บทที่ 1 คู่หมั้นจอมบงการ
ตอนที่ 1 คู่หมั้นจอมบงการ
คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่บนพื้นที่หลายไร่ในย่านชานเมือง รอบบริเวณมีรั้วสูงและระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด เนื่องจากเจ้าของบ้านเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงและมีอิทธิพลไม่น้อย ทั้งยังมีบอดีการ์ดคอยดูแลความปลอดภัยตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ทำให้คนภายนอกไม่สามารถเข้าออกได้ตามใจชอบ
เช้าวันนี้เพลงเพลินตื่นเร็วกว่าปกติ เพราะมีเรียนตั้งแต่คาบแรก หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็หยิบกระเป๋าสะพายเดินลงมาจากชั้นบน แต่พอผ่านห้องรับแขกกลับต้องแปลกใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังนั่งจิบกาแฟอยู่บนโซฟา ทั้งที่ปกติเวลานี้เขาน่าจะออกไปทำงานแล้ว
“วันนี้มีเรียนเช้าเหรอ” เซนเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อนเมื่อเห็นคู่หมั้นสาวเดินเข้ามา เขาวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ ก่อนจะมองสำรวจการแต่งกายของเธอตามความเคยชิน พอเห็นว่าชุดนักศึกษาเรียบร้อยดีก็ยิ้มออกมานิดหน่อย
“ใช่ค่ะ พี่เซนเองก็มีธุระช่วงเช้าเหมือนกันเหรอคะ ตื่นไวเชียว” เพลงเพลินตอบพร้อมกับเดินเข้าไปหา เธอจำได้ว่าเมื่อคืนเขายังนั่งทำงานอยู่จนดึก เลยไม่คิดว่าจะตื่นเช้าขนาดนี้
“อืม แต่ว่าวันนี้พี่จะไปส่งเธอด้วย คงไม่ว่าอะไรใช่ไหม”
“พี่เซนจะไปส่งเพลงทำไมเหรอคะ พี่ยุ่งกับงานก็มากพออยู่แล้ว เพลงไม่รบกวนพี่ดีกว่าค่ะ เพลงไปเองได้” หญิงสาวรีบปฏิเสธ เพราะรู้ดีว่าถ้าเขาเป็นคนไปส่งด้วยตัวเอง เรื่องคงไม่จบแค่การนั่งรถไปมหาวิทยาลัยตามปกติ ไหนจะบอดีการ์ดที่ต้องตามไปอีกหลายคน แค่คิดว่าจะถูกเพื่อนมองด้วยความสงสัยก็รู้สึกปวดหัวแล้ว
“ทำไมล่ะ พี่เห็นเธอชอบปฏิเสธเรื่องนี้อยู่เรื่อย กลัวอะไรหรือเปล่า” เซนลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้ามาหา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเพลงเพลินถึงไม่ยอมให้ไปรับไปส่ง ทั้งที่ตั้งใจจะดูแลความปลอดภัยให้เธอมากที่สุด
“เปล่านะคะ เพลงแค่ไม่อยากให้ตัวเองต้องกลายเป็นที่จับตามองของคนในมอก็เท่านั้น เรื่องนี้เราเคยคุยกันหลายรอบแล้วไม่ใช่เหรอคะ อีกอย่างเพลงไม่อยากให้บอดีการ์ดของพี่มายุ่งกับเพลงด้วย มันอึดอัดเกินไป เพลงหวังว่าเราจะคุยเรื่องนี้กันเป็นครั้งสุดท้ายนะคะพี่เซน”
“พี่ก็แค่เป็นห่วง จะให้พี่ปล่อยเพลงไปไหนมาไหนโดยไม่รู้เลยว่าอยู่กับใคร ทำอะไรอยู่ พี่ทำไม่ได้หรอกนะ”
“แต่เพลงโตแล้วค่ะ ไม่ใช่เด็กที่ต้องมีคนคอยเดินตามตลอดเวลา” เพลงเพลินเงยหน้ามองคู่หมั้นด้วยความไม่พอใจ เธอรู้ว่าเขาหวังดี แต่การถูกจับตามองทุกฝีก้าวทำให้ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยได้อย่างไม่สบายใจ “เพลงไปเรียนหนังสือนะคะ ไม่ได้ไปทำอะไรอันตรายสักหน่อย”
“เพลงก็รู้ว่าพี่ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นอย่างเดียว”
“รู้ค่ะ แต่พี่เซนก็ควรเข้าใจเพลงบ้างเหมือนกัน” หญิงสาวถอนหายใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมเปลี่ยนความคิด เธอเคยพูดเรื่องนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอยู่เสมอ “เพลงไม่อยากทะเลาะด้วยแล้วค่ะ เดี๋ยวไปเรียนสาย”
“เพลงเพลิน”
“เพลงไปก่อนนะคะ”
พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินออกจากห้องรับแขกโดยไม่รอฟังคำตอบ เซนมองตามแผ่นหลังของคู่หมั้นสาวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เรียกเธอกลับมาอีก เพราะรู้ดีว่าถ้ายังขัดใจกันต่อไป คงได้ทะเลาะกันตั้งแต่เช้าแน่นอน
“ดื้อขึ้นทุกวันจริง ๆ”
ชายหนุ่มบ่นกับตัวเอง ก่อนจะกลับไปนั่งลงบนโซฟาตามเดิม เขารู้ว่าเพลงเพลินรักอิสระและไม่ชอบให้ใครมาคอยควบคุม แต่ด้วยสถานะของเขาในตอนนี้ การปล่อยให้เธอออกไปไหนมาไหนโดยไม่มีคนดูแลเลยคงเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก
เพลงเพลินเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สามของคณะบริหารธุรกิจ เธอใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างเรียบง่าย ไม่เคยอวดร่ำอวดรวยหรือทำตัวแตกต่างจากเพื่อนคนอื่น เลยไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นคู่หมั้นของนักธุรกิจหนุ่มที่มีอิทธิพลมากคนหนึ่ง
เพื่อนร่วมคณะส่วนใหญ่เข้าใจว่าเพลงเพลินเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมากับครอบครัวอุปถัมภ์ มีแค่อิงฟ้า เพื่อนสนิทที่รู้จักและเติบโตมาด้วยกันเท่านั้นที่รู้เรื่องทั้งหมด รวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซน ซึ่งเพลงเพลินขอให้เก็บเป็นความลับมาตลอด เพราะไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัว
หลังจากเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัย เพลงเพลินก็ตรงไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนใต้อาคารเรียน ซึ่งเป็นจุดนัดพบประจำของกลุ่มเพื่อนตั้งแต่ปีหนึ่ง เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นอิงฟ้านั่งอยู่กับเพื่อนคนอื่นแล้ว ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานระหว่างรอเวลาเข้าเรียน
“มาได้สักทีนะคะคุณหนูเพลงเพลิน” อิงฟ้ารีบเอ่ยแซวทันทีที่เห็นเพื่อนรักเดินเข้ามา เธอรู้ดีว่าเพลงเพลินไม่ชอบให้เรียกแบบนี้ แต่ยิ่งอีกฝ่ายห้ามก็ยิ่งอยากแกล้ง โดยเฉพาะเวลาเห็นเจ้าตัวทำหน้ามุ่ยเหมือนตอนนี้
“ยัยฟ้า บอกหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกฉันแบบนี้ ฉันไม่ใช่คุณหนูสักหน่อย” เพลงเพลินมองเพื่อนอย่างคาดโทษ ก่อนจะวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ เธอกลัวว่าอิงฟ้าจะแกล้งจนเพื่อนคนอื่นสงสัยเข้าสักวัน เพราะทุกคนยังเข้าใจว่าฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวยอะไร
“จ้า...” อิงฟ้าลากเสียงตอบรับพร้อมกับยิ้มกวน ๆ เมื่อเห็นเพื่อนทำหน้าไม่พอใจ เธอก็ยิ่งนึกสนุก แต่ยังไม่ทันจะแซวต่อ เพลงเพลินก็รีบเปลี่ยนเรื่องเสียก่อน
“ไม่ต้องมาพูดเลย ช่วยฉันถือเอกสารขึ้นห้องหน่อยสิ หนักจะตายอยู่แล้วเนี่ย” หญิงสาวหยิบเอกสารกองใหญ่ขึ้นมาให้เพื่อนดู วันนี้เธอต้องนำเอกสารหลายชุดขึ้นไปใช้ในห้องเรียน ตอนแรกคิดว่าจะถือเองไหว แต่พอเดินมาถึงตรงนี้ก็เริ่มเมื่อยแขนแล้วเหมือนกัน
“เอามาสิ เดี๋ยวช่วย”
อิงฟ้ากำลังจะยื่นมือไปรับเอกสาร ทว่าเสียงของใครบางคนกลับดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“น้องเพลงเพลิน ให้พี่ช่วยถือเอกสารดีไหมครับ พี่จะขึ้นอาคารเดียวกันกับพวกน้องพอดีเลย”
