บทที่ 40 ซาดีนส์ - 39

“ฝันไปเหอะ!” หลังจบคำพูดนั้น ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่ดังเล็ดลอดเข้ามาเพียงแผ่วเบา

“พูดให้ดีใจสักนิดก็ไม่มี”

“นายว่าอะไรนะ”

“เปล่า” อะไรของหมอนั่น พูดเสร็จก็รีบเดินหันหลังกลับไปนอนบนโซฟาที่อยู่กลางห้องทันที ฉันว่าเมื่อกี้ไม่ได้หูฟาดนะ ฉันได้ยินเหมือนเขาบ่นอะไรสักอย่างจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ