บทที่ 3 หวงนักก็ต้องง้อเอง

ตอนที่ 3 หวงนักก็ต้องง้อเอง

ช่วงบ่ายหลังจากเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ เพลงเพลินก็เก็บหนังสือใส่กระเป๋าแล้วเดินลงมาจากอาคารเรียนตามปกติ เธอแยกกับกลุ่มเพื่อนตรงทางเดินด้านหน้า ก่อนจะตรงไปยังจุดที่บอดีการ์ดของเซนมักจอดรถรอรับอยู่ทุกวัน

แต่พอเดินมาถึงก็ต้องแปลกใจ เพราะรถที่จอดอยู่ไม่ใช่คันเดิมที่เธอคุ้นเคย กลับเป็นรถยนต์หรูของเซนที่เธอจำได้ทันทีว่าเป็นคันที่เขาใช้เป็นประจำ

เพลงเพลินเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย ก่อนที่ประตูรถจะถูกเปิดออกจากด้านใน และคนที่นั่งรออยู่ก็ทำให้เธอแปลกใจยิ่งกว่าเดิม

“พี่เซน...ทำไมวันนี้ถึงมารับล่ะคะ ไม่ใช่ว่ามีประชุมที่โชว์รูมเหรอ” เพลงเพลินถามทันทีที่ขึ้นไปนั่งข้างเขา เธอไม่คิดว่าจะได้เห็นชายหนุ่มมารับถึงมหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง เพราะปกติเขามีงานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง

“พี่ประชุมเสร็จเร็ว เห็นว่าเป็นทางผ่านเลยแวะมารับ” เซนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหันมองคู่หมั้นสาวที่กำลังจัดกระเป๋าให้เข้าที่ แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อ เพลงเพลินก็หันมาคุยกับเขาเสียก่อน

“อ๋อ...เข้าใจแล้วค่ะ เหนื่อยไหมคะวันนี้”

“เหนื่อยกายไม่เท่าไหร่แต่เหนื่อยใจมากกว่า”

“พี่เซนหมายถึงอะไรเหรอคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างสงสัย เพราะไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มกำลังพูดถึงเรื่องงานหรือเรื่องอะไรกันแน่ ยิ่งเห็นเขาหันมามองด้วยสีหน้าจริงจัง เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าคงมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น

“ธามคือใคร”

“พี่ธาม?” เพลงเพลินทวนชื่อออกมาอย่างแปลกใจ ก่อนจะหันขวับไปมองคนข้างตัว “เดี๋ยวนะคะ พี่เซนรู้จักพี่ธามได้ยังไง”

“พี่ถามว่าเขาเป็นใคร”

“ก็รุ่นพี่ที่คณะค่ะ แต่พี่เซนยังไม่ตอบเพลงเลยนะคะว่ารู้จักเขาได้ยังไง” หญิงสาวเริ่มจับผิดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมตอบคำถาม ยิ่งนึกถึงเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อเช้า เธอก็เริ่มสงสัยขึ้นมาทันที

“นี่พี่เซนส่งคนมาตามดูเพลงอีกแล้วใช่ไหม”

“พี่แค่ให้คนดูแลความปลอดภัย”

“แล้วการดูแลความปลอดภัยมันเกี่ยวอะไรกับพี่ธามด้วยคะ” เพลงเพลินถามกลับอย่างไม่พอใจ เธอหันมองชายหนุ่มเต็มตา เพราะเริ่มมั่นใจแล้วว่าเขายังส่งบอดีการ์ดไปคอยตามดูอยู่เหมือนเดิม ทั้งที่เธอขอให้เขาเคารพพื้นที่ส่วนตัวหลายครั้งแล้ว

“ถ้าไม่ส่งมาตามดูแล้วพี่จะได้รู้ไหมว่ามีผู้ชายคนอื่นมาใกล้ชิดเพลงแบบนั้น”

“แต่นั่นมันพี่ในคณะของเพลงนะคะ ไม่ได้มีอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ อีกอย่างเพลงก็ปฏิเสธพี่เขาไปแล้วด้วย”

“ปฏิเสธไปว่ายังไง ไหนลองบอกให้พี่ฟังหน่อยสิ” เซนถามต่อ เขาไม่ได้ขึ้นเสียงใส่เธอ แต่ก็ไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ เพราะรู้จากรายงานแล้วว่าธามตั้งใจเข้ามาจีบคู่หมั้นของตัวเอง

เพลงเพลินเริ่มถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องจริงจังกับเรื่องนี้นัก ทั้งที่ตัวเองไม่ได้คิดอะไรกับรุ่นพี่คนนั้นเลยสักนิด

“ก็พี่เขามาชวนออกไปกินข้าวด้วยกัน เพลงก็บอกว่าไม่สะดวก เพลงมีคนรักอยู่แล้ว แค่นี้ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอคะ”

“แน่ใจเหรอว่าพูดแบบนั้น”

“พี่เซน!” เพลงเพลินเรียกชื่อเขาเสียงดังขึ้นอย่างหมดความอดทน เธอรู้ว่าตัวเองพูดไม่ตรงกับความจริงทั้งหมด แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังถามซ้ำเหมือนไม่เชื่อใจกันแบบนี้

“ทำไมต้องเสียงดังด้วย พี่ก็แค่ถาม”

“ก็พี่ถามเหมือนไม่เชื่อเพลงเลยนี่คะ แล้วพี่ก็ยังส่งคนมาตามดูเพลงอีก ทั้งที่เมื่อเช้าเราคุยกันไปแล้ว”

“พี่เป็นห่วง”

“เพลงรู้ค่ะว่าพี่เป็นห่วง แต่เพลงโตแล้วนะคะ ไม่ใช่เด็กที่ต้องมีคนเดินตามตลอดเวลา” หญิงสาวพยายามอธิบายอีกครั้ง แม้จะยังโกรธอยู่แต่ก็ไม่อยากทะเลาะกับเขาหนักไปกว่านี้ “เพลงแค่อยากใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยเหมือนคนอื่นบ้าง มันผิดตรงไหนเหรอคะ”

เซนรู้ว่าเพลงเพลินไม่ชอบให้ใครมาควบคุม และก็รู้เหมือนกันว่าเธอไม่เคยทำอะไรให้ต้องเป็นห่วงเรื่องผู้ชาย แต่ด้วยนิสัยของตัวเอง เขาไม่ชอบเห็นใครเข้ามาใกล้ชิดคู่หมั้นมากเกินความจำเป็นอยู่ดี

“ถ้าพี่เซนจะไม่เชื่อก็ตามใจค่ะ แล้วถ้ายังจะส่งคนมาตามติดชีวิตเพลงแบบนี้อีก เพลงจะโกรธจริง ๆ แล้วนะคะ เพราะพี่เซนเคยรับปากเพลงแล้วว่าจะให้พื้นที่ส่วนตัวกับเพลงบ้าง ไม่ใช่มาผิดคำพูดตัวเองแบบนี้”

เพลงเพลินพูดจบก็หันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง เธอไม่อยากมองหน้าเขาในตอนนี้ เพราะกลัวว่าหากยังเถียงกันต่อไปคงได้ทะเลาะกันหนักกว่าเดิม

“โอเค งั้นพี่จะเชื่อเธอ”

“จริงนะคะ”

“อืม”

“แล้วเรื่องบอดีการ์ดล่ะคะ”

“พี่จะไม่ให้พวกนั้นเข้ามายุ่งกับเพลงมากเกินไป พอใจหรือยัง”

เพลงเพลินหันกลับมามองเขาอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก เพราะรู้ดีว่าคำว่าไม่มากเกินไปของเซนอาจไม่เหมือนที่เธอเข้าใจ แต่พอเห็นว่าเขายอมถอยให้แล้วก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดอีก

“ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าผิดคำพูดอีก เพลงไม่ยอมจริง ๆ ด้วย”

“รู้แล้วครับ”

เซนตอบพร้อมกับยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ แต่เพลงเพลินกลับรีบปัดมือเขาออกเพราะยังไม่หายงอน ทำเอาชายหนุ่มอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางของคู่หมั้นสาว

“ยังโกรธอีกเหรอ”

“ไม่ได้โกรธค่ะ”

“แน่ใจ?”

“พี่เซนอย่ามากวนเพลงได้ไหมคะ” หญิงสาวหันมาค้อนใส่เขา ก่อนจะรีบหันหน้าหนีอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าเซนกำลังพยายามง้อ แต่ก็ไม่อยากใจอ่อนง่าย ๆ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่จริงจังกับเรื่องที่เธอขอ

เซนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาปล่อยให้เพลงเพลินนั่งเงียบไปตามอารมณ์ โดยคิดเอาไว้ว่ากลับถึงบ้านค่อยหาวิธีทำให้เธอหายงอนก็แล้วกัน

เมื่อรถแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ เพลงเพลินก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาถือก่อนจะลงจากรถ แต่พอเดินผ่านห้องรับแขกไปยังห้องรับประทานอาหาร เธอก็ต้องหยุดมองอย่างแปลกใจ เพราะบนโต๊ะมีอาหารหลายอย่างจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แถมทุกเมนูยังเป็นของโปรดของเธอทั้งนั้น

ที่ทำให้เพลงเพลินดีใจที่สุดก็คือขนมจากร้านดังที่เธอเคยบ่นอยากกินเมื่อหลายวันก่อน ร้านนี้ต้องสั่งล่วงหน้าและรอคิวนานมาก เธอจึงไม่ได้คิดว่าจะมีโอกาสได้กินเร็วขนาดนี้

“พี่เซนให้คนเตรียมไว้ให้เพลงเหรอคะ น่ากินจัง” หญิงสาวหันมาถามด้วยรอยยิ้มกว้าง ความหงุดหงิดที่มีอยู่ก่อนหน้านี้เริ่มลดลงเมื่อเห็นขนมของโปรดวางอยู่ตรงหน้า

“อืม เห็นเคยบ่นว่าอยากกินแต่ต้องรอนาน พี่ก็เลยสั่งมาไว้ให้ กินเยอะ ๆ ล่ะ”

“พี่เซนจำได้ด้วยเหรอคะ” เพลงเพลินถามอย่างดีใจ เพราะตอนที่พูดเรื่องนี้เธอไม่ได้คิดจริงจังอะไร แค่บ่นว่าอยากกินให้เขาฟังเท่านั้น

“จำได้สิ”

“ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวยิ้มกว้างให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับไปมองอาหารบนโต๊ะด้วยความสนใจ เธอรู้ดีว่าเซนเป็นคนไม่ค่อยพูดหวาน แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกี่ยวกับเธอ เขากลับจำได้แทบทุกอย่าง

แม้ภายนอกเซนจะดูเป็นคนดุและเอาแต่ใจ แต่เวลาที่อยู่กับเพลงเพลินเขาก็มักจะใส่ใจเรื่องที่เธอชอบอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร ขนม หรือของใช้ที่เธอเคยพูดถึง หากเขาหามาให้ได้ก็ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องผิดหวัง

“เพลงขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวลงมากิน” หญิงสาวหันมาบอกเมื่อเห็นว่าตัวเองยังสวมชุดนักศึกษาอยู่ เธออยากรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวก่อนจะลงมาจัดการกับอาหารทั้งหมด

“อืม ไปเถอะ”

เพลงเพลินรีบเดินขึ้นไปบนห้องนอนด้วยอารมณ์ดี ส่วนเซนก็มองตามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ไม่ได้ทำหน้าบึ้งใส่เขาเหมือนตอนอยู่บนรถแล้ว

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย หญิงสาวก็กลับลงมารับประทานอาหารและขนมที่เซนเตรียมไว้ให้อย่างเอร็ดอร่อย โดยมีชายหนุ่มนั่งอยู่ด้วยตลอด แม้ทั้งคู่จะมีเรื่องให้ขัดใจกันอยู่บ้าง แต่พอได้กลับมาใช้เวลาร่วมกัน บรรยากาศภายในบ้านก็กลับมาเป็นปกติเหมือนทุกวัน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป