บทที่ 24 บท 15.2

เนื่องจากแคลร์ยังคงติดใจกับพฤติกรรมของเหล่าวาฬเพชฌฆาตที่ตกมาอยู่ในความดูแลของเขาอยู่ นั่นจึงทำให้เวลาต่อมาหลังจากที่แคลร์เดินทางกลับมาถึงบ้านเช่าของตัวเองแล้ว เขาก็มาเสียเวลาอ่านข้อมูลที่เกี่ยวกับเหล่าวาฬเพชฌฆาตต่อ เมื่อแคลร์อยากเข้าใจพวกมันให้มากขึ้นเพื่อที่แคลร์จะได้ไม่ต้องไปคิดว่าพวกมันวิปริต

“วาฬเพชฌฆาตกับกิจกรรมเซ็กซ์หมู่…” บนโต๊ะทำงานของแคลร์ ระหว่างที่แคลร์กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าแล็ปท็อปของเขา เขาก็พิมพ์ในสิ่งที่ปากของเขาเพิ่งพูดออกมาด้วย เมื่อแคลร์ต้องการรู้จักพฤติกรรมการผสมพันธุ์ของพวกมันมากกว่านี้ เพื่อที่เขาจะได้รับมือกับพวกมันถูก

“มันก็ไม่มีนี่นาแล้วพวกมันไปเอาพฤติกรรมพวกนี้มาจากไหนกัน” พอลองกดค้นหาและไม่เจอบทความหรือวิจัยอะไรที่มีการกล่าวถึงเรื่องนี้ แคลร์ก็ย่นคิ้วเข้าหากันโดยพลัน ก่อนที่เขาจะลองเปลี่ยนคำค้นหาไปใช้คำอื่นที่ใกล้เคียงกับคำว่าเซ็กซ์หมู่ เผื่อว่าเขาจะเจอข้อมูลอะไรเพิ่มเติม

ทว่าแม้แคลร์จะลองเปลี่ยนคำค้นหาดูแล้ว แต่เขาก็ไม่พบข้อมูลอะไรอยู่ดี

โดยส่วนหนึ่งแคลร์ก็คิดว่าข้อมูลที่เกี่ยวกับเจ้าวาฬเพชฌฆาตพวกนี้มันมีน้อยก็ได้ หลังเจ้าวาฬเพชฆาตพวกนี้ตามธรรมชาติ ต่อให้มันจะออกหากินแบบฝูงใหญ่ แต่วิถีชีวิตของพวกมันก็ค่อนข้างลึกลับอยู่พอสมควร มันถึงทำให้ข้อมูลที่เกี่ยวกับการผสมพันธุ์ของพวกมันไม่ปรากฏให้เขาอ่านเช่นนี้ หรือไม่ก็เป็นเพราะว่าตามธรรมชาติแล้วไม่มีวาฬเพชฆาตตัวไหนทำพฤติกรรมแบบพวกมัน เขาถึงไม่เจอข้อมูลอะไรเลย

“พฤติกรรมผสมพันธุ์เพศเดียวกันในวาฬเพชฆาต” พอเขาไม่ได้คำตอบในสิ่งที่อยากรู้ แคลร์ก็ลองเปลี่ยนไปสนใจเรื่องใหม่แทน เมื่อตอนนี้ภายในหัวของเขามันยังคงเต็มไปด้วยคำถามที่ต้องการคำตอบ

“เป็นพฤติกรรมปกติงั้นเหรอ” หลังแคลร์ลองค้นหาสิ่งนั้นลงไปบนโลกอินเตอร์เน็ต และเขาก็ได้เจอบทความมากมายที่เกี่ยวกับพฤติกรรมเหล่านี้ นั่นก็ทำให้แคลร์ต้องเอ่ยออกมาเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

ซึ่งพฤติกรรมการผสมพันธุ์ระหว่างเพศเดียวกันมันก็ไม่ได้มีให้เห็นแค่ในหมู่วาฬเพชฌฆาตเท่านั้น แต่มันยังสามารถพบเจอพฤติกรรมแบบนี้ในหมู่ของวาฬสีเทา วาฬหลังค่อม รวมไปถึงเหล่าโลมาที่มีความฉาวโฉ่ในเรื่องเซ็กซ์ได้อีกด้วย

“โอเค สรุปแล้วเราคิดมากไปเองสินะ” แคลร์เอ่ยกับตัวเองแบบนั้น พร้อมพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

และถึงแม้แคลร์จะยังหาคำตอบที่ว่าด้วยเรื่องกิจกรรมเซ็กซ์หมู่ของเหล่าวาฬเพชฌฆาตไม่ได้ แต่เขากลับได้ไปรู้เรื่องอื่นแทน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าแคลร์จะหยุดค้นหาข้อมูลของพวกมันแต่อย่างใด

เขายังคงขลุกตัวนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองอยู่แบบนั้น เมื่อเวลาต่อมาแคลร์ได้หยิบเอาแฟ้มที่เขาได้รับจากศาสตราจารย์หลุยส์ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง เพื่อเช็กดูว่าศาสตราจารย์หลุยส์ได้เขียนอะไรที่เกี่ยวกับเรื่องนี้เอาไว้หรือไม่ เผื่อว่าแคลร์จะอ่านข้อมูลอะไรข้ามไป

“อะไรอยู่ในนี้” ในจังหวะที่แคลร์หยิบใบจดข้อมูลออกมาเปิดดูอีกครั้ง เขาก็ต้องเอ่ยออกมาพลางย่นคิ้วเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เมื่อแคลร์รู้สึกว่านอกจากมันจะมีใบข้อมูลของเจ้ามาร์คัสและเซอร์เรียสแล้ว ในแฟ้มยังมีอะไรบางอย่างแนบเอาไว้อีกด้วย

ซึ่งเขาก็เพิ่งจะมาเห็นมันก็ตอนที่ตัวเองหยิบแฟ้มออกมาเปิดดูอีกครั้งนี่แหละ

“ใครน่ะ ลูกชายของศาสตราจารย์หลุยส์เหรอ?” พอเขาหยิบสิ่งที่ว่านั้นออกมาดูแล้ว และเห็นว่ามันเป็นรูปผู้ชายสองคนที่หน้าตาเหมือนจะคล้ายแต่ก็ไม่คล้ายไปเสียทีเดียว และทั้งคู่ก็น่าจะมีอายุไล่เลี่ยกับเขา แคลร์ก็ต้องเอ่ยออกมาเช่นนั้น หลังเขาคิดว่านี่คือรูปถ่ายของลูกชายของศาสตราจารย์หลุยส์

โดยแคลร์ก็รู้มาว่าศาสตราจารย์หลุยส์ก็มีครอบครัวเหมือนกัน เขาเคยได้ยินแว่ว ๆ มาว่าเจ้าตัวมีลูกชาย ทว่านับตั้งแต่ที่แคลร์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในอควาเรียม เขากลับไม่เคยได้เจอหน้าลูกชายหรือสมาชิกในครอบครัวของศาสตราจารย์หลุยส์เลยสักครั้ง ซึ่งก็อาจเป็นเพราะว่าลูกชายของศาสตราจารย์หลุยส์อาศัยอยู่ที่ต่างประเทศก็เป็นได้

“หล่อจัง อืม… ลูกชายของศาสตราจารย์หลุยส์หน้าตาดีเอาเรื่องเลยนะเนี่ย” พอแคลร์ลองหยิบรูปที่ว่าขึ้นมาพิจารณาดูอย่างใกล้ชิด เขาก็พูดในสิ่งที่คิดออกมาอีกครั้ง เมื่อแคลร์ที่อยู่เพียงลำพังไม่จำเป็นต้องระมัดระวังคำพูดของตัวเองอีกต่อไป

แคลร์ใช้สายตาจ้องมองผู้ชายในรูปภาพทั้งสองตาไม่กะพริบ เขาพยายามเพ่งสายตามองดูความแตกต่างของทั้งสองคนนี้ เมื่อแคลร์รู้สึกว่าทั้งคู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้เหมือนกันขนาดนั้น

“หรือว่าสองคนนี้เป็นแฝดกันเหรอ” เขาตั้งข้อสันนิษฐาน เมื่อมันมีความเป็นไปได้สูงที่ผู้ชายในรูปเป็นฝาแฝดกัน แต่ถึงอย่างนั้นแคลร์ก็ไม่กล้ายืนยันอยู่ดี

แคลร์จ้องมองภาพเหล่านั้นอยู่พักใหญ่ โดยผู้ชายทั้งสองก็มีผมสีดำสนิททั้งคู่ ดวงตาของทั้งสองเป็นสีฟ้าอมเขียวและทั้งคู่ก็มีผิวขาวค่อนไปทางซีด ราวกับทั้งคู่ไม่เคยโดนแสงแดดมาก่อน ทำเอาแคลร์อดคิดไม่ได้ว่าลูกชายของศาสตราจารย์หลุยส์เจ็บป่วยหรือเป็นโรคร้ายหรือไม่ เหตุเพราะสีผิวของทั้งสองไม่ค่อยเหมือนกับคนปกตินัก

“แต่เดี๋ยวนะ…”

“แล้วทำไมรูปลูกชายของศาสตราจารย์หลุยส์ถึงได้มาอยู่ในนี้ได้ล่ะ” เขาตั้งคำถาม เมื่อแคลร์ไม่แน่ใจนักว่านี่มันเป็นแค่ความบังเอิญหรือเป็นความจงใจของศาสตราจารย์หลุยส์กันแน่ อีกฝ่ายถึงได้แนบรูปลูกชายตัวเองเอาไว้ในนี้