บทที่ 14 บท 8.2

หลังจากที่ทั้งคู่ตกลงกันได้แบบนั้น เวลาต่อมาแคลร์จึงต้องรีบเดินไปยังแผนกอาหารสำหรับสัตว์เพื่อไปรับปลาแช่แข็งที่เหล่าวาฬเพชฌฆาตต้องกินในเช้าวันนี้ต่อ

ซึ่งในระหว่างที่แคลร์กำลังเข็นกระบะที่เต็มไปด้วยปลาหลายสิบกิโลไปหาพวกมันที่ถูกย้ายไปอยู่แท็งก์เก่าของฉลามอยู่นั้น ความคิดแปลก ๆ ที่ไม่ควรคิดที่ว่าด้วยเรื่องฤดูผสมพันธุ์ของพวกมันก็ได้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอีกแล้ว

“หยุดคิดสักทีเถอะ!” แคลร์บ่นกับตัวเองอย่างนึกรำคาญ เมื่อตอนนี้เขาค่อนข้างหัวเสียให้กับตัวเองอยู่พอสมควร หลังแคลร์ไม่สามารถจัดการความคิดของตนเองได้

มันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องให้ความสำคัญด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมสมองของเขามันถึงไปให้ความสนใจกับเรื่องนี้นัก

โดยในนาทีเดียวกันแคลร์ก็เข็นกระบะปลามาถึงแท็งก์ที่เจ้ามาร์คัสและเซอร์เรียสถูกย้ายมาอยู่ชั่วคราวพอดี เขายืนมองพวกมันอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ขณะเดียวกันทันทีที่พวกมันเห็นเขา เจ้าเซอร์เรียสและมาร์คัสก็รีบว่ายขึ้นมาตรงบริเวณผิวน้ำ เพื่อมารออาหารจากเขาเหมือนอย่างเมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน

“เอาอะไรมาให้กันเนี่ย” จังหวะที่แคลร์เดินกลับไปหยิบเอาที่ตักขนาดใหญ่เตรียมจะมาตักปลาใส่ปากให้พวกมันเหมือนอย่างเมื่อวาน พอเขาเดินกลับมาหาพวกมันแล้ว แคลร์ก็ต้องพูดออกมาแบบนั้น เมื่อเขาเห็นว่าตรงกระบะปลามีฝาเปลือกหอยที่มันไม่ได้อยู่ตรงนี้มาตั้งแต่แรกถูกวางเอาไว้อยู่

ซึ่งมันก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นฝีมือของเจ้าเซอร์เรียสและมาร์คัส

แล้วเพราะแบบนั้นแคลร์จึงหยิบเปลือกหอยที่ว่าขึ้นมาดูใกล้ ๆ โดยที่มีเหล่าโลมาตัวใหญ่ในคราบวาฬคอยสังเกตพฤติกรรมของแคลร์จากใต้น้ำอย่างเงียบ ๆ

“ฉันขอส่งคืนนะ” เพราะมันเป็นเปลือกหอยธรรมดา ๆ ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากมาย เขาจึงบอกพวกมันเช่นนั้นพร้อมโยนสมบัติของพวกมันกลับลงไปในสระเช่นเดิม

ซึ่งพอพวกมันเห็นแบบนั้น เจ้ามาร์คัสและเซอร์เรียสก็พากันดำน้ำหายลงไปในความมืดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มันจะโผล่พ้นน้ำขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับซากหัวปลาที่พวกมันกินเหลือ

“จะขอโทษกันหรือไง” แคลร์ถามพวกมัน หลังเหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง หลังมาร์คัสได้ทำการจู่โจมทำให้แคลร์ตกใจ ในวันนั้นมันก็ว่ายลงไปหยิบของบางอย่างกลับขึ้นมาให้เขาแบบนี้เหมือนกัน

ซึ่งพอแคลร์ฉุกคิดได้แบบนั้น รอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่แคลร์ที่เพิ่งรับซากปลามาจากพวกมันหมาด ๆ จะโยนกลับลงไปในน้ำอีกรอบ เพื่อปล่อยสมบัติชิ้นนี้คืนให้พวกมัน

ทว่าตัวของพวกมันเองก็ไม่ย่อท้อเช่นกัน พอมันเห็นว่าแคลร์ส่งซากปลาคืนทั้งเจ้าเซอร์เรียสและมาร์คัสก็พากันว่ายหายลงไปในน้ำอีกครั้ง เพื่อไปช่วยกันคาบเอาของชิ้นใหม่ขึ้นมาให้แคลร์อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ราวกับพวกมันจะทำแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าแคลร์จะยอมรับคำขอโทษจากมัน

“อะไรอีกเนี่ย” พอพวกมันกลับขึ้นมาหากันพร้อมของชิ้นใหม่แล้ว แคลร์ก็ต้องเอ่ยออกมาเช่นนั้นพลางย่นคิ้วเข้าหากัน เมื่อของชิ้นล่าสุดที่มันคาบมาให้ มันเหมือนจะไม่ใช่เศษอาหารเหมือนอย่างเคย

นั่นจึงทำให้แคลร์ต้องนั่งนิ่งเพื่อพิจารณาของชิ้นใหม่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะต้องชะงักไปเล็กน้อย หลังแคลร์คิดว่าเขารู้แล้วว่ามันคืออะไร

“เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ… นี่มันของเล่นของแมวน้ำนี่” เพียงแค่คิดได้แบบนั้น แคลร์ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจพร้อมรีบจับปากของวาฬเพชฌฆาตที่อยู่ใกล้ตัวเองที่สุดให้อ้าออกกว้าง เมื่อเขาอยากรู้ว่าพวกนี้มันได้งาบแมวน้ำหรือไม่ ทำไมของเล่นของเจ้าแมวน้ำถึงได้มาอยู่กับพวกมันเสียได้