บทที่ 31 บท 19.1

หลังจากที่เพื่อนร่วมงานของแคลร์บอกกันแบบนั้น เขาที่ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เนื่องจากแคลร์ได้พุ่งประเด็นไปเรื่องที่ว่าเจ้ามาร์คัสกับเซอร์เรียสต้องการผสมพันธุ์ก็อดไม่ได้ที่จะนำคำพูดเหล่านั้นมาใส่ใจ ซึ่งในระหว่างที่แคลร์กำลังนั่งกินพิซซาและจมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่เพียงลำพัง ลูซี่ก็เข้ามากอดคอเขาเอาไว้จากทางด้านหลังพร้อมรินเครื่องดื่มบางอย่างให้กัน

“เฮ้! วันนี้ฉันไม่ดื่มนะ” แคลร์หันไปโวยวายใส่เพื่อนของเขา หลังเธอได้รินแอลกอฮอล์ให้กัน ซึ่งเธอก็น่าจะออกไปซื้อเมื่อครู่นี้ เนื่องจากตอนที่แคลร์เดินเข้ามาในห้องพักสำหรับเจ้าหน้าที่ เขาไม่เห็นเธอ

“ดื่มแค่นิดเดียวไม่เป็นไรหรอกน่า”

“แต่วันนี้ฉันขับรถมานะ” เขาเอ่ยทั้งคิ้วขมวด

“ถ้านายเมาจนขับรถไม่ไหว เดี๋ยวเพื่อนคนนี้ของนายจะแบกไปส่งเอง โอเคไหม” เธอบอกกลับมาทันที คล้ายกับต้องการบอกว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่แคลร์จะต้องให้ความสนใจเลยแม้แต่นิด

“…”

“อย่ามาทำเป็นไม่พอใจกันหน่อยเลยน่า เพราะนายเองก็ขี้เมาพอ ๆ กับฉันนั่นแหละ” ลูซี่ที่เห็นสายตาของเธอเอ่ยกลับมาพร้อมรินเครื่องดื่มใส่แก้วของตัวเองบ้าง ก่อนที่เธอจะยกมันขึ้นมา

“ไหน… มาชนแก้วกันหน่อยซิ” เธอเอ่ยพร้อมถือวิสาสะเอาแก้วของตัวเองมาชนกับแก้วของแคลร์จนมันเกิดเสียงกระทบกันเบา ๆ จากนั้นลูซี่ถึงค่อยยกมันขึ้นดื่ม

ซึ่งพอแคลร์เห็นอย่างนั้น เขาก็ทำได้แค่ส่ายหน้าให้กับเธออย่างนึกระอา ก่อนที่แคลร์จะยกแก้วแอลกอฮอล์ของตัวเองขึ้นดื่มตามเพื่อนบ้าง เพราะไหน ๆ ลูซี่ก็อุตส่าห์รินให้กันแล้ว ดังนั้นหากแคลร์ไม่ยกมันขึ้นกระดกมันก็น่าเสียดาย

“นั่นไง! สุดท้ายนายก็ดื่มมันอยู่ดี แล้วทำไมเมื่อกี้นายถึงต้องเล่นตัวทำเป็นอิดออดกับฉันด้วย!” ลูซี่ที่ดูเหมือนจะจับตาดูแคลร์อยู่แล้วว่าเขาจะยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นดื่มหรือไม่โวยวายใส่กัน พร้อมรีบชี้นิ้วมาทางเขาคล้ายเธอต้องการระบุหลักฐานอย่างไรอย่างนั้น

“มันเป็นเพราะฉันเสียดายหรอกน่า” แคลร์โต้เถียงกลับไป

ซึ่งถ้าเป็นแต่ก่อนเขาก็คงไม่ปฏิเสธที่จะดื่มแอลกอฮอล์แบบนี้หรอก เนื่องจากสมัยที่แคลร์ยังเรียนปริญญาตรีอยู่ที่อังกฤษ เขาเป็นคนชื่นชอบงานปาร์ตี้และออกเที่ยวทุกคืนวันศุกร์ด้วยซ้ำ แต่เพราะตอนนี้แคลร์ได้มาทำงานที่อควาเรียม เขาต้องเข้างานตอนเช้าแถมยังต้องทำงานกับสัตว์อีกต่างหาก เพื่อไม่ให้แอลกอฮอล์มากระทบกับงานที่แคลร์รัก เขาจึงลดการปาร์ตี้ลงเยอะมากและเหลือไว้เพียงแค่ออกไปดื่มเบียร์ในวันที่เขารู้สึกเครียด ๆ หรือเหนื่อย ๆ บ้างก็เท่านั้น

โดยหลังจากที่แคลร์ดื่มแอลกอฮอล์แก้วแรกหมด ลูซี่ก็รีบเทแก้วที่สองและที่สามตามมาให้กันติด ๆ แน่นอน… แคลร์พยายามปฏิเสธเพื่อนของเขา เพราะวันนี้เขาขับรถมา แต่เพราะลูซี่บอกกลับมาว่าเธอจะเป็นคนขับรถไปส่งกันที่บ้านของเขาเอง นั่นจึงทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธแอลกอฮอล์จากเพื่อนได้

แคลร์ไม่ได้อยากดื่มมันจริง ๆ แต่เขาก็แค่เป็นคนที่ปฏิเสธเพื่อนของเขาไม่เก่งก็เท่านั้น

ไม่รู้ว่าแคลร์นั่งดื่มกับเพื่อนของเขาและเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ที่ออกไปซื้อแอลกอฮอล์มากินและพูดคุยกันนานแค่ไหน แต่ที่แน่ ๆ ในวินาทีที่แคลร์เดินออกมาจากห้องพักสำหรับเจ้าหน้าที่ที่ส่วนใหญ่มักจะใช้ในการประชุมกัน เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขามันหมุนติ้วจนน่าปวดหัว สุดท้ายแคลร์จึงจำเป็นต้องจับอะไรที่อยู่ใกล้ตัวเองมากที่สุด เมื่อเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะล้มลงไปกองกับพื้นในอีกไม่ช้า

“ลูซี่อยู่ไหนเหรอครับ คุณเห็นเธอหรือเปล่า” เพราะเขาจำคำพูดของเพื่อนได้ แคลร์ที่รู้ตัวแล้วว่าตัวเองเมาจนขับรถกลับเองไม่ไหวแน่ จึงหันไปถามเพื่อนร่วมงานอีกคนที่เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายดูแลม้าน้ำของที่นี่ และเจ้าตัวก็กำลังจะเดินสวนกันไปพอดี หลังลูซี่ได้หายไปจากกรอบสายตาของเขามาได้สักพักใหญ่แล้ว

“ลูซี่เหรอ กลับไปนอนที่ห้องพักของเจ้าหน้าที่แล้ว เพราะยัยนั่นเมาจนสลบไปเลย”

“เมาจนสลบไปเลยงั้นเหรอครับ” แคลร์ทวนคำพูดเหล่านั้นเสียงตกใจพลางใช้มือข้างหนึ่งเสยผมของตัวเองขึ้นพอลวก ๆ เมื่อเพื่อนของเขาที่รับปากกันไว้เสียดิบดีน่าจะเมาหนักกว่าเขาเสียอีก

“นายเองก็แวะไปนอนที่ห้องพักของเจ้าหน้าที่สิ เพราะมันยังเหลือห้องว่างอยู่นะ” อีกฝ่ายที่ใช้สายตาประเมินสภาพของแคลร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าให้คำแนะนำกลับมา จากนั้นเจ้าตัวก็เดินจากไปทิ้งให้แคลร์ต้องยืนคิดกับตัวเองว่าเขาจะเอายังไงต่อดี

“เฮ้อ ให้มันได้แบบนี้สิ นี่เราจะต้องค้างที่นี่จริง ๆ เหรอ” แคลร์ที่รู้สึกว่าตัวเองมีสติมากขึ้นตั้งแต่ที่เขารู้ว่าเพื่อนของตัวเองเมาจนสลบไปแล้วเอ่ยกับตัวเองเสียงแผ่ว พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง จากนั้นแคลร์ก็เริ่มเดินต่อตั้งใจจะแวะไปเอาของที่รถแล้วค่อยกลับไปนอนที่ห้องพักของเจ้าหน้าที่ หลังดูเหมือนว่าเขาจะต้องนอนค้างที่อควาเรียมในคืนนี้จริง ๆ