บทที่ 10 ร่องรอยในเอกสารมรดก
ตอนที่ 10 ร่องรอยในเอกสารมรดก
เซนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อคีรินเพื่อเรียกให้เข้ามาหาทันที ก่อนจะสั่งให้ประสานงานกับทนายความเพื่อระงับการโอนทรัพย์สินส่วนที่ยังดำเนินการไม่เสร็จเอาไว้ก่อน
รวมถึงตรวจสอบว่าข้อมูลของเพลงเพลินปรากฏอยู่ในเอกสารหรือระบบใดบ้าง เพื่อป้องกันไม่ให้มีข้อมูลส่วนตัวหลุดออกไปมากกว่านี้ โดยให้จัดการทุกอย่างผ่านช่องทางที่ถูกต้อง
“จัดการให้ด้วยนะคีริน แล้วตรวจสอบด้วยว่าเอกสารชุดไหนมีชื่อเพลงอยู่บ้าง”
“ไม่มีปัญหาครับคุณเซน ผมจะรีบติดต่อทนายให้ดำเนินการทันทีครับ”
คีรินรับคำสั่งก่อนจะก้มศีรษะให้ทั้งเซนและอีธาน จากนั้นก็เดินออกไปจัดการงานที่ได้รับมอบหมาย ปล่อยให้สองพ่อลูกได้พูดคุยกันต่อโดยไม่มีใครรบกวน
“เซน...”
“ครับพ่อ”
“พ่อว่าลูกควรส่งตัวเพลงเพลินกลับไปอยู่ที่ฮ่องกงก่อนสักพักหนึ่ง พ่อเชื่อว่าที่นั่นจะต้องปลอดภัยกว่าที่นี่อย่างแน่นอน”
อีธานเสนอขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะหากมีคนจากอดีตของไพศาลกำลังตามหาลูกสาวของเขาจริง ๆ การปล่อยให้เพลงเพลินใช้ชีวิตตามปกติในประเทศไทยอาจเสี่ยงเกินไป
“แต่พ่อครับ พ่อก็รู้ว่าเพลงจะไม่ยอมทิ้งการเรียนไปแน่ ๆ เธอจะยอมไปก็ต่อเมื่อรู้เหตุผลที่ทำให้เราต้องส่งตัวเธอไปที่นั่น”
เซนตอบอย่างหนักใจ เขารู้จักนิสัยของคู่หมั้นดี หากไม่มีเหตุผลที่มากพอ เพลงเพลินคงไม่ยอมย้ายไปอยู่ต่างประเทศโดยไม่มีคำอธิบายแน่นอน
“แล้วลูกจะทำยังไง”
“หรือว่าผมควรจะต้องบอกเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับพ่อของเธอให้เธอรู้ครับ”
เซนถามกลับอย่างลังเล เพราะที่ผ่านมาเพลงเพลินไม่เคยรู้ความจริงเกี่ยวกับการเสียชีวิตของไพศาลเลย เธอเข้าใจมาตลอดว่าพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ และเขาเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ช่วยปิดบังเรื่องนี้เอาไว้
“ถ้าเป็นแบบนั้นไม่ดีแน่”
อีธานรีบห้ามเมื่อได้ยินความคิดของลูกชาย ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ตอนนี้เรายังไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าศัตรูกลุ่มเดิมเป็นผู้เคลื่อนไหว อีกอย่างเพลงเพลินก็เติบโตมากับความเข้าใจว่าพ่อของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ถ้าเธอรู้ว่าพวกเราร่วมกันปิดบังความจริงที่เกิดขึ้น ความไว้ใจที่เธอมีต่อครอบครัวของเราคงจะต้องพังลงอย่างแน่นอน”
“แต่ถ้าพวกมันรู้แล้วว่าเพลงเป็นลูกสาวของไพศาล ผมกลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตรายครับพ่อ”
“พ่อเข้าใจ แต่ลูกต้องคิดให้รอบคอบก่อนจะบอกอะไรออกไป เพราะสิ่งที่จะได้รับผลกระทบมากที่สุดอาจเป็นความสัมพันธ์ของลูกกับเพลงเพลินเอง”
อีธานเตือนด้วยความเป็นห่วง เขาไม่ได้ต้องการให้ลูกชายปิดบังเรื่องนี้ตลอดไป แต่ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่ชัดเจน และการเปิดเผยความจริงโดยไม่มีอะไรเตรียมพร้อมอาจทำให้ทุกอย่างยุ่งยากกว่าเดิม
เซนฟังคำพูดของพ่อแล้วก็เริ่มลังเล เพราะรู้ดีว่าเพลงเพลินให้ความไว้ใจกับครอบครัวของเขามากแค่ไหน หากวันหนึ่งเธอรู้ว่าทุกคนช่วยกันปิดบังเรื่องสำคัญเกี่ยวกับพ่อแท้ ๆ มาตลอดหลายปี ก็คงเสียใจมาก และเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะยอมให้อภัยหรือเปล่า
“ผมเข้าใจแล้วครับพ่อ แต่เรื่องส่งเพลงไปฮ่องกง ผมคงทำตามที่พ่อบอกไม่ได้จริง ๆ”
“ทำไมล่ะ”
“ผมไม่อยากให้เธอต้องหนีไปอยู่ที่อื่นโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นครับ อีกอย่างถ้าต้องแยกกันตอนนี้ ผมเองก็คงไม่สบายใจเหมือนกัน”
อีธานมองลูกชายด้วยความเข้าใจ ก่อนจะพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าเซนรักและหวงเพลงเพลินมากเพียงใด จึงไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้ต่อ แต่ก็ยังเป็นห่วงว่าหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นมา ทุกอย่างอาจจัดการได้ยากกว่าเดิม
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องดูแลเธอให้ดี อย่าปล่อยให้มีเรื่องผิดพลาดอีก”
“ครับพ่อ ผมจะระวังให้มากกว่านี้”
หลังจากพูดคุยกันเรียบร้อยแล้ว เซนก็ขอตัวกลับไปจัดการงานที่เหลือ เขาตั้งใจว่าจะต้องตรวจสอบทุกอย่างให้ละเอียดกว่าเดิม เพราะความผิดพลาดที่เกิดขึ้นครั้งนี้ทำให้รู้แล้วว่าต่อให้ระวังมากแค่ไหน ก็ยังมีเรื่องที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นได้เสมอ
คืนนั้นเซนกลับมาถึงคฤหาสน์ดึกกว่าทุกวัน หลังจากต้องจัดการทั้งงานบริษัทและเรื่องความปลอดภัยของเพลงเพลินมาตลอดทั้งวัน เขาก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยจนแทบไม่อยากทำอะไรต่อ แต่พอเดินเข้ามาในห้องรับแขกกลับเห็นหญิงสาวที่ควรจะเข้านอนไปแล้วกำลังนั่งรออยู่บนโซฟา
“พี่เซน...ทำไมวันนี้กลับดึกจังคะ”
เพลงเพลินรีบลุกขึ้นทักเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา เธอสังเกตได้ทันทีว่าใบหน้าของคู่หมั้นดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ แถมยังมีสีหน้าเหมือนคนกำลังไม่สบายอีกด้วย
“พี่เพิ่งเคลียร์งานเสร็จ ว่าแต่เธอเถอะ ดึกขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่ขึ้นห้องนอนอีก”
เซนถามกลับพร้อมกับเดินเข้ามาหา เขาแปลกใจที่เห็นเพลงเพลินยังนั่งรออยู่ เพราะตามปกติเวลานี้เธอมักจะเข้านอนไปแล้ว
“เพลงนอนไม่หลับ อยากให้พี่เซนเล่านิทานให้ฟังเหมือนวันนั้นอีกจังเลยค่ะ”
หญิงสาวตอบพร้อมกับส่งยิ้มอ้อน ๆ ให้ เพราะทุกครั้งที่มีเรื่องเครียดหรือนอนไม่หลับ เธอมักจะขอให้เซนช่วยเล่านิทานให้ฟังเหมือนตอนที่ยังเด็ก
“วันนี้พี่เหนื่อยมากเลย คงเล่าไม่ไหวหรอก”
เซนตอบพลางยกมือขึ้นนวดต้นคอเบา ๆ ก่อนจะเดินไปทางบันได เขาอยากอาบน้ำแล้วเข้านอนให้เร็วที่สุด เพราะพรุ่งนี้ยังมีงานรออยู่อีกหลายอย่าง
“พี่เซน...เพลงอยากฟังอีกจริง ๆ นะคะ นะคะ...พี่เซน” เพลงเพลินรีบเดินตามขึ้นไปพร้อมกับจับแขนเขาเอาไว้ เธอรู้ดีว่าถ้าอ้อนอีกหน่อยเซนก็คงยอมเหมือนทุกครั้ง เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยใจแข็งกับเธอได้นานเลย
“เพลง พี่เหนื่อยจริง ๆ นะ”
“เพลงรู้ค่ะ แต่เพลงนอนไม่หลับจริง ๆ นี่นา เล่าแค่เรื่องเดียวก็ได้ค่ะ”
“เรื่องเดียวแน่นะ”
“แน่นอนค่ะ สัญญาเลย”
เซนมองใบหน้าของคู่หมั้นสาวที่กำลังยิ้มอ้อนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะยอมแพ้อีกครั้ง เพราะรู้ว่าถ้าปฏิเสธต่อไปเธอคงตามตื๊อจนกว่าจะได้อย่างที่ต้องการ
“อืม ไปรอพี่ที่ห้อง เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จแล้วจะรีบตามไป โอเคไหม”
“โอเคค่ะ รีบมานะคะ”
“รู้แล้วครับ”
เพลงเพลินยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้รับคำตอบ เธอรีบเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างอารมณ์ดี ส่วนเซนก็มองตามด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินเข้าห้องไปจัดการธุระส่วนตัว
ต่อให้วันนี้จะเหนื่อยมากแค่ไหน แต่พอเป็นเรื่องของเพลงเพลิน เขาก็มักจะยอมตามใจอยู่เสมอ
