บทที่ 5 บท 4.1

“ขนลุกชะมัด หรือเจ้าพวกนั้นมันมองเราเป็นอาหารจริง ๆ วะนั่น” เวลาต่อมาหลังจากที่แคลร์ตัดสินใจเดินออกมาจากตรงนั้น เพราะเขารับมือกับสายตาของมาร์คัสและเซอร์เรียสไม่ไหว เขาก็ได้ถือโอกาสนำแฟ้มที่เขาเพิ่งได้รับมาจากศาสตราจารย์หลุยส์ไปเก็บไว้ที่ล็อกเกอร์ของตัวเอง เพื่อเตรียมเอาไปอ่านในค่ำคืนนี้

ซึ่งในระหว่างที่แคลร์กำลังง่วนอยู่กับการเก็บแฟ้มใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของตัวเองอยู่นั้น เขาก็คอยบ่นพึมพำกับตัวเองไปด้วย เมื่อสายตายามที่เจ้าเซอร์เรียสและมาร์คัสจ้องมองเขา มันยังคงติดตรึงอยู่ในหัวของเขาจนยากที่จะสลัดออก

แล้วพอแคลร์ตระหนักถึงสายตาของพวกมัน เขาก็ถึงกับต้องสะบัดหัวของตัวเองเบา ๆ ตั้งใจจะสลัดภาพเหล่านั้นทิ้งไป เมื่อมันเป็นภาพที่ดูไม่น่าจดจำเอาเสียเลย อีกทั้งแคลร์ในตอนนี้ก็ยังรู้สึกกลัวพวกมันอยู่ เขาจึงคิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดีนัก หากเขาจะจดจำสายตาน่ากลัวของพวกมันเอาไว้เพื่อเพิ่มความหวาดกลัวให้กับตัวเอง

“เอาน่ะ บางทีมันอาจจะไม่แย่อย่างที่คิดก็ได้” แคลร์พยายามพูดปลอบใจตัวเอง หลังดูเหมือนว่าแคลร์คงจะหลีกหนีความจริงเรื่องที่ว่าศาสตราจารย์หลุยส์ต้องการให้เขารับผิดชอบมาร์คัสและเซอร์เรียสไม่ได้แล้วจริง ๆ

ดังนั้นทางที่ดีในตอนนี้แคลร์ควรจะพูดปลอบใจตัวเอง น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้แคลร์เคยมีแต่ประสบการณ์ดูแลสัตว์ตัวเล็กที่ไม่ค่อยเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตอย่างเจ้านกเพนกวินก็เป็นได้ พอเขาถูกปรับเปลี่ยนตำแหน่งให้กระโดดมาดูแลวาฬเพชฌฆาตเช่นนี้ มันถึงได้สร้างความหนักอกหนักใจให้แก่เขาอยู่พอสมควร

ตอนเย็นของวันหลังจากที่ถึงเวลาเลิกงานและทางอควาเรียมก็ได้ปิดทำการเรียบร้อยแล้ว แคลร์ที่ต้องเดินทางกลับบ้านเหมือนอย่างคนอื่น ๆ ก็โบกมือร่ำลาเพื่อนร่วมงานของเขาพอเป็นพิธี ระหว่างที่เขากำลังเดินไปยังล็อกเกอร์เพื่อไปเอาสัมภาระของตัวเอง รวมไปถึงแฟ้มของศาสตราจารย์หลุยส์ด้วย

“แคลร์!”

“ให้ตายเถอะ… ทำไมเธอถึงชอบมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงอยู่เรื่อยเลยนะลูซี่ นี่เธอกำลังเล่นบทบาทสมมติว่าตัวเองเป็นผีหรือไง” ขณะที่แคลร์กำลังยืนอยู่ที่หน้าล็อกเกอร์ของตัวเอง เขาก็ต้องหันไปโวยวายใส่เพื่อนร่วมงานของเขาที่มีนามว่าลูซี่ทั้งคิ้วขมวด เมื่อเสียงเรียกของเธอที่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง มันทำให้เขาใจร่วงไปถึงตาตุ่ม

“นายนี่ก็ขี้ตกใจอยู่เรื่อยเลยนะ หัดชินได้แล้ว” ลูซี่เถียงกลับมา ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำแม้แต่นิด

“แล้วตกลงมันเป็นความผิดฉันหรือไง” แคลร์หันหน้าไปถามเพื่อนของเขา นาทีเดียวกันเขาก็ปิดประตูล็อกเกอร์ของตัวเองไปด้วย เมื่อแคลร์ได้นำเอาของที่อยู่ในล็อกเกอร์ของตัวเองออกมาหมดแล้ว และตอนนี้เขาก็พร้อมที่จะกลับห้องไปนอนแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำของตัวเองอย่างเงียบ ๆ แล้วด้วย

“นี่นายจะกลับแล้วเหรอ” ลูซี่ที่หยิบกระเป๋าของเธอเสร็จแล้วเหมือนกันถามแคลร์ทั้งดวงตาเป็นประกาย

“ใช่” แคลร์เอ่ยกลับไปพร้อมยิงคำถามไปให้คู่สนทนาของตัวเอง “เธอถามทำไม?”

“ฉันคิดจะชวนนายไปกินเบียร์ด้วยกันน่ะสิ”

“…”

“พวกเราไปกินเบียร์ที่ร้านนั้นด้วยกันเถอะ เพราะถ้าให้ฉันเดาตอนนี้นายคงจะเครียดน่าดูเลยใช่ไหม” ลูซี่พูดชวนอย่างรู้ดี ซึ่งก็อาจเป็นเพราะว่าข่าวที่แคลร์ถูกโยกย้ายงานให้ไปดูแลมาร์คัสกับเซอร์เรียสมันค่อนข้างดังในหมู่เจ้าหน้าที่ด้วยกันก็เป็นได้ เธอถึงได้เดาออกว่าตอนนี้แคลร์ เมอร์ตันกำลังมีความรู้สึกแบบไหนอยู่

“เอาสิ” แล้วเพราะแคลร์ไม่ได้มีธุระที่ต้องไปที่ไหนอยู่แล้ว นั่นจึงทำให้เขาตอบรับคำชวนจากเพื่อนร่วมงานอย่างง่ายดาย