ำหรอกจริงไหม!” เขารู้ว่าลีออนนั้นต้องรู้เรื่องของเธอแล้วแน่ เพราะไม่มีทางที่ลูกน้องของไอ้เดรคจะไม่รายงานเจ้านายมัน แล้วมันจะไม่เล่าต่อให้ลีออนรู้
(โธ่ว... เมื่อไหร่ผมจะต้อนพี่ให้จนมุมได้บ้างนะ ว่าแต่อยากรู้จังว่าใครกันนะที่ทำให้คุณลีอันโดรเสียการเสียงาน ตามไปเฝ้าไปดูแลถึงเมืองไทยแบบนี้)
“ลีออน!”
(นึกไม่ถึงเลยครับ ว่าพี่ใหญ่จะมีคนรัก เห็นไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลยสักคน ฮึฮึ)
“พี่ไม่มีคนรักและไม่คิดจะรักใครด้วย หุบปากไปเลย!” ด้วยความที่ชายหนุ่มไม่ชอบให้ใครมาล่วงรู้ความรู้สึกของตัวเอง จึงทำให้เขากระแทกเสียงตอบน้องชายกลับไปด้วยความหงุดหงิด แต่หารู้ไม่ว่าคำพูดเหล่านั้นของเขา ทำให้หญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่ข้างกายน้ำตาซึมด้วยความน้อยใจอย่างห้ามไม่อยู่
ใช่สินะ แค่เขาจูบก็ทำให้เธอคิดไปไกล หลงละเมอเพ้อพกไปคนเดียว เธอเป็นใครแล้วเขาเป็นใคร ทำไมไม่หัดเจียมเนื้อเจียมตัวบ้างนะพอใจ ลูกสาวแม่ครัวอย่างเธอจะริอาจอยากไปเป็นคนรักของเขาได้ยังไง เธอน่าจะรู้ว่าลีอันโดรเกลียดและไม่ชอบขี้หน้าเธอแค่ไหน เพราะตั้งแต่ครั้งแรกทีเจอกัน เขาก็แสดงออกชัดเจนแล้วว่าไม่ชอบเธอ
คนอย่างเธอแม้แต่แอบชอบเขา เธอก็ไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำ
(ฮ่าๆ ใจเย็นครับพี่ชาย ผมแค่แซวเล่น) ใช่สิลีออนแค่แซวเขาเล่น แต่คนตัวเล็กข้างๆ เขาร้องไห้กับคำพูดเมื่อกี้ที่เขาตะคอกใส่น้องชายไปแล้ว เพราะเขาได้ยินเสียงสูดน้ำมูกเบาๆ ดังมาจากข้างตัว
“แค่นี้นะ พี่จะพักผ่อน”
(ไว้เจอกันครับ) ลีอันโดรตัดสายน้องชายแล้วหันตะแคงข้างมาหาคนตัวเล็กที่นอนหันหลังให้เขาทันที
“หันหน้ามานี่!” ชายหนุ่มออกคำสั่งด้วยเสียงดุ จนร่างบางสะดุ้ง แต่ก็แกล้งทำเป็นหลับต่อไปเพราะเธอไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาของเธอ
“ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับ อย่าให้ต้องพูดเป็นครั้งที่สอง” หญิงสาวรีบใช้มือเช็ดน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะพลิกกายหันหน้ามาหาเขา
“ร้องไห้ทำไม!”
“เปล่าค่ะ พอใจแค่แสบตา น้ำตาเลยไหล”
“เดี๋ยวนี้หัดเป็นคนขี้โกหกงั้นหรอ!” เสียงเข้มเอ่ยตำหนิ
“คะ คือ...”
“ทำไม? แค่โดนโทรขัดจังหวะแค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยหรอ จะต่ออีกก็ได้นะ”
“มะ ไม่ใช่อย่างนะ...อุ้บ!”
หญิงสาวรีบปฏิเสธความเข้าใจผิดของเขาหน้าตาตื่น แต่ทว่ากลับถูกเขากดปากหนาลงมาประกบจูบที่ริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ครั้งนี้เธอกลับรู้สึกถึงความอ่อนโยน นุ่มนวลจากสัมผัสของเขา
จ๊วบ จุ๊บ!
เรียวกปากหยักบดคลึงและดูดชิมกลีบปากสวยสีชมพูอ่อนอย่างหยอกเย้าก่อนที่ปลายลิ้นอุ่นจะแทรกเข้ามากวาดกลืนความหวานละมุนและดูดดื่มน้ำหวานจากปากเธออย่างไม่นึกรังเกียจ
ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกไปจนเธอผวามองตามริมฝีปากหนานั้นทันทีด้วยความโหยหา แต่ไม่นานปากอุ่นร้อนก็เลื่อนขึ้นมากดจูบที่ดวงตาของเธอทั้งสองข้างอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ ราวกับต้องการขอโทษ
ร่างสูงหยัดกายขึ้นเล็กน้อยก่อนจะใช้แขนเท้ากับหมอนเพื่อคร่อมร่างของเธอเอาไว้ แววตาคมดุสีน้ำตาลอมเทาของเขาจ้องมองเข้ามาที่ตากลมหวานของเธอ เขามองจ้องอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานจนเธอเริ่มรู้สึกเขินอายกับสายตาร้อนแรงแฝงเลศนัยของเขา
“เอ่อ คือ...” หญิงสาวเสหลบสายตาของเขา แต่ทว่าแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างกลับยังคงคล้องอยู่ที่คอเขาเหมือนเดิมอย่างไม่รู้ตัว
“ง่วงนอนแล้วค่ะ นะ นอนกันเถอะนะคะ” เพราะกลัวว่าตนเองจะเผลอใจปล่อยให้ทุกอย่างเลยเถิดไปมากกว่านี้ เธอจึงเอ่ยชวนเขานอนเสียงสั่นไหว... เมื่อกี้ยังร้องไห้เสียใจเรื่องเขาอยู่เลย แต่พอถูกเขาจูบแปบเดียวเธอก็โอนอ่อน ใจง่ายกลับไปมอบหัวใจไว้แทบเท้าเขาอีกเหมือนเดิมสินะ ชาตินี้เธอคงเลิกรักเขาไม่ได้แล้วแหละ
“จะนอนจริงหรอ ของที่ไอ้นิคเตรียมมาให้ฉันยังไม่ได้ใช้เลย” ชายหนุ่มเอ่ยถึงของที่อยู่ในถุงกระดาษที่ลูกน้องเตรียมมาให้ ทำเอาหญิงสาวใต้ร่างขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ
“อะ อะไรหรอคะ”
“ฮึฮึ!” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะก้มลงกดหอมแก้มเนียนนุ่มของเธอจนชุ่มปอดทั้งซ้ายและขวา
ฟอดด ฟอดด
พิรตาอมยิ้มด้วยความเขินอายจนแก้มเนียนนุ่มทั้งสองข้างบุ๋มลงไปเป็นลักยิ้มสวย ทำเอาชายหนุ่มต้องกดจูบกดหอมแก้มนุ่มอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ อย่างหลงใหล
น่ารักเป็นบ้าเลยเด็กน้อย
“พะ พอแล้วค่ะ”
“นึกว่าอยากจะต่อซะอีก เห็นร้องห่มร้องไห้”
เขาพูดพลางยกศีรษะของเธอขึ้นเพื่อสอดแขนล่ำสันเข้าไปให้เธอหนุนนอนแทนหมอน หญิงสาวนอนใจเต้นแรงตัวสั่นระริกอย่างตื่นเต้น ด้วยไม่คิดว่าจะได้นอนในอ้อมแขนของคนที่เธอแอบรัก บวกการที่เธออยู่ใกล้เขาแบบนี้ทำให้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากครีมอาบน้ำของเธอที่เมื่ออยู่บนตัวเขาแล้ว กลับทำให้หอมมากกว่าเดิมเป็นสิบเท่า หญิงสาวนอนยิ้มอยู่ในวงแขนของเขาด้วยความสุขใจ ไม่นานเปลือกตาสวยก็ปิดลงด้วยความเหนื่อยและอ่อนเพลียจากเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นวันนี้
เสียงลมหายใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอของคนตัวเล็กในอ้อมกอด ทำเอามุมปากหยักกระตุกยิ้มสุดแสนอ่อนโยนออกมาทันที ชายหนุ่มพลิกตัวหันมานอนจ้องหน้าเธอก่อนจะใช้มือหนาอีกข้างลูบไปที่ผมนุ่มสวยของเธออย่างเบามือ เขานอนมองเธอหลับใหลอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนเริ่มรู้สึกง่วงตามเธอ มือหนาดึงคนตัวเล็กเข้ามาแนบอกและตะกองกอดเธอเอาไว้อย่างหวงแหนก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราตามเธอไปทันที
บ้านไออุ่น
“ดึกดื่นปานนี้แล้วทำไมยังไม่เข้านอนอีกละแม่เพียง” แม่ครูเพ็ญเอ่ยถามน้องสาวของเธอด้วยความแปลกใจ ที่เห็นเพียงใจกำลังยกโทรศัพท์ต่อสายหาใครสักคนกลางดึก
“พอใจนะสิจ๊ะพี่ ฉันโทรหาหลายรอบไม่รับสายฉันเลย ฉันเป็นห่วงลูกน่ะจ้ะ เลยนอนไม่หลับ”
“พอใจอาจจะหลับไปแล้วก็ได้ รายนั้นน่ะนอนเร็วแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
“แต่ปกติลูกจะโทรมาหาฉันก่อนนี่จ้ะ เห็นโทรมาบอกเมื่อหัวค่ำว่าไปทานข้าวกับหนูญะญ๋า ถึงห้องจะโทรมาอีก นี่ยังไม่โทรเลย” เพียงใจพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลระคนห่วงใยลูกสาว
“หลานอาจจะเหนื่อย ถึงห้องเลยอาจจะหลับไปก็ได้นะแม่เพียง”
“แต่ว่า...”
“เอางี้ เราน่ะไปนอนได้แล้ว ถ้าพรุ่งนี้เรายังโทรหาหลานไม่ติด เราค่อยไปดูที่หอพักดีไหม”
“เอาอย่างงั้นก็ได้จ้ะ” เพียงใจตอบพี่สาวแต่ทว่าในใจก็ยังไม่หายกังวล ก่อนจะเดินตามร่างของพี่สาวเพื่อแยกย้ายกันเข้านอน เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วสำหรับวัยอย่างพวกเธอ
┅✹┅
9.30 น.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“พอใจ!! นี่เธออยู่ข้างในไหม เปิดประตูให้ฉันหน่อย พอใจ!”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แขนเรียวที่พาดอยู่บนร่างกำยำของลีอันโดรขยับเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะลืมตาขึ้นมองรอบกายว่าตอนนี้สายมากแล้วสำหรับเธอ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“พอใจเธออยู่ข้างในไหม เป็นอะไรรึเปล่า พอใจ!”
ญะญ๋ายังคงตะโกนเรียกเพื่อนต่อเนื่องด้วยความเป็นห่วง หลังจากแยกกันที่ห้างสรรพสินค้าเมื่อคืนเธอพยายาติดต่อเพื่อนแต่กลับโทรไม่ติด แถมยังไร้การตอบรับจนเธออดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ พอรุ่งเช้าเธอจึงตัดสินใจมาหาเพื่อนที่หอทันที
“พอใจ!!”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“อะ อื้มม”
พิรตาขานรับในลำคอเบาๆ ราวกับละเมอ ตากลมสวยเปิดปรือขึ้นก่อนจะกระพริบขึ้นลงเพื่อปรับโฟกัส หญิงสาวมองไปที่แขนเรียวของตัวเองกำลังกอดเอวหนาของเขาแถมใบหน้าก็แนบอยู่บนอกแกร่งล่ำสันที่มีไรขนขึ้นบางๆ ก่อนจะอมยิ้มออกมาอย่างสุขใจ
เราฝันรึเปล่านะ แต่ครั้งนี้ฝันดีมากเลยได้กอดคุณลีอันโดรแถมยังได้นอนหนุนที่หน้าอกแกร่งของเขาอีก ^^
“พอใจ!!” ร่างเล็กสะดุ้งพลางดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที ทำเอาชายหนุ่มต้องลืมตาขึ้นมามองอย่างหงุดหงิดที่เธอขยับตัวรบกวนการนอนของเขา
เสียงนั่น... เสียงของญะญ๋านี่นา แล้วทำไมญะญ๋ามาหาเธอแต่เช้าขนาดนี้กันล่ะ แล้วนี่เธอจะทำไงดี คุณลีอันโดรก็นอนอยู่ในห้องนี้อีก แล้วถ้าเพื่อนเธอเข้ามาเห็นเธอจะทำไง จะอธิบายเพื่อนเธอว่าไงดี
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“พอใจ เธออยู่ข้างในมั้ย เป็นอะไรรึเปล่า ได้ยินฉันมั้ย” พิรตาหันซ้ายมองขวาคิดหาทางออกอย่างร้อนรนกระวนกระวายราวกับคนมีความผิด จนชายหนุ่มที่นอนมองอยู่ชักหงุดหงิด
“หูแตกรึไง ไปเปิดประตูสิ รำคาญ” พูดจบเขาก็ปิดเปลือกตาหลับต่อทันที ราวกับไม่ได้สนใจอาการร้อนรนของเธอเลยสักนิด
“พอใจ!! พี่มาก็ดีเลยค่ะ รีบเปิดประตูห้องเพื่อนให้หนูทีค่ะ หนูเคาะเรียกนานแล้ว ไม่มีใครออกมาเปิดเลย หนูกลัวเพื่อนหนูเป็นอันตราย” ญะญ๋าที่ยืนเคาะประตูห้องของเพื่อนอยู่นานนับชั่วโมง เอ่ยพูดกับเจ้าหน้าที่หอของเพื่อนเธอด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“จ้าา ญะญ๋า ฉันอยู่ข้างใน”
แอดดดดด
“พอใจ ฉันเรียกเธอตั้งนานทำไมพึ่งมาเปิดประตูห๊ะ แล้วนั้นปากเธอไปโดนอะไร ทำไมช้ำแบบนั้น”
“คะ คือ”
“ขอบคุณมากนะคะพี่ เพื่อนหนูไม่เป็นไรแล้ว” ญะญ๋าหันไปขอบคุณเจ้าหน้าที่แล้วรีบดึงแขนของเธอเข้ามาในห้องทันที ก่อนจะเบิกตาโตอย่างตกใจเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเสื้อนอนของผู้ชายวางกองอยู่บนพื้น สายตาขี้สงสัยของเธอกวาดมองไปที่เตียงก็เห็นมีร่างของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ท่อนบนเปลือยโชว์หน้าท้องเป็นลอนสวยกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงของเพื่อนเธอ
“คะ คุ คุณลีอันโดร”
ชายหนุ่มหรี่ตามองเมื่อได้ยินคนเอ่ยเรียกชื่อตัวเอง แต่พอเห็นว่าเป็นเพื่อนเธอเขาก็ปิดเปลือกตาหลับต่อทันที ทำราวกับขี้เซานักหนาทั้งที่ความจริงเขาตื่นก่อนเธอตั้งนานแล้ว เพื่อนเธอเคาะประตูเขาก็ได้ยินตั้งแต่แรก แต่เขาแค่อยากจะแกล้งเธอ และอยากรู้ว่าเธอจะทำยังไงที่เพื่อนเธอจับได้ว่าเขาอยู่ที่นี่กับเธอทั้งคืน
“เอ่อคือ เดี๋ยวฉันค่อยอธิบายให้เธอฟังนะญะญ๋า คะ คือมันไม่ใช่อย่างที่เธอเห็นหรอก”
“คือฉันโทรหาเธอไม่ติดน่ะ เป็นห่วงก็เลยมาดู ไม่คิดว่าาา.. เอ่อ”
“คือมือถือฉันแบตหมดน่ะ เกิดเรื่องนิดหน่อย เดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้เธอฟังนะ”
“งั้นฉันลงไปรอข้างล่างนะ” ญะญ๋าพูดด้วยท่าทีที่ยังไม่หายช็อค ก่อนจะรีบหันหลังเดินออกไปจากห้องทันที หญิงสาวจึงรีบเดินไปที่มือถือของเธอที่อยู่ในกระเป๋าเพื่อเปิดเครื่องแล้วเสียบแบตชาร์จ
มีสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับจากแม่จ๋า 18 สาย
พิรตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากมารดาเป็นสิบๆ สาย เธอลืมโทรหาแม่! ลีอันโดรนอนมองคนตัวเล็กมีอาการร้อนรนด้วยความขบขัน ส่วนหญิงสาวนั้นก็รีบต่อสายหามารดาของเธอทันที ด้วยกลัวว่าแม่จะเป็นห่วง
“ฮัลโหลพอใจลูก แม่โทรไปตั้งหลายสายทำไมหนูไม่รับสายแม่ เป็นอะไรรึเปล่าแล้วอยู่ที่หอรึเปล่าลูก” คำถามถูกรัวใส่เธอเป็นชุดด้วยความเป็นห่วง จนทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาที่ไม่ได้โทรหามารดาตั้งแต่กลับมาถึงห้อง
“คะ คือหนูเผลอหลับไปน่ะค่ะแม่ ขอโทษนะคะที่หนูลืมโทรบอกแม่ ทำให้แม่เป็นห่วงมากขนาดนี้”
“นี่แม่กับป้าใกล้ถึงหอพักของหนูแล้วนะลูก แม่เป็นห่วงมากน่ะเลยรีบมาหาหนู”
“อะ อะไรนะคะแม่”
“แม่กำลังไปหาหนูที่หอจ้ะลูก”
o_o
