บทที่ 16 Chapter 16
09.40 น.
ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง!!!
โอ๊ยยยยย ใครมันทักแชทรัวอะไรขนาดนี้ ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบากก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูนาฬิกา เช้าขนาดนี้เนี่ยนะ ฮืออออ วันนี้ฉันมีเรียนบ่ายนะขอนอนยาว ๆ พักบ้างไม่ได้รึไง ทำไมจะต้องมีเรื่องให้คุยตอนวันที่ไม่มีเรียนด้วย จะบ้าตาย ...
The angel (3)
Susysusy : กรี๊ดดดดด อิชะนีอะไรยังไงเล่ามาเดี๋ยวนี้
Pinkkk : โวยวายไรแต่เช้าซูซี่
Susysusy : นี่แกไม่เห็นหรอนังชี ในไอจีพี่คิงอ่ะ
Pinkkk : อะไรหรอ ยังไม่ได้เล่นเลย
ฉันเปิดไลน์มาก็เพราะยัยสองตัวนี่แหละ อะไรกันแต่เช้าเลยฉันหรี่ตาอ่านแชทด้วยความยากลำบากเพราะพึ่งตื่นตายังรับแสงได้ไม่เยอะเท่าไหร่ บวกกับสายตาที่ไม่ค่อยจะดี
S : อะไรแกนังตุ๊ด พวกแกกำลังรบกวนการนอนของช้านนนน!!
ทันทีที่ย้อนแชทได้นครบฉันก็พิมกลับไปด้วยความยากลำบากความง่วงมีพลังทำลายล้างสูงมาก
Susysusy : อย่ามาแหลชะนี อุบอิบไรไม่บอกฉัน
S : อะไรของแกเนี่ย ฉันงง?
ยิ่งคุยยิ่งสับสน ตอนเช้าแรมประมวลผมของฉันต่ำมากจริง ๆ นะ ใครอย่ามาพูดอะไรตอนเช้า ๆ กับฉันเลยไม่มีวันจะคุยกันรู้เรื่องหรอก
Susysusy : นี่แกยังไม่เห็นใช่มั้ย ในไอจีไปดูเลยยยย
ไอจี ไอจีมีอะไรอ่ะ จริง ๆ ฉันเห็นแจ้งเตือนเยอะแยะไปหมดในไอจี แต่ยังไม่ได้ไล่ดูเลย เมื่อคืนมาถึงก็สลบเลย ง่วงมากกกกกก และตอนนี้ฉันกำลังเปิดแอพพลิเคชั่นที่มีแจ้งเตือนเกือบร้อยข้อความ ช็อค ...
k.king tagged you in post
พี่คิง!!!??????
ฉันกดเปิดดูรูปที่ถูกแท๊กมาด้วยหัวใจที่สั่นระรัว ตาที่ตื่นไม่เต็มที่ตอนนี้สว่างจ้าในทันทีทันใด
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย พี่คิงแอบถ่ายฉันตอนไหน??? แล้วจะทำให้ฉันชอบเขาไปถึงไหนกันจะบ้าตายแค่นี้ก็ชอบจะแย่อยู่แล้ว จะให้หลงหัวปรักหัวปรำเลยกันหรอ ...
ระหว่างที่กำลังเลื่อนหน้าจออ่านคอมเม้นในอินสตราแกรมของพี่เขา แจ้งเตือนแชทกลุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้งนึง ... เป็นการเร่งให้ฉันตอบคำถามที่ทุกคนสงสัยฉันเลยตัดสินใจสลับแอพลิเคชั่นทันที
The angel (3)
S : เห็นแล้ว
Susysusy : กรี๊ดดดด เหลามาค่ะ
หลังอ่านข้อความของสุรศักดิ์จบ ฉันก็พิมพ์เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนทั้งสองอ่านยาวเหยียด ตั้งแต่ตอนพี่เขาไลน์มาหาจนถึงตอนที่เขาขอคบเป็นแฟน แล้วลากไปกินข้าวนั้นแหละ แล้วนังตุ๊กมันก็บ่นฉันยกใหญ่ว่าปิดบัง ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ เอ้าก็เมื่อคืนง่วงมากนี่ยังไม่ทันจะได้เถียงอะไรมันกลับแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
King.k
King.k : ตื่นยัง?
พี่คิงไลน์มา งื้ออออ เขินนนนนน นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาทักมาหาฉันก่อนถือว่าเป็นโมเม้นท์ที่ยิ่งใหญ่มากนะคะสำหรับคนที่แอบชอบเขามาตลอดแบบฉัน
S : ตื่นแล้ววววว
ฉันพิมพ์ตบกลับไปด้วยพลังงานที่สดใสรอบตัวเต็มที่ ถึงแม้ตัวฉันจะอยู่ในชุดนอนเน่า ๆ ก็ตาม
King.k : มีเรียนกี่โมงวันนี้
S : บ่ายค่ะ เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อน
King.k : เค มาหาด้วยไวไว
ฉันอ่านแล้วแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปมาหาด้วยคือประโยคแบบไหนกันนะ แต่ช่างมันไปก่อนอาบน้ำก่อนแล้วกัน มันแต่เม้าท์กับเพื่อนจนหมดเวลานอนแล้ว รู้ตัวอีกทีก็เกือบสิบเอ็ดโมงเข้าไปแล้ว
K University
คณะอักษรศาสตร์ 12.20 น.
ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่คณะแล้วส่วนเพื่อนทั้งสองคนก็น่าจะมาถึงแล้วเหมือนกันมั้ง เหมือนว่าพิงค์จะมีเคลียร์งานคณะตั้งแต่เช้าแล้วมั้ง ยัยพิงค์ไม่ค่อยว่างหรอก งานมันรัดตัว ส่วนนังตุ๊ดอ่ะหรอ ลอยไปลอยมาค่ะไม่ได้มีหน้าที่อะไรชัดเจน แต่ว่านะมันขยันหาหน้าที่ให้เพื่อนทุกคนไม่หยุดเลยแต่ตัวเองไม่มีหน้าที่ให้ต้องทำ เจริญ ๆ นะสุรศักดิ์
“ทางนี้ชะนี”
ตายยากเนาะ ในขณะที่ฉํนกำลังหันซ้ายหันวาเพื่อหาว่าเพื่อนตัวเองอยู่ตรงไหนเสียงเรียก็ดังแทบจะทันที ฉันกำลังเดินไปที่โต๊ะที่พวกมันนั่งอยู่ แต่ทำไมคนถึงมองฉันกันล่ะ หน้าฉันมีไรติดรึเปล่าฉันทำหน้าเหลอหลาทันทีเมื่อตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน
“ไงยะ ชะนีมีผัว”
เสียงทักทายของสุรศักดิ์ทำเอาฉันนิ่วหน้าทันทีที่ได้ยิน
“ผัวไร แค่แฟนหรอก”
พูดแล้วก็เขินนนน ตอนนี้ฉันไม่โสดแล้วจ้าาาา แต่จะว่าไปก็ไม่มีเวลาให้ดื่มด่ำกับความสัมพันธ์เลยเนาะ แบบว่าจะว่าข้ามขั้นก็ไม่เชิ่งแต่มันน่าจะไวเกินไปไม่ทันได้ตั้งตัวสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ติดหรอก ฉันชอบเขาการที่เขามาขอเป็นแฟนก่อนถือว่าเป็นผลดีสำหรับฉันมากนะ
“เอ่อ แกทำไมคนมองฉันอ่ะ หน้าฉันมีอะไรติดป่ะ”
ฉันพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาเปิดกล้องหน้าเพื่อส่องหน้าตัวเองดูว่ามีอะไรติดอยู่รึเปล่า แต่ก็ไม่มีนี่แล้วมองไรกันวะ
“โอ๊ยยย ยัยชี แกดูความซื่อของเพื่อนแกซิ”
สุรศักดิ์มันหันไปพูดกับพิงค์ทำเอาพิงค์ถึงกับหลุดขำออกมาทันที
“แกไม่รู้จริง ๆ หรอเอส”
พิงค์หันมาถามฉัน รู้อะไรวะ ฉันขมวดคิ้วหมุนทันทีอย่างไม่เข้าใจ
“หึ ไม่อ่ะ”
ฉันยังคงปฏิเสธและมองไปรอบ ๆ ตัวอย่างสับสน
“โอ๊ยยย นังโง่ หน้าแกมีคำว่าแฟนบอสวิศวะฯติดอยู่ค่ะ!! ก็พี่คิงลงรูปแกกลางไอจีขนาดนั้น คนไม่มองก็แปลกแล้ว ระวังเถอะพวกชะนีทั้งหลายจะมารุมตบแก”
ฉันอ้าปากค้างไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดจากสุรศักดิ์ กี้ดดดด ลืมคิดถึงเรื่องสาว ๆ ของพี่เขาไปเลยฉันจะโดนรุมทึ้งมั้ยก่อน
“เพ้อเจ้อนังตุ๊ด”
ฉันสวนกลับอย่างไม่ยอมรับกับเหตุที่มันจะตามมา
เสียงเพลงรอสายโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ตายห่าลืมปิดเสียงดีนะยังไม่ทันได้เข้าเรียน ใครโทรมาตอนนี้แถมยังเป็นเบอร์แปลกด้วย
“เอ้ารับสิ มึงจะปล่อยให้มันแหกปากดังไปถึงไหน”
สุรศักดิ์มันด่าฉันทันทีเมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมกดรับสายสักที
“เออๆ”
ฉันตอบรับก่อนจะกดรับสายทันที
ติ๊ด!!
“ค่า สวัสดีค่ะ”
ฉันกรอกเสียงลงไปตามสาย ก่อนที่จะได้ยินเสียงแข็งกระด้างตอบกลับมา คุ้นมาก
“อยู่ไหน!”
หือ!?? เสียงคุ้น ๆ ฉันเลิ่กคิ้วขึ้นทีเมื่อได้ยินปลายสายตอบกลับมาแบบนั้น
“คะ??”
ฉันยังตอบปลายสายกลับไปแบบคนไม่รู้เรื่องรู้ราว
“ถามว่าอยู่ไหน”
ปลายสายยังคงถามกลับมาซ้ำ ๆ อีกครั้งด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
“นั่นใครคะ”
แต่ฉันก็ยังคงไม่ได้ตอบปลายตากลับไป แต่กลับย้อนถามไปอีกครั้งอย่างไม่ยอมเพราะรู้สึกคุ้นกับเสียงแต่ยังนึกไม่ออก หรือคาดไม่ถึงก็ไม่รู้ว่าจะเป็นคนนี้โทรมา
“ถามว่าอยู่ไหนวะ!!”
โอ๊ยจะตะโกนทำไมเนี่ย หูจะแตกฉันสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อได้ยินเสียงที่ดังลั่นออกมาจากโทรศัพท์เพราะปลายสายตะคอกกลับมาอย่างคนโมโห
“ยะ ... อยู่คณะค่ะ แล้วนั่นใคร”
“...”
เอ้าเงียบอีก คำตอบที่ได้มีพียงความเงียบกลับมา ส่วนฉันก็ได้แต่รอให้ปลายสายพูดต่อ
“ยักเบื๊อกเอ้ย!!! จำแฟนตัวเองไม่ได้หรอวะ!!”
พี่คิง!!!! ฉันอ้าปากค้างทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นจากปลายสาย
“กะ ก็หนูไม่รู้นี่ไม่มีเบอร์พี่ แล้วพี่เอาเบอร์หนูมาจากไหน”
ฉันยังคงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะรอบนี้คือความผิดของฉันเองที่จำเสียงพี่เขาไม่ได้
“แล้วบอกให้มาหาทำไมไม่มาวะ อยากตายไง๊!!”
เฮือกกกกก!!! ฉันลืมไปเลยฉันทำตาโตทันทีเมื่อนึกได้ว่าตัวเองลืมอะไรไป จนยัยสุรศักดิ์มันสะกิดแล้วทำปากขมุบขมิบว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่ได้ส่งเสียงออกมา
“แงงงง หนูลืม หลังเลิกเรียนได้มั้ยคะ เดี๋ยวหนูต้องขึ้นเรียนแล้วค่ะ”
ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหงอย ๆ อย่างคนรู้สึกผิด
“...”
กริบบบ โกรธหรอ??? ฮืออออ ก็ฉันลืมอ่ะความเงียบของพี่เขาทำเอาฉันรู้สึกผิดเป็นเท่าตัว
“พี่คิง ฮัลโหลได้ยินหนูมั้ยคะ”
ติ๊ด!!!
เอ้าตัดสายเฉยเลย สัญญาณูกตัดไปทันทีฉันได้แต่มองจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้มันดับไปแล้วอย่างรู้สึกผิด เห้อออออ โกรธแน่ ๆ ค่อยง้อก็ได้ ตอนนี้ฉันต้องขึ้นเรียนก่อนแล้ว
