บทที่ 15 กับดักของบอส
“นะมนต์นะ... พี่สัญญาจะนอนเฉยๆ จะไม่ทำอะไรมนต์เลย พี่สัญญา!” พีรวิทย์ยื่นหน้ามาอ้อนเป็นเด็กๆ มนต์นภาถอนใจเฮือกใหญ่ ในใจแอบคิดว่าถ้าอติรุทบุกมาจริงๆ การมีพี่พีร์อยู่เป็นโล่ก็คงจะดีเหมือนกัน
“แล้วพี่มีชุดเปลี่ยนเหรอคะ?”
“มีสิจ๊ะ! อยู่ในรถ เดี๋ยวพี่มา!” เขาหยิบคีย์การ์ดแล้ววิ่งหายไปเพียงห้านาที ก่อนจะกลับมาพร้อมกับ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่
“เฮ้ย! นี่พี่กะจะย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวรเลยเหรอ ทำไมขนมาขนาดนี้!”
“มนต์เข้าใจถูกแล้ว พี่ตั้งใจย้ายมาอยู่กับมนต์” เขาตอบหน้าตาย
“จอมขี้ตู่! มนต์ยังไม่ได้ตกลงให้พี่มาอยู่ที่นี่สักหน่อย!”
“งั้นจะให้พี่ไปบอกน้าเพ็ญตอนนี้เลยไหมเรื่องของเรา?” เขามัดมือชกจนเธอได้แต่ฟัดเหวี่ยง
“มนต์ง่วงแล้ว พี่นอนที่โซฟานะ”
“พี่ต้องนอนบนเตียงเดียวกับมนต์เท่านั้น”
หลังจากที่เสียงสายน้ำในห้องน้ำเงียบลง พีรวิทย์ก็เดินก้าวออกมาในชุดนอนผ้าแพรเนื้อละเอียดสีเข้มที่ขับผิวขาวจัดของเขาให้ดูโดดเด่น หยดน้ำยังคงเกาะพราวตามไรผมและซึมผ่านเนื้อผ้าจนเห็นแผงอกรำไร มนต์นภาที่นั่งรออยู่เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความดื้อรั้นแกมเป็นห่วง
“ผมเปียกแบบนั้นห้ามนอนนะคะ เดี๋ยวที่นอนมนต์จะเปียก... มานี่เลยค่ะ!”
มือเรียวเล็กจูงมือหนาให้มานั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาจัดการให้ด้วยท่าทางที่ดูคล่องแคล่ว สายลมร้อนอ่อนๆ พัดพาเอากลิ่นหอมของแชมพูให้กระจายฟุ้ง สัมผัสจากปลายนิ้วเล็กๆ ที่คอยนวดคลึงและสางเส้นผมอย่างเบามือ ทำให้หัวใจที่เคยกร้านโลกของเพลย์บอยตัวพ่อกลับรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและอ่อนโยนเกินกว่าความใคร่ชั่วข้ามคืนที่เขาเคยพานพบมาทั้งชีวิต
“พี่ชอบให้มนต์ดูแลพี่แบบนี้จังเลย... เหมือนเราเป็นสามีภรรยากันจริงๆ เลยนะ” เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางสบตาเธอผ่านเงากระจกด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
“มนต์แค่กลัวที่นอนเปียกต่างหากล่ะคะ ไม่ได้คิดจะดูแลอะไรทั้งนั้นแหละ!” เธอสวนกลับแก้เขินพลางรีบวางไดร์เป่าผมแล้วเดินหนีไปที่เตียงทันที
ทว่ายังไม่ทันที่แผ่นหลังจะสัมผัสที่นอน ความร้อนผ่าวจากอ้อมกอดหนาก็สวมทับมาจากทางด้านหลัง พีรวิทย์สอดวงแขนแกร่งรัดเอวบางเอาไว้แน่น พลางซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นจนมนต์นภาขนลุกซู่
“พี่พีร์!... หยุดรุ่มร่ามได้แล้วค่ะ แล้วก็ห้ามให้ใครรู้เรื่องที่พี่มาอยู่นี่เด็ดขาด รับปากมนต์ก่อน” เธอกระซิบเสียงแผ่ว พยายามข่มอารมณ์ที่กำลังเตลิด
“พี่สัญญาครับ... มนต์ตกลงคบกับพี่จริงๆ แล้วใช่ไหม?” น้ำเสียงของเขาดูตื่นเต้นและคาดหวังจนคนฟังใจอ่อนยวบ
“พี่เลิกเจ้าชู้ให้ได้ก่อนเถอะค่ะ” มนต์นภาดักคอพลางถอนหายใจ
พีรวิทย์ชะงักไปเล็กน้อย คำพูดของเธอเหมือนเข็มที่แทงใจดำ เพราะเขารู้ดีว่ายังมีพันธะกับสาว ๆ อีกหลายคน แต่ในนาทีนี้ ความนุ่มนวลของร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดมันสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ชายหนุ่มก้มลงกดจมูกโด่งลงบนพวงแก้มใสฟอดใหญ่
“ฝันดีครับ... ที่รัก”
เขาพลิกกายเธอให้หันมาเผชิญหน้าก่อนจะดึงเข้ามากอดแนบอก กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาทำให้มนต์นภาถึงกับเคลิ้มไป เธอต่อว่าความใจง่ายของตัวเองในใจ แต่แขนเรียวกลับไม่ยอมผลักไส กลับกันเธอกลับซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างนั้นอย่างโหยหา ยอมปล่อยให้คนเจ้าเล่ห์คนนี้ขังเธอไว้ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนั้น
เช้าที่ควรจะสดใสกลับเริ่มต้นด้วยการโต้เถียงขนาดย่อม เมื่อพีรวิทย์ประกาศกร้าวไม่ยอมให้มนต์นภาขับรถไปทำงานเอง ชายหนุ่มยกแม่น้ำทั้งห้ามาอ้าง ทั้งเรื่องช่วยลดโลกร้อน ประหยัดน้ำมัน ไปจนถึงการ ประหยัดเวลาเพื่อที่เขาจะได้อยู่ใกล้ชิดเธอ จนสุดท้ายเลขาสาวฝึกงานก็ต้องยอมจำนนก้าวขึ้นรถสปอร์ตของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้
“มนต์จ๊ะ... เดี๋ยวพี่ว่าเราแวะทานข้าวก่อน แล้วค่อยเข้าบริษัทนะ” พีรวิทย์เอ่ยน้ำเสียงละมุนพลางหันมายิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี
“ก็ได้ค่ะ” เธอตอบรับสั้นๆ พยายามไม่สบตาคมที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย
ในระหว่างที่กำลังรับประทานอาหารเช้าในร้าน มนต์นภารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นเมนไม่สบายตัวจึงขอไปเข้าห้องน้ำ หลังออกจากห้องน้ำเธอก็เจอกับใครบางคนที่ยืนรออยู่ มนต์นภาไม่สนและเดินผ่านหน้าของเขาไปอย่างไม่ใยดี
“มนต์! เดี๋ยวก่อน!” เสียงทุ้มที่คุ้นหูแต่กลับชวนให้รู้สึกอึดอัดดังขึ้นก่อนจะคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ จนมนต์นภาต้องหยุดชะงัก
“พี่รุท...ปล่อยมนต์นะ” เธอบอกเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตระหนก
“ไม่คิดจะทักทายกันบ้างเลยรึไง” แรงบีบที่ข้อมือทำให้เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
“ปล่อยนะ!” มนต์นภาเสียงแข็ง พยายามสะบัดมือออกแต่กลับถูกอีกฝ่ายกระชากให้เดินตามไปอย่างป่าเถื่อน “พี่รุทปล่อยมนต์เดี๋ยวนี้... มนต์เจ็บ!”
“มนต์... ไปคุยกับพี่ที่รถเดี๋ยวนี้ อย่าให้พี่ต้องใช้กำลัง” อติรุทคำรามลั่น แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเอาแต่ใจ เขาออกแรงลากร่างบางที่พยายามขัดขืนไปทางลานจอดรถ
เวลาผ่านไปนานเกินควรจนพีรวิทย์เริ่มเป็นห่วง เขาตัดสินใจลุกขึ้นไปตาม จนได้เห็นสิ่งที่ทำให้ใจของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข
“มนต์ไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ทั้งนั้น! เรื่องของเรามันจบไปแล้ว”
“จบได้ยังไง พี่ไม่ยอม มนต์จะมาเลิกกับพี่ด้วยเหตุผลแบบนั้นไม่ได้”
“ผู้หญิงของพี่มาตบหน้ามนต์ถึงมหาลัย แค่นั้นมันก็เพียงพออีกเหรอคะ”
“แต่พี่รักมนต์นะ! พี่เลิกกับขวัญเค้าไปแล้ว พี่ต้องการมนต์คนเดียว”
“ปล่อย!! มนต์ไม่เชื่ออะไรพี่อีกแล้ว ปล่อยซิ!” มนต์นภาตวาดกลับ น้ำตาเริ่มคลอเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น ที่ตอกย้ำว่าเขาหักหลังเธออย่างเลือดเย็น
“พี่รุท!!! ปล่อยมนต์เดี๋ยวนี้!!!”
