บทที่ 72 รอยแผลที่ซ่อนเอาไว้

“อร่อยค่ะ” ใยไหมตอบพร้อมรอยยิ้ม

“อร่อยก็กินเยอะๆ นะ จะได้มีแรง”

“แต่หนูอิ่มแล้ว”

ทานมื้อเช้าเสร็จ ใยไหมก็นั่งรอเพื่อนอยู่ที่ล็อบบี้ เพราะเธอไม่มีคีย์การ์ดที่จะเข้าห้อง รอจนสายแต่เด็กสาวก็ยังไม่เจอเพื่อนกลับมาที่โรงแรมเลยสักคน สุทธิรักษ์พยายามปลอบโยนก่อนจะพาเธอออกมาเดินเล่นที่ชายหาด เพื่อให้ใยไหมพยาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ