บทที่ 24 หวั่นไหว

 พีรวิทย์พ่นลมหายใจยาวด้วยความระอา สายตาคมมองตามร่างของเลขาสาวที่เพิ่งเดินออกไป ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับมารดาที่ยังคงยืนกรานในความคิดของตนเอง

“แล้วแม่บอกแกเอาไว้ตรงนี้เลยนะ... ว่าห้ามล่วงเกินหนูมนต์เด็ดขาด!”

“แม่ก็รู้ว่าผมมันไว้ใจไม่ได้” พีรวิทย์ยันกายลุกขึ้น ยืนเต็มความสูงพลางติดกระดุมสูทด้วยท่าทา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ