บทที่ 27 บท 17.1

เนื่องจากครั้งนี้มันไม่ได้มีแค่แคลร์เท่านั้นที่มีการพูดถึงพฤติกรรมแปลก ๆ ของเจ้าวาฬเพชฌฆาตที่เป็นสัตว์เลี้ยงของศาสตราจารย์หลุยส์ แต่เพื่อนร่วมงานของเขาก็เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่บ่งบอกว่าพวกมันเริ่มแสดงพฤติกรรมแปลก ๆ ที่วาฬเพชฌฆาตทั่วไปไม่น่าจะทำเช่นกัน เพราะคนที่เห็นเหตุการณ์มันมีมากกว่าหนึ่ง นั่นจึงทำให้สุดท้ายศาสตราจารย์หลุยส์จึงจำเป็นต้องลงมือทำอะไรสักอย่างก่อนที่ทั้งเจ้าเซอร์เรียสและมาร์คัสจะหนักข้อมากกว่านี้

“หัวหน้าพอจะทราบไหมครับว่าเจ้ามาร์คัสกับเซอร์เรียสหายไปไหน” ตอนเช้าของหลายวันต่อมา ในวันที่แคลร์ตั้งใจจะลงแท็งก์ของเจ้าวาฬออร์ก้า เนื่องจากตอนนี้ใกล้จะถึงวันตรวจสุขภาพของพวกมันแล้ว ทันใดนั้นเขาก็ต้องรีบบุกเข้าไปคุยกับหัวหน้าที่ห้องทำงานของอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ตกใจ

เมื่อแคลร์พบว่าสัตว์น้ำที่อยู่ในความดูแลของเขาได้หายไปจากแท็งก์อย่างไร้ร่องรอย

“อ๋อ ศาสตราจารย์หลุยส์จัดการแล้วน่ะ” หัวหน้าของแคลร์ที่เพิ่งเดินทางมาถึงที่ทำงานในเวลาไล่เลี่ยกันกับเขาบอกกลับมา

“จัดการยังไงเหรอครับ” แคลร์ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก หลังเขากำลังตีความคิดไปว่าคำว่าจัดการของอีกฝ่ายมันหมายถึงการปลิดชีพพวกมัน ก่อนที่พวกมันจะเป็นฝ่ายทำร้ายมนุษย์ก่อน

“ไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอก ศาสตราจารย์หลุยส์ก็แค่กักตัวของพวกมันเอาไว้น่ะ เพราะช่วงนี้นายบอกว่าพวกมันอารมณ์ค่อนข้างรุนแรงไม่ใช่เหรอ?”

สิ้นเสียงพูดของหัวหน้า แคลร์ที่ไม่อยากให้สัตว์น้ำตัวใดถูกปลิดชีพไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ ก็ถึงกับลอบพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อตอนแรกเขานึกกลัวจริง ๆ ว่าศาสตราจารย์หลุยส์จะใจร้ายกับพวกมัน

“ว่าแต่เขาย้ายไปที่ไหนเหรอครับ หัวหน้าพอจะทราบหรือเปล่า?” แคลร์สอบถามเพิ่มเติม ขณะเดียวกันเขาก็ค่อนข้างแปลกใจอยู่พอสมควร เมื่อการเคลื่อนย้ายสัตว์ขนาดใหญ่แถมยังมีจำนวนสองตัวมันค่อนข้างเป็นเรื่องใหญ่มาก ทว่าศาสตราจารย์หลุยส์กลับสามารถจัดการมันได้อย่างง่ายดายภายในวันเดียวแบบที่แคลร์ที่เป็นคนดูแลของพวกมันไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ

ซึ่งเรื่องนี้มันก็ค่อนข้างแปลกสำหรับเขามาก เพราะตอนนั้นที่ย้ายเจ้ามาร์คัสกับเซอร์เรียสไปยังแท็งก์เก่าของปลาฉลาม พวกเขาใช้วิธีไล่ต้อนพวกมันเอา เนื่องจากแท็งก์ทั้งหมดของที่นี่มันเชื่อมต่อกันเป็นสายยาวอยู่แล้ว

“เรื่องนั้นฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ เพราะศาสตราจารย์หลุยส์เป็นคนจัดการทุกอย่างเลย”

“…”

“เอาเป็นว่าถ้านายอยากรู้ว่าพวกมันหายไปไหน ก็ลองไปถามเขาเองก็แล้วกัน”

“ได้ครับ” แคลร์พยักหน้ากลับไปให้อีกฝ่าย จากนั้นเขาก็พูดเรื่องใหม่ขึ้นมา “แล้ววันนี้หน้าที่ของผม…”

“ศาสตราจารย์หลุยส์ฝากฉันมาบอกนายว่าตอนนี้ให้นายกลับไปดูแลเจ้าเพนกวินก่อน ถ้าอารมณ์ของเซอร์เรียสกับมาร์คัสกลับมาเป็นปกติตอนไหน พอถึงตอนนั้นนายค่อยกลับมาดูแลพวกมัน”

“ขอบคุณมากครับ” หลังได้รับคำตอบทุกอย่างแล้ว แคลร์ก็บอกหัวหน้าของเขาออกไปเช่นนั้นและเดินออกมาจากห้องทำงานของอีกฝ่ายทันที เมื่อเขาไม่ต้องการที่จะรบกวนหัวหน้าของตัวเองอีกต่อไป

โดยจุดมุ่งหมายต่อไปของแคลร์ก็คือห้องทำงานของศาสตราจารย์หลุยส์ เมื่อเขามีคำถามมากมายที่อยากถามอีกฝ่าย แต่ก่อนที่แคลร์จะเดินทางไปยังห้องทำงานของศาสตราจารย์หลุยส์ตามที่เขาตั้งใจเอาไว้ เขาก็ต้องแวะไปยังล็อกเกอร์ของตัวเองเสียก่อน หลังแคลร์มีของบางอย่างที่ต้องการส่งคืนศาสตราจารย์หลุยส์

และสิ่งนั้นก็คือรูปของลูกชายของเจ้าตัว

ในตอนแรกแคลร์ค่อนข้างตบตีกับความคิดของตัวเองอยู่พอสมควรว่าเขาควรส่งคืนรูปนี้ให้กับศาสตราจารย์หลุยส์ดีหรือไม่ เนื่องจากบางทีอีกฝ่ายอาจจะจงใจแนบรูปภาพของลูกชายเอาไว้ในแฟ้มเอกสาร เขานอนคิดขณะที่หยิบภาพถ่ายเหล่านั้นขึ้นมาดูซ้ำ ๆ เป็นเวลานานหลายวัน ก่อนที่สุดท้ายแคลร์จะหยิบมันมาที่ทำงานด้วย เผื่อว่าศาสตราจารย์หลุยส์กำลังตามหารูปถ่ายเหล่านั้นอยู่

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทันทีที่แคลร์แวะไปหยิบรูปภาพเหล่านั้นมาแล้ว เขาก็รีบเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของศาสตราจารย์หลุยส์และเคาะห้องเรียกอีกฝ่ายโดยพลัน

“เข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อก” คนในห้องตะโกนบอกออกมา แล้วเพราะแบบนั้นแคลร์จึงรีบผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของอีกฝ่ายทันที

“นายจะเข้ามาคุยเรื่องเจ้าพวกนั้นเหรอ” ครั้งนี้ศาสตราจารย์หลุยส์เป็นคนพูดกับแคลร์ก่อน

“นั่นก็ส่วนหนึ่งครับ” แคลร์บอกกลับไป

“นั่งลงก่อนสิ” ศาสตราจารย์หลุยส์ที่ดูจะไม่ได้ยุ่งเหมือนอย่างหนก่อนบอกแคลร์แบบนั้น พลางพยักพเยิดหน้าไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเจ้าตัวเพื่อให้แคลร์เดินมาทิ้งตัวนั่งตรงนั้น

โดยในวินาทีที่แคลร์กำลังหย่อนสะโพกเตรียมทิ้งตัวนั่งฝั่งตรงข้ามอีกฝ่าย เขาก็ได้หยิบเอารูปภาพที่ตัวเองถือติดไม้ติดมือมาด้วยมาวางไว้ตรงหน้าของศาสตราจารย์หลุยส์

“พอดีผมเห็นมันอยู่ในแฟ้มของเจ้ามาร์คัสกับเซอร์เรียสครับ ผมเลยคิดว่าศาสตราจารย์น่าจะลืมรูปถ่ายของลูกชายเอาไว้ในนั้น” แคลร์บอกคนตรงหน้าเขาพร้อมเหลือบสายตาขึ้นไปมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันไปด้วย

“ลูกชาย? อ้อ นี่ไม่ใช่ลูกชายของฉันหรอก” ศาสตราจารย์หลุยส์บอกกลับมาพร้อมยื่นมือออกมารับรูปถ่ายที่ว่านั้นไปตามปกติ

“ถ้างั้นเป็นหลานเหรอครับ” แคลร์ถาม

“หลานงั้นเหรอ” ศาสตราจารย์หลุยส์ทวนคำพูดของแคลร์ จากนั้นเจ้าตัวก็นิ่งไปเล็กน้อยถึงค่อยยักไหล่ให้คำตอบกลับมา “ก็ไม่เชิง”

“อ๋อ…”

“ว่าแต่นายอยากคุยเรื่องอะไรอีก?” ศาสตราจารย์หลุยส์พูดเข้าประเด็น ราวกับเจ้าตัวไม่อยากให้แคลร์พูดจาอ้อมโลกให้เสียเวลาทั้งคู่

“ศาสตราจารย์หลุยส์เอาพวกมันไปไว้ที่ไหนเหรอครับ” เพราะอีกฝ่ายดูต้องการให้แคลร์ถามแบบตรงไปตรงมาเลย เขาจึงรีบพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการรู้ทันที เมื่อแคลร์อยากรู้ว่าตอนนี้เจ้าวาฬออร์ก้าทั้งสองตัวหายไปไหน