บทที่ 16 เพลิงคลั่งรัก : 15
"ถ้ายังอยากได้อาวุธพวกนั้นก็ส่งรายการนั้นให้เทชิจัดการ ห้องพักเธอที่โรงแรมฉันให้คนจัดการให้แล้ว"
"โรงแรม?"
ครั้งนี้ผมเห็นเธอขมวดคิ้วมุ่นกับสิ่งที่ได้ยิน
"ทำไมเคโกะค้างที่นี่เหมือนทุกทีไม่ได้"
ปวดหัวฉิบ!
อดีตก็คืออดีต ทำไมเธอต้องคิดว่าที่ผ่านมาผมจริงจังกับเธอด้วยวะ!
"จัดการที่เหลือด้วย"
ผมสั่งเทชิโดยที่ไม่สนใจผู้หญิงที่ยืนตัวสั่นเพราะไม่ได้ดั่งใจ
เดินตรงมาที่ประตูหมายจะออกไปข้างนอกเพื่อดูอีกคนว่าไอ้เทพไม่ได้ทำงานพลาด
กึก...
สองขาหยุดชะงักกึกทันทีที่มีคนมาขวางหน้าประตูไว้
"กล้าดีนี่" ผมมองหน้าคนที่กล้าขวางทางแม้กระทั่งเจ้าของบ้านอย่างผมทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นแค่สมุนตัวเล็ก ๆ ของผู้มาเยือน
"ไม่ต้อง!"
ผมเห็นทางหางตาว่าเทชิเตรียมจะเดินมาจัดการคนที่ขวางหน้าผมเอาไว้จึงสั่งห้าม
"มีอะไรว่ามา"
ผมไม่อยากให้เกิดเสียงอึกทึกครึกโครมจนใครบางคนสงสัยเลยเก็บอารมณ์ร้อนไว้ให้ได้มากที่สุด
"คุณเพลิงกัลป์ควรขอโทษนายหญิงก่อน"
ขอโทษ?
เมื่อกี้ผมทำอะไรผิดกับเจ้านายมัน ถึงกล้าขวางทางผมและออกคำสั่งแบบนี้
มุมปากที่เรียบนิ่งตลอดเวลาของผมค่อย ๆ ยกสูงขึ้นข้างหนึ่ง
มือที่วางบนไหล่มันค่อย ๆ ออกแรงบีบจนอีกคนนิ่วหน้า
"นายคงยังไม่รู้จักมารยาทไทย การพูดขอโทษ นั้นหมายความว่าคน ๆ นั้นต้องทำผิด แต่สำหรับฉัน..."
เพิ่มแรงบีบจนกลายเป็นกดให้ไหล่ข้างนั้นตกลงต่ำกว่าระดับไหล่อีกข้าง
"ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด วันนี้ถือเป็นการสอนมารยาทไทยให้นายครั้งแรก ฉันไม่ถือสาแล้วกัน!"
แรงผลักที่ผมส่งให้ ทำเอาคนที่ยืนขวางหน้าผมทรุดลงกับพื้นในท่าคุกเข่าข้างหนึ่ง
หางตาผมปรายมองไปยังเจ้านายของมันที่มองมาอย่างเคียดแค้น
"ถ้ายังอยากร่วมธุรกิจกันอีก อย่าเอามันมา"
ผมส่งเสียงทุ้มที่แสนจะเย็นยะเยือกออกไปอย่างไม่เอ่ยชื่อ แต่รู้ดีว่าคนอื่นในห้องนี้เข้าใจและจะไม่มีทางเกิดเรื่องนี้ขึ้นเป็นหนที่สองแน่นอน
Special part
จึก!
เล็บยาว ๆ สีแดงสดจิกเข้าผิวเนื้ออ่อนของอุ้งมือสวยอย่างไม่กลัวเจ็บ
เคโกะได้แต่มองแผ่นหลังกว้างที่วันนี้ทำตัวเย็นชาราวกับเธอคือคนแปลกหน้าจนแผ่นหลังนั้นลับสายตาไป
"ผมขอรายการของด้วยครับ"
ฮาเทชิรีบทำตามคำสั่งนาย เดินเข้าไปขอรายการสั่งซื้ออาวุธเถื่อนนั้นทันที
"เจ้านายนายเป็นอะไร"
เธอไร้ซึ่งคนที่จะถามได้แล้วจึงซักไซ้เอาความจากบอดี้การ์ดมือซ้ายของเขาแทน
"อย่างที่คุณเคโกะเห็น"
ถามใครไม่ถาม มาถามคนที่หวงคำพูดยิ่งกว่าชีวิตตัวเองแบบนี้เสียเวลาชะมัด!
"คุณเคโกะจะกลับโรงแรมเลยไหมครับ"
เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว ฮาเทชิจึงถามร่างสวยลูกค้าร่วมธุรกิจของเจ้านายด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"ฉันยังอยากเดินชมบรรยากาศเพนท์เฮาส์หลังนี้"
ฮาเทชิครุ่นคิดครู่หนึ่ง...
เมื่อกี้นายไม่ได้สั่งห้าม งั้นก็หมายความว่าเธอคนนี้สามารถทำตัวตามปกติได้ ยกเว้นห้ามพักที่นี่... สินะ?
"เชิญครับ ยกเว้นชั้นสี่"
แต่ถึงแม้เขาจะเดาเอา ทว่าเพื่อความรอบคอบจึงตักเตือนผู้มาเยือนไว้ก่อน
"ทำไม? ปกติฉันก็พักที่ชั้นนั้นตลอด"
นั่นก็ถูก แต่มันเป็นเวลาหลายเดือนแล้ว แถมยังก่อนที่เจ้านายตนจะพาผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาแทนที่เธอ
"ผมว่าคุณเคโกะคงไม่อยากให้นายเย็นชากว่านี้"
จะเรียกว่าขู่ก็คงใช่
ฮาเทชิมองออกว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาจริงจังกับเจ้านายตนแค่ไหน แต่ถ้านายไม่เอา ต่อให้เธอจะตื๊อให้ตาย คนที่เย็นชาและเลือดเย็นอย่างเจ้านายตนคงไม่ชายตาแหล
"ชิ!"
เคโกะสบถออกมาเบา ๆ อย่างหงุดหงิด
ขาเรียวยาวสวมบู้ทคู่ใจก้าวเดินไปข้างหน้า
"ไม่ต้องตาม!"
เธอหันไปสั่งบอดี้การ์ดที่วันนี้เลือกมาผิดคน กล้าแหย่หนวดเสือทั้ง ๆ ที่อยู่บ้านเขา คนแบบนี้เลี้ยงไว้ช่างเปลือกข้าวสุก กลับญี่ปุ่นคราวนี้ เธอจะบอกให้พ่อจัดการตัดนิ้วก้อยซ้ายทิ้งเพื่อเตือนใจสักหน่อยแล้วละ
เคโกะเดินมายืนอยู่บันไดที่มีทางให้เลือกว่าจะขึ้นชั้นบนหรือลงชั้นล่าง แต่สุดท้ายแม้จะอยากรู้ว่าข้างบนมีอะไรซ่อนไว้เธอก็ต้องเก็บกักความอยากรู้ให้มลายหายไป เลือกเดินลงไปชั้นล่างเผื่อบางทีอาจจะเจอคนที่ทำตัวเย็นชาใส่เธอเมื่อไม่กี่นาทีนั้นก็ได้
"หนูบันทึกเบอร์เฮียเทพแบบนี้นะ"
เสียงสดใสของผู้หญิงดังขึ้นตอนที่เธอกำลังจะเดินไปหลังบ้านที่เป็นสวนหย่อม
ความอยากรู้ปะปนกับความแปลกใจที่บ้านหลังนี้มีเสียงผู้หญิงคนอื่นที่ฟังแล้วอายุน่าจะยังเป็นวัยรุ่นแน่ ๆ
เคโกะเลยรีบเบี่ยงปลายเท้าหันไปตามทิศทางที่หูเธอได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน
ตรงนั้นเป็นข้างบ้านใต้ต้นไม้ใหญ่มีแคร่ไม้และตะกร้าสานที่ทำเป็นเก้าอี้หมุนได้ขนาดใหญ่แขวนอยู่
ที่ตรงนั้นเธอเคยนั่งคลอเคลียกับเจ้าของบ้านมาก่อน แต่บัดนี้ตรงนั้นกลับมีผู้หญิงผมยาวสลวยแถมยังตัวเล็ก ผอมกะร่องกว่าเธอนั่งแทนที่
โชคยังดีที่คนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่เจ้าของหัวใจเธอที่เพิ่งทำเย็นชาใส่กัน ไม่งั้นงานเจรจาธุรกิจวันนี้คงกลายเป็นงานนองเลือดไปแล้ว
1. ชิจิ = [父 「ちち」 คุณพ่อ (ตัวเอง) ]
