บทที่ 7 Chapter 7
S PART
ตอนนี้ฉันกลับมาถึงที่คอนโดของตัวเองแล้วหลังจากแยกกับเพื่อน ๆ เหนื่อยเป็นบ้าเลยวันนี้ แล้วตอนนี้ฉันเองก็กำลังนอนคิดเรื่องพี่คิงอยู่ ฉันตามส่องพี่เขามาตั้งนานแต่ก็ไม่เคยกดติดตามหรือกดแอดเพื่อนพี่เขาไปเลย เพราะแอคเคาท์โซเชียลมีเดียของพี่เขาเปิดเป็นสาธารณะ แต่ว่าถ้าเราอยากได้ก็ต้องเดินหน้าใช่มั้ย ใช่!! ถ้าฉันยังแค่ตามส่องเฉย ๆ อยู่แบบนี้ฉันก็ไม่มีวันได้เขามาครอบครองหรอก
ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟนมาก่อนแต่ฉันก็พอจะรู้หรอกน่า ว่าการจะจีบใครสักคนมันควรจะต้องทำยังไง อยู่ที่ความใจกล้าหน้าด้านล้วน ๆ เลยค่ะ เอาวะ ด้านได้อายก็อด!!! ถ้าเราชอบใครเราก็ควรเอาตัวไปอยู่ในจุดที่เขาสามารถมองเห็นเราได้ง่าย ๆ สิ ถ้าไม่พาตัวเองไปอยู่ในจุดที่เขามองเห็นมันก็ไม่มีวันที่เขาจะมองเห็นเราได้หรอกนะ
KING PART
ผับ z 21.40 น.
ตอนนี้ผมอยู่ร้านของไอ้แซมก็เหมือนเดิม ๆ มาเพื่อสนองความต้องการของไอ้วินและไอ้ไทเกอร์มัน ส่วนผมมันก็มีบ้างแต่ไม่มั่วเท่าไอ้สองตัวนั่นหรอก ขี้เกียจมีปัญหาตามมาผู้หญิงน่ารำคาญเกินไปบางคนนะ
“เบาหน่อยไอ้เกอร์ เดี๋ยวติดโรคตายหรอกมึง”
ไอ้แซมมันคงทนอุจาดตาไม่ไหวเมื่อเห็นว่าไอ้ไทเกอร์มันแทบจะเอากับผู้หญิงที่แม่งหิ้วมาจากแถวนี้อยู่แล้ว ถ้าจะขนาดนี้แม่งไม่ไปเปิดห้องให้จบ ๆ วะ ไอ้ห่านี่
“นี่มึงแช่งกูรึเปล่าวะ?”
มันเงยหน้าที่ซุกอยู่ตรงหน้าอกขนาดมหึมาที่มันซุกอยู่เพื่อถามไอ้แซมออกไปอย่างเอาเรื่อง
“เออ ไอ้สัสหยุดนัวสาวละสนใจพวกกูก่อน”
ไอ้แซมตอบกลับไปอย่างเอาเรื่องเช่นเดียวกัน และท่าทางจริงจังของมันก็ทำให้ไอ้ไทเกอร์ต้องหยุดความเงี่ยนของมันลงด้วยเช่นกัน เพราะไม่งั้นมันอาจจะไม่มีโอกาสได้ระบายความใครอีกเลยก็เป็นได้
“เออ ๆ มีไรก็ว่ามาครับคุณเพื่อนแซม”
คำถามของไอ้ไทเกอร์เรียกความสนใจจากผมและไอ้วินด้วยเหมือนกัน ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตากับไอ้แซมอย่างตั้งคำถามกับสิ่งที่มันกำลังทำอยู่ตอนนี้
“น้องเอสชอบมึงหรอไอ้คิง”
หือ? สรุปเรื่องที่แม่งจะคุยคือเรื่องของผมหรอ ผมเลิ่กคิ้วใส่มันอย่างไม่เข้าใจทันที
“กูว่าใช่” “กูด้วย”
ไอ้เกอร์กับไอ้วินตอบไอ้แซมพร้อมกับหันมาจ้องผมมองทำห่าไร กูจะรู้มั้ยยัยเด็กนั่นจะชอบไม่ชอบกู ผมได้แต่คิดแบบนั้นในใจพร้อมกับเอนตัวไปพิงโซฟาขนาดใหญ่ที่กำลังนั่งอยู่อย่างไม่ยีระ
“แล้วมึงอ่ะไอ้คิง สนใจป่ะ”
แต่ดูเหมือนว่าความสนใจที่มีต่อเรื่องนี้ของไอ้แซมจะยังคงอยู่
“...”
แต่ก็เหมือนเดิมผมไม่ได้ตอบไรพวกมัน แต่นั่งกระดกเหล้าเงียบ ๆ ต่อไปอีกเหมือนเดิม
“มึงคาดหวังคำตอบไรจากมันวะไอ้สัส กว่าจะพูดได้แต่ละคำ กลัวดอกพิกุลจะร่วงออกจากปากมั้งไอ้เวน”
ไอ้วินมันพูดกับไอ้แซม ไม่วายหันมากัดผม ไม่ใช่ว่าผมไม่พูดนะแต่บางทีขี้เกียจพูด แค่ไอ้ไทเกอร์กับไอ้วินพูดกันสองคนก็ปวดหัวจะแย่อยู่ละ นั่งฟังเฉย ๆ ดีกว่า ว่ามั้ยล่ะ
“กูก็ไม่อะไรหรอก แค่อยากบอกไว้ว่าน้องเขาชอบมึง”
กึก! เสียงแก้วเหล้ากระทบกับโต๊ะกระจกกลางที่ตั้งอยู่ด้านข้างตัวทันที พร้อมกับผมที่ชะงักไปนิดหน่อยกับคำพูดของไอ้แซม แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้นก่อนที่ผมจะหันไปมองทางกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นด้านล่างที่มีผู้คนกำลังโยกย้ายไปตามเสียงเพลงที่ดีเจเปิด พร้อมกับคำถามมากมายที่เกิดขึ้นภายในใจแต่กูไม่อยากจะเอ่ยถามออกไป
“มึงรู้ได้ไงไอ้แซม”
ไอ้วินมันถามคำถามที่ผมอยากรู้แทนผมแล้ว มึงทำดีมากนะรอบนี้แต่กูก็ไม่ได้อยากได้คำตอบในตอนนี้เหมือนกันครับไอ้เหี้ย
“กูใคร กูแซมครับ”
ไอ้แซมตอบกลับมาพร้อมกับยักไหล่อย่างคนมั่นอกมั่นใจในตัวเอง
“ถุ่ย! ไอ้สัส สรุปมึงรู้ได้ไงเอาดี ๆ”
เยี่ยมมากไอ้ไทเกอร์ มึงสู้ชีวิตมากในการเสือกเรื่องของกู ความเสือกของมึงมีประโยชน์แค่ตอนกูอยากรู้แต่ไม่อยากถามแค่นั้นจริง ๆ
“ถามน้องกูมาไง กูเห็นน้องเอสแม่งมองไอ้คิงขนาดนั้น”
คำตอบของไอ้แซมทำให้ผมนึกไปถึงวันที่เจออีกฝ่ายที่ร้านของมันพร้อมกับลูกพี่ลูกน้องของมันเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน
“ขี้เสือกเหมือนกันนะมึง”
ไอ้ไทเกอร์มันด่าไอ้แซมออกไปแบบนั้น แล้วพวกมันก็นั่งกัดกันเหมือนเด็กพวกเหี้ยนี่ไร้สาระชิพหาย
ผมเลือกที่จะไม่สนใจพวกมันแล้วนั่งดื่มไปเงียบ ๆ พร้อมกับสายตาที่มองออกไปนอกบานกระจกใสเพื่อมองผู้คนที่อยู่ท่ามกลางแสงสีและเสียงดนตรี ท่าทีของบางคนบ่งบอกว่ากำลังเมาได้ทีเลย
“กูกลับละ”
ผมดื่มต่อจนหมดแก้วอีกพักนึงก็ตัดสินใจบอกพวกมันว่าจะกลับก่อน ผมบอกพวกมันไปแค่นั้นแล้วลุกเดินออกมาเลย แต่ก็ยังคงได้ยินเสียงพวกมันโวยวายตามมา ขี้เกียจฟัง กลับไปนอนดีกว่า
ติ๊ง!!
ผมเดินมาถึงลานจอดรถที่รถผมจอดอยู่บริเวณหน้าร้านของไอ้แซมเพื่อที่จะขับรถกลับคอนโด แต่ยังไม่ทันจะได้ไปไหนก็ดันมีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เครื่องหรูสีดำสนิทของผมซะก่อน ใครวะ? ผมคิดได้แบบนั้นก็ล้วงไปหยิบโทรศัพท์เจ้าปัญหาจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู ปลดล็อคหน้าจอแจ้งเตือนไอจีของผมมันก็เด้งขึ้นมาทันที
s.sarunn start following you
แจ้งเตือนที่โชว์หน้าจอทำเอาผมกระตุกยิ้มมุมปากทันที หึ! ผมจ้องหน้าจอที่แสดงแจ้งเตือนนั้นอยู่สักพักใหญ่ ๆ ก่อนที่ผมจะ ...
